Aklımda kalanlar...

Salkım Söğüt - Nazım Hikmet

2011-12-30T19:50:00.001+02:00

Yıllardır mahkemelerde yargılandığını anlatan Yalçın Küçük eski solcu arkadaşlarının davaları izlediğini söyledi. Küçük hem Yargıtay'a atanan Resul Çakır, hem de eski solcu arkadaşları için Nazım Hikmet'ten "Salkım Söğüt" şiirini okudu.

Bu şiirin bir ağıt olduğunu ve gidenlerin, vazgeçenlerin ardından okuduğunu söyleyen Küçük'ün okuduğu o şiir şöyle:

"Akıyordu su

gösterip aynasında söğüt ağaçlarını.

Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını!

Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere

koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere!

Birden

bire kuş gibi

vurulmuş gibi

kanadından

yaralı bir atlı yuvarlandı atından!

Bağırmadı,

gidenleri geri çağırmadı,

baktı yalnız dolu gözlerle

uzaklaşan atların parıldayan nallarına!

Ah ne yazık!

Ne yazık ki ona

dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,

beyaz orduların ardında kılıç oynatmayacak!

Nal sesleri sönüyor perde perde,

atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde!

Atlılar atlılar kızıl atlılar,

atları rüzgâr kanatlılar!

Atları rüzgâr kanat...

Atları rüzgâr...

Atları...

At...

Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti hayat!

Akar suyun sesi dindi.

Gölgeler gölgelendi

renkler silindi.

Siyah örtüler indi

mavi gözlerine,

sarktı salkım söğütler

sarı saçlarının

üzerine!

Ağlama salkımsöğüt

ağlama,

kara suyun aynasında el bağlama!

el bağlama!

ağlama!"

“TOKİ’ nin BURSA KENTİ’ ne TOKADI” 2

2011-11-19T18:32:00.001+02:00

'TOKİ’nin Bursa Kenti’ne Tokadı'

2011-11-19T18:27:00.001+02:00

VitraHaus

2011-11-13T17:41:00.001+02:00

Kaynak

Sevgiyle Hatırlıyorum...

2011-11-10T14:38:00.002+02:00

Bugün 10 Kasım.

Mustafa Kemal 1938 yılında bugün hayatını, Türk Milleti de "Ata"sını kaybetti.

Atamızın bizler için hayal ettiği "muasır medeniyet" seviyesine daha erişemesek bile onun yolunda ilerleyenler olarak, bilim ve aklı en hakiki yol gösterici olarak seçtik.

Seni saygıyla ve sevgi ile hatırlıyoruz.

Rahat uyu, devrimlerinin bekçisiyiz.

UEDAŞ...

2011-11-01T23:12:00.000+02:00

"...BASINA VE KAMUOYUNA

Devletlerin temel görevi, yurttaşlarının temel gereksinimlerini karşılamak ve bu amaçla organizasyonlar ve düzenlemeler yapmaktır. En temel yaşamsal gereksinimlerden olan enerji bu niteliğinden dolayı haktır ve kamusal bir hizmet alanı olarak tarif edilir. Oysa enerjinin kamusal niteliği yıllardır uygulanan özelleştirme, kuralsızlaştırma (deregülasyon) ve serbestleştirme (liberalizasyon) politikalarıyla yok edilmeye çalışılmaktadır. Bunu özellikle elektrik enerjisi örneğinde incelediğimizde çok çarpıcı sonuçlarla karşılaşmaktayız.

Elektrikte liberalizasyon 4628 sayılı Elektrik piyasası kanunu ile hızlandırılmıştır. Bu kanunla üretim özel sektöre açılmış ve kamunun elektrik üretim tesisleri yapması kısıtlanmıştır. Sermayenin kar hırsları, devletin teşvik ve yüksek fiyatlı alım garantileri vermesi, elektrik sunum fiyatlarını yükseltici etki yaparak ülkemizi Avrupa‘nın en pahalı 3. elektrik fiyatlarına sahip ülkesi konumuna getirmiştir. Bu gün sürecin devamı olarak devlete ait elektrik üretim santrallerinin özel sektöre devri için ihaleleri yapılmıştır.

Elektrik üretiminde özel sektörün payının artırılmasından sonra, 2007 yılından itibaren TEDAŞ‘a ait Elektrik dağıtım şirketlerinin özelleştirilmesine başlanmıştır. Elektrik Dağıtım şirketlerinin özelleştirilmesi, Elektrik Piyasası Kanunu (EPK) ile birlikte değerlendirildiğinde, elektrik enerjisi sunumunun kamusal niteliğinin yok edildiği ve halkın elektrik enerjisine erişim hakkının güvencesizleştirildiği görülür.

*Dağıtım şirketlerini alan özel sektöre, EPK gereği gelir garantileri verilmektedir. Tüketim miktarı veya tahsilat miktarı düştüğünde, bunu telafi edecek zamları yapma hakkı verilmiştir. Kayıp-kaçak oranları düşürüldüğünde elde edilecek meblağ dağıtım şirketine doğrudan gelir olarak kaydedilecektir, tahsilat miktarı kapsamına sokulmayacaktır.

*Şehirlerde yol ve sokak aydınlatmaları için kullanılan elektrik bedeli Hazinece ödenmektedir. Bu yolla da belli bir miktar gelir ayrıca garanti edilmiş olmaktadır.

*Dağıtım şirketi, enerji tedarikinde gerçeklesen maliyet değişikliklerinin tamamını üç ayda bir yapılacak revizyonlarla doğrudan tarifelere ve dolayısıyla tüketicilere yansıtacaktır. Ancak, belirlenen elektrik tedarik fiyatından daha düşük bir seviyeden elektrik tedarik ettiği takdirde aradaki farkı elde tutma hakkına sahip olacak, yani bundan böyle elektrikte asla indirim olamayacaktır. Tam da bu nedenle geçtiğimiz ay elektrik üretim maliyetleri düşmesine rağmen, yapılacağı söylenen indirim gerçekleştirilmemiştir.

*Dağıtım Şirketi, isletme verimliliğinin EPDK tarafından onaylanmış olan hedeflerin üstüne çıkarılmasıyla ortaya çıkan ek geliri elde tutma hakkına sahip olacaktır ki bu yolla dağıtım şirketi, daha düşük ücretle ve daha güvencesiz işçi çalıştırması için teşvik edilmektedir.

*Dağıtım şirketinin yapması gereken yatırımlar için harcamalarının, EPDK onaylı tarifelerin içine dahil edilmek suretiyle, dağıtım şirketine zaman içerisinde geri kazandırılacağı taahhüt edilmiştir. Yani elektriğe yapılacak zamlarla.

Tüm bu hususlar özelleştirme idaresi tarafından hazırlanan bilgi dokümanında yer almakta ve Elektrik Piyasası Kanununda ve yönetmeliklerde tanımlanmaktadır.

Dağıtım ve kamuya ait elektrik santrallerinin özelleştirilmesi sonrası 2015 yılından itibaren tam bir liberalizasyona geçilmiş olacaktır. Yukarıda ki bilgiler ışığında rahatlıkla söyleyebiliriz ki bu durum vatandaşa daha yüksek elektrik fiyatları şeklinde yansıyacaktır. Hali hazırda yüksek elektrik fiyatlarının toplumu iki türlü yoksullaştırıcı etkisi gözden kaçırılmamalıdır. Sanayide üretim maliyetlerini artırıcı etkisi yüzünden, maliyetleri dengelemek amacıyla düşük ücret uygulamalarını süreklileştirir ve zaten düşük ücretle çalışanların bütçelerinde daha fazla gider yaratır. Bunun yanı sıra bu politikaları uygulayan ülkelerde yaşandığı üzere, ülkemizin şehirlerinde de elektriksiz yoksul mahalleler, okullar, hastaneler hayatımızın bir parçası haline gelebilecektir. Kaybettiğimiz kamusal haklarımız, yardım derneklerinin lütufları ile siyasi rantlar karşılığında bize "iyilik" olarak sunulmaya çalışılması da sürpriz olmayacaktır.

Dağıtım şirketlerinin özelleştirme süreci hızla devam etmektedir. Bölgemizde hizmet veren UEDAŞ‘ın ihalesi de bu kapsamda gerçekleştirilmiştir.

17 şubat günü yapılan ihaleyi kazanan Limak A.Ş. ‘ye UEDAŞ yakın bir zamanda devredilecektir. Ancak daha devir teslim işlemleri tamamlanmadan UEDAŞ‘ da yaşananlar özelleştirmenin yıkıcı etkileri konusunda ipuçları vermektedir.

UEDAŞ ‘da hizmet alım ihalelerinin tamamı durdurulmuştur. İptal edilen ihaleler arasında sayaç okuma, kesme- açma gibi hizmetleri yürüten taşeron şirketin ihalesi de dahildir. Bu taşeron şirketin çalışanı olan yüzlerce işçinin gelecekleri ise şirketi devralacak olan Limak A.Ş ‘nin kararına bağlıdır.

UEDAŞ‘ da 1400 olan güvenceli çalışan sayısı emekliliği gelen personel psikolojik baskı ve çoğu gerçekleştirilmeyecek vaatlerle emekliliğe sevk edilerek 800‘e indirilmiştir. Emeklilik işlemlerinin devir işlemi gerçekleştirilmeden yapılması ise bir yandan Limak A.Ş ye az personel ile çalışma böylece çalışan maliyetlerini düşürmesi sağlandığı gibi kıdem tazminatlarını devlete ödettirmektedir. UEDAŞ‘ da yürütülen bu operasyon da devletin üst düzey bürokratları da bütün bu süreci planlayarak ve uygulayarak kamu çıkarlarını korumak yerine yeni patronunun çıkarlarını korumaktadır.

Sadece güvencesiz bir çalışma hayatı yaratmak adına elektrik gibi işçi sağlığı ve iş güvenliğinin önemli olduğu bir alanda emekliye zorlanan personel yetişmiş iş gücünü de ortadan kaldırmakta ve hizmet kalitesi düşerken iş kazalarının da artmasına sebep olacaktır.

Bir yanda elektrik faturasını ödeyemediği için elektriği kesilerek elektrik enerjisini kullanmak gibi en temel bir haktan mahrum edilen insanlar, diğer yandan sermayeye daha şimdiden aktarılan milyonlarca lira, bize özelleştirmelerin kimin yararına yapıldığını çok net ifade etmektedir.

Ülkedeki egemenlerin yılarca sürdürdüğü özelleştirme balonu sönmüştür. Tekel işçilerinin tüm ülke halkına özelleştirmenin güvenceli ve insanca bir yaşamdan mahrum edilen emekçiler olduğunu göstermiştir. Özelleştirme ve piyasalaştırma uygulamalarının en temel yaşamsal hizmetlere ulaşamayan bir halk yarattığını, İstanbul‘ da elektrik faturasını ödeyemediği için elektriği kesilen ve aydınlanmak için mum yakan ve mumdan çıkan yangından kurtulamadığı için can veren felçli anne tüm ülkeye göstermiştir.

Bugün hepimizin yükseltmesi gereken talep; enerjinin kamusal bir hizmet olarak sunulması, en temel haklardan biri olarak insanca yaşamaya yetecek enerji miktarına erişiminin güvence altına alınması ve enerji çalışanlarının güvenceli bir iş ve insanca yaşam koşullarına sahip olacağı ‘gerçek bir kamulaşma‘ talebidir."

ELEKTRİK MÜHENDİSLERİ ODASI BURSA ŞUBESİ

Uludağ Elektrik A.Ş Şirketi;

Limak Holding,

Cengiz Holding

Kolin İnşaat

Ortaklığı ile milleti sömürmektedir.

Telesipariş / Alışveriş Fiyaskoları

2011-10-09T15:15:00.002+03:00

"Daisy akıllı elektrikli şarjlı süpürge temizlik robotu"
Ne kadar güzel bi şi değil mi?
Ben de öyle düşünüp sipariş verdim.
18 Ağustos 2011 de verilen sipariş hâlâ gelecek. Kapıda ödeme seçeneğini seçmeseydim, şimdi para peşinde koşuyor alacaktım herhalde.
Üstelik verdikleri telefonu arayıp malın akıbetini de sordum. "Biz size geri döneriz." dediler, onlar da geri dönecekler hâlâ.

Sahtekârlar sardı ortalığı.

Geçen günde Zafer Plaza'nın oralarda bir "Diva Ayakkabı"dan aldığım ayakkabının aynısını 1/3 fiyatına başka yerde gördüm. Bir kandırılma daha.

Dönüştürülebilir Koltuk/Yatak

2011-10-07T16:16:00.003+03:00

Kaynak2 koltuk yapımcısına bu fotoğrafları gönderip fiyat istedim bakalım ilgi görecek miyim?

"Maalesef orada bir şeylik var." mış!

2011-09-20T16:41:00.000+03:00

"...Zeytinburnu’nda tarihi İstanbul surlarının yakınında yapılan üç gökdelen, kentin Sultanahmet Camii ile özdeşleşmiş tarihi siluetini boza boza yükseliyor. Kazlıçeşme Meydanı’nın yanında İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) ve Zeytinburnu Belediyesi’nin sorumluluğunda yapılan inşaatlarla ilgili Koruma Bölge Kurulu’ndan izin alınmadığı anlaşıldı."
ntvmsnbc

Ayrıca,

"...İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir Topbaş, Zeytinburnu'nda tarihi yarımadanın siluetini bozan gökdelen inşaatları konusunda bir açıklama yaptı. Topbaş, bir gazetecinin Zeytinburnu'nda inşaatı devam eden gökdelenlerin İstanbul'un siluetini bozduğu yönündeki haberleri kendisine sorması üzerine, "Maalesef hoş olmayan bir görüntü ve bizim de takip ettiğimiz bir çalışma" dedi.

Konuyla ilgili çalışmalar bulunduğunu söyleyen Topbaş'ın "Şu an bizim İstanbul silueti dediğimiz, Salacak'tan bakıldığında bu görüntüyü etkilemiyor. Ancak başka yerlerden bakıldığında silueti etkileyen noktaları var" şeklinde konuşması dikkat çekti.

....

Kadir Topbaş sözlerini "Doğu Roma'dan, batı Roma'dan, Bizans'tan kalan bu siluetin kesinlikle bozulmaması lazım" diye sürdürdü. Bir gazetecinin bu durumun daha önce öngörölüp öngörülemediği sorusuna Topbaş'ın verdiği yanıt ise yine ilginçti:"Öngörülememiş demek ki... Maalesef orada bir şeylik var. Orada bir çalışma yapılıyor. Bundan sonra bir daha böyle bir şey olmaması açısından da İstanbul’un topografik kodları, yükseklikleri ile o yükseklik noktalarındaki yapıların yeniden gözden geçirilmesi için bir çalışma yapılmakta."

sol.org

2011-09-19T13:00:00.003+03:00

Versay Sarayı'nın yanında çöküntü alanı varmış. Buraya Koku Merkezi oluşturuluyor ve 2013 yılında açılması planlanıyormuş...

Kaynaklar:

Fragrantica

Versailles

T O K İ'nin Marifetleri...

2011-07-11T15:20:00.002+03:00

“Körler ülkesinde, tek gözlü baş olur!” demiş eskiler. Neredeyse en hırsız, en soysuz, en şerefsiz olmak büyük paye oldu ülkemizde. Bu nereye kadar gidecek, sonu nereye varacak bilmiyoruz. İşe yaramasa da, sonuç alınamasa da biz yazıp çizmeye devam ediyoruz. Bir gün bunların hesabını soracak birileri çıkar diyerek.

Sabrınıza güvenerek, son 8 yılda tam 6.5 milyar doların“iç edildiği” Başbakanlık Toplu Konut İdaresi’nde dönen dolapları, bilginize sunmak istiyorum. Ülke zaten yoksulmuş, üretim düşüyormuş, işsizlik, sefaletin boyutu her gün katlanarak artıyormuş… hırsızlık, fuhuş, borç batağına düşenler artmış… kimin umurunda? Din tacirlerinin mi? Allah’ı iş ortağı, peygamberi sekreterleri belleyen bu insanları okuyun da görün nasıl soyulduğumuzu…

TOKİ aracılığıyla soygun önceden kararlaştırılmış, tüm hesaplar en ince ayrıntısıyla yapılmıştır. Soygunun ilk adımı olarak TOKİ’nin başına Tayip Erdoğan’ın İstanbul Belediyesi’ndeki ekibi yerleştirilecektir. Ekibin tamamı İstanbul Belediyesi’ne bağlı“Konut İmar Plan Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi”(KİPTAŞ) yöneticilerinden oluşturulmuştur. Ekibin başı pozisyonundaki Erdoğan Bayraktar; inşaat sektörünün Unakıtan’ı olarak ün yapan ve Tayip’in İstanbul Belediye Başkanlığı yaptığı dönemdeki KİPTAŞ Genel Müdürüdür. Başbakanın yakın çalışma arkadaşları olmalarının yanısıra söz konusu çetenin en önemli ve belirleyici özelliği; İstanbul’un bütün rant alanlarını çok iyi bilmeleri, inşaat işlerinde kentsel rant üretimi, bunların kullanımı ve paylaşımı konularında uzmanlaşmış olmalarıdır.

Bu ekibin işbaşına gelmesiyle birlikte, TOKİ ve Emlak GYO AŞ’ne ait çok değerli arsalar, 2003 yılından itibaren gerçekleştirilen usulsüz ihaleler sonucunda emsallerine göre bariz derecede düşük bedeller üzerinden kamu varlıkları arasından çıkarılacak, bu zenginlikler, haksız ve örtülü kazanç şeklinde büyük inşaat firmalarına ve onların gizli ortaklarına aktarılacaktır. Yani anlayacağınız, hazineye ait çok kıymetli kamu arazileri, değerinin çok altında gösterilerek, aradaki fark iç edilmiştir. Bu dönemde, gerek TOKİ’de gerekse TOKİ tarafından yönetilen Emlak GYO AŞ’nde ihale edilen inşaat işlerinin toplam büyüklüğü 19 katrilyon lirayı aşmaktadır. Bu tutarın 11 katrilyon liralık kısmı arsa temin edilmek suretiyle yüklenicilerle ortaklaşa üstlenilen hasılat paylaşım projelerine, 6 katrilyon liralık kısmı da “konut seferberliği” adı altında ülke çapında girişilen 250 bin konut yapımı için ödenecek kamu kaynaklarına ait bulunmaktadır. Ancak, TOKİ ihaleleriyle ilgili olarak, Yüksek Denetleme Kurulu Raporlarında saptanan konular, devletin teftiş ve denetim birimlerince soruşturulması gereken ciddi hukuk ihlalleri ve çok büyük ölçekte kamu zararlarına yol açan mevzuata aykırı işlemler içerdiğine işaret etmektedir. Normal koşullarda, bu tür hukuk ihlallerine kalkışmaya hiçbir kamu görevlisi cesaret edemeyeceği gibi, ekonomik değeri bu denli büyük ölçekteki inşaat işlerinin tek başına bir bürokrat tarafından yönetilmesi de mümkün değildir. AKP’nin iktidar olmasıyla birlikte, başlangıçta Bayındırlık Bakanlığına bağlanan TOKİ, kısa bir süre sonra doğrudan Başbakanlığa bağlanacaktır. Dolayısıyla, 2003 yılından beri Emlak GYO AŞ ve TOKİ’de inşaat ihaleleriyle ilgili olarak yapılan bütün uygulamalar bizzat Recep Tayip’in bilgisi dahilinde gerçekleştirilmektedir.

Yazımızın sıkıcı olduğunu biliyorum. Ama bu soygunu aktarmak zorundayız. Nasıl soyulduğumuzu, inançlı insanların oyunu almak için Müslümanlık kisvesi altında neler çevrildiğini, en azından tarihe kaydetmekle yükümlü değil miyiz?

Bilen bilir, 2001 yılında tasfiye edilen Emlakbank’ın bankacılık faaliyetleri dışındaki bütün mal varlıkları, iştiraklerindeki hisse payları ve ticari gayrimenkulleri TOKİ’ye devredilmiştir. Ayrıca, 2003 yılından itibaren 2985 sayılı Yasa’da yapılan değişikliklerle; imar planları hazırlanması, arsa üretimi ve “Kentsel Dönüşüm Projeleri”nin uygulanması konularında TOKİ’ye önemli görev ve yetkiler verilmiş, son olarak, Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü’nün bütün malvarlığı da bu İdare’ye devredilmiştir. Böylece, TOKİ ve Emlak GYO AŞ’nin mülkü haline gelen İstanbul Ataköy, Ataşehir, Bahçeşehir bölgelerindeki ticari arsalar ve konutlar ile Ankara Bilkent, İzmir Mavişehir ve ülkenin diğer kentlerindeki çok kıymetli gayrimenkuller anılan bu şebeke tarafından yönetilmeye başlanacaktır.

Ekibin yaptığı ilk iş; konut ihtiyacı ve talebinin yüksek olduğu ve kentsel rantların büyük rakamlara ulaştığı İstanbul, Ankara, İzmir gibi metropollerde Emlakbank’tan TOKİ’ ye devredilen çok değerli arsa ve araziler üzerinde geliştirilecek inşaat projelerinin, 4734 Sayılı Kamu İhale Yasası’nın dışına çıkarmak olacaktır. Bunu sağlamak için Kamu İhale Kurulu’ndan uygun görüş alınacak ve “bütçeden ödenek harcanmasını gerektirmeyen gelir getirici işler” adı altında “Kaynak Geliştirme Projeleri” ya da daha yaygın kullanımıyla “Hasılat Paylaşım Projeleri”ne ağırlık verilmeye başlanacaktır. Soygunun 2. aşamasında, Kamu İhale Kurumu, söz konusu inşaat ve yapım işlerini de 4734 sayılı Yasa kapsamı dışına çıkaracak, TOKİ çetesinin soygun için önü tümden açılacaktır. Nitekim son 8 yıldır gerçekleştirilen hukuka aykırı ve usulsüz işlemler sonucunda kamu mülkiyetindeki çok değerli varlıklar elden bir bir çıkarılacaktır. Bütçe’deki sınırlı ödeneklerle karşılaştırılmayacak ölçüde değerli olan ve TOKİ ve Emlak GYO AŞ’ne ait hale getirilen arsalar, ihale aşamasında hazırlatılan yanlış, kasıtlı ve yanıltıcı ekspertiz raporlarına dayanılmak suretiyle ya da ihale öncesinde kasıtlı olarak arsa değerlemesi yapılmadan çok düşük bedeller üzerinden kamu varlıkları arasından çıkarılacak ve büyük inşaat firmaları ile onların gizli ortaklarına transfer edileverecektir.

Yüzlerce somut örnek verebilirim ama size sıkmamak için bir kısmını vereyim şimdilik:

Çok değil, üç yıl önce; umarsızca, arsızca, göstere göstere yapılan yolsuzluğun kokusu her köşeden duyulmaya başlamıştı. Özellikle 5’i İstanbul Ataşehir, ikisi İzmir Mavişehir ve İstanbul Yukarı Dudullu Köyü'ndeki projelerde Emlak GYO'nun arsalarının gerçek değerinin altında gösterildiği, müteahhitler tarafından yüklenilen inşaat maliyetlerinin ise şişirildiği ayan beyan ortada idi. O kadar ki, Ataşehir Doğu Bölgesi 2 bin 230 konut projesinin arsası 31 Aralık 2002'de bir ekspertiz şirketi tarafından 109.1 milyon YTL (trilyon lira) olarak belirlenmişti. Aynı arsa 9 ay sonra, yani ihalenin yapıldığı 20 Eylül 2003'te, TOKİ’nin bulduğu(?) başka bir ekspertiz şirketi tarafından 57.9 milyon YTL olarak değerlendirilecek, ihale de bu fiyattan gerçekleşecekti. Türkiye’de, her nasılsa, ilk kez, ilerleyen süreçte arsanın değeri artacağına tersine düşmüştü. Yani, kamunun malı olan arsa aracılığıyla, dini bütün Müslüman müteahhide 51 milyon YTL. “kıyak” yapılmıştı. Aynı arsa için 27 Nisan 2004'te ilk değerlemeyi yapan ekspertiz şirketi tarafından biçilen değer ise 110.2 milyon YTL idi. Benzer bir durum İzmir Mavişehir Projesi'nde de yaşanacaktı. Aralık 2002'de 15 milyon YTL değer biçilen arsa, aynı ekspertiz şirketi tarafından 31 Aralık 2003'te 5.4 milyon YTL’ ye indirildi. Yani 3’te bir fiyatına düşmüştü bir yıl sonra arsa. 132 konut ve 12 işyeri projesinde de arsanın 31 Aralık 2002'deki değeri 3.52 milyon YTL, ihalenin yapıldığı 29 Eylül 2003'teki değeri 3,5 milyon YTL ve 31 Aralık 2003'teki değeri 8.3 milyon YTL gösterilecekti. Soygun bu kadar açıktı ve acımasızdı. TOKİ yöneticileri cahil ama cesurdu. Soygun için gözleri dönmüştü, arsızca ve hayâsızca işler çeviriyorlardı. Bu konuda belli ki uzmanlaşmış, hesaplarını en ince ayrıntısına kadar yapmışlardı.

Emlak GYO'nun arsalarının gerçek değerinin altında gösterilmesiyle şirketin daha baştan zarara uğratıldığı açıktı. Bölgedeki emsal arsalarda arsa sahibinin payı yüzde 65-70 hatta 80 dolayında olmasına karşın, Emlak GYO'nun payının yüzde 25-30 seviyesinde tutulması da soygunun bir başka parçasıydı. Arsa sahipleri bilir, hani müteahhitle arsa karşılığı ev için anlaşılır ya. Arsanızı verirsiniz, müteahhit de size iki ya da üç daire verir. Daha kıymetli ve büyük arsalarda ise yüzde ile anlaşılır. Müteahhit diyelim ki 100 daire yapacak o arsada. Yüzde 60 ile anlaştınız mı, 100 dairenin 60’ı sizin olur. TOKİ’nin söz konusu arsaları, İzmir ve İstanbul’un en değerli arsalarıdır, yani yüzde 80’liktir aslında. Ama TOKİ, her nedense(!) bulduğu dinci ve hırsız müteahhitlerle yüzde 25’e anlaşıverir. TOKİ’nin pervasızca gerçekleştirdiği arsızlık ve hırsızlıklar bununla da bitmez; söz konusu projelerde yüklenici firmalar tarafından üstlenilen toplam maliyetler hesaplanırken, inşaat işlerinde yüzde 25 oranındaki genel giderler ve müteahhitlik kârının 'mükerrer' olarak hesaplara dahil edildiği de ortaya çıkar. Kısacası devletin/kamunun malı, kendi seçtikleri, kendilerine yakın hırsız müteahhitlere peşkeş çekilmekte, devletten çalınarak müteahhide ikram edilen milyonlarca YTL. Daha sonra aralarında pay edilmektedir. Aslında Emlak GYO'nun 2003 yılı sonu itibarıyla bankalarda 372.2 milyon YTL (trilyon lira) nakdi bulunmaktadır. Bu yüzden söz konusu projeleri kat karşılığı müteahhide vermek yerine kendisinin de kolaylıkla gerçekleştirebileceği açıkken, niye müteahhitlere verildiği açık değil mi? Üstelik bu tür projelerde, ön ödemeli satışlar yoluyla oto finansman olanağı da bulunmaktadır. Nitekim söz konusu müteahhitler, bu yolla inşaat maliyetini daha işin başında çıkardılar.

Bunlar yapılırken, hiçbir devlet kurumu yok mudur ki, bunlara dur desin? Vardır! Nitekim Başbakanlık Yüksek Denetleme Kurulu’nca 02.12.2004 tarihinde hazırlanan Özel İnceleme Raporu’nda; Emlak GYO A.Ş tarafından 2003 ve 2004 yıllarında hasılat paylaşım modeliyle ihale edilen projelerde gerçekleştirilen mevzuata aykırı, usulsüz işlem ve ihmal sonucunda, Şirketin kamusal varlıklarının, emsallerine göre bariz şekilde düşük fiyatlar uygulanmak suretiyle elden çıkarıldığı, bu şekilde Sermaye Piyasası Kanunu’nun 15. maddesi kapsamında şirketin mal varlığında ve kârında azalmaya yol açıldığı saptanacak ve Başbakanlık Teftiş Kurulu ile Sermaye Piyasası Kurulu’nun birlikte yürüteceği bir inceleme ve soruşturma talebinde bulunulacaktır.

Ancak, devletin teftiş ve denetim birimlerinin çalışmalarını olanaksız hale getiren mevcut koşullarda, söz konusu soruşturmaların, siyasi iktidarın baskı ve müdahalelerine maruz kalınmadan selametle sonuçlandırılması mümkün olmayacak ve Başbakanlık Teftiş Kurulu, Sermaye Piyasası Kurulu ve Bayındırlık Bakanlığı müfettişlerince gerçekleştirilen göstermelik bir soruşturma sonucunda, hukuka aykırı işlem ve uygulamalar ile ortaya çıkan kamu zararları örtbas edilmeye çalışılacaktır. Bunun üzerine, Başbakanlık Teftiş Kurulu’nca 2005 yılında hazırlanan göstermelik rapor sonucunda; ulaşılan kanaat ve görüşlere iştirak edilmediği YDK tarafından Başbakanlığa bildirilecektir. Çünkü devlet devlet olalı, bu kadar açık soygun görülmemiş, böylesine soytarı bir teftiş raporu düzenlenmemiştir!

YDK Özel İnceleme Raporunda saptanan, hukuka aykırı ve kamu zararı doğuran işlemleri gizlemek ve sorumlularını kurtarmak amacıyla göstermelik olarak hazırlanan bu Başbakanlık Teftiş Kurulu Raporu halen gizli tutulmakta ve kamuoyunun bilgisinden saklanmaktadır. Niye acaba? Bu raporun kamuoyunun bilgisine sunulması bile soygunu gözler önüne serecektir. Tabii özellikle bu raporu hazırlayan müfettişlerden de denetim görevini ihmal, istismar ve çarpıtma nedeniyle hesap sormak gerekir. Unutmadan söyleyeyim, bu arada Yüksek Denetleme Kurulu’nda görev yapan ve TOKİ ile Emlak GYO AŞ’deki yolsuzlukları saptayan, yani çıkar tekerine çomak sokan denetim ekibi tümden dağıtılacak, bu yolsuzlukları gizlemek için görevlerini kötüye kullanmayı göze alan Başbakanlık ve Bayındırlık Bakanlığı müfettişleri ise ödüllendirilecektir.

Peki bunlar olurken, ana muhalefet partisi CHP ne yapmaktadır. Haberleri yok mudur bu soygundan? Vardır! Peki ne yapmışlardır? Söz konusu Teftiş Kurulu Raporu’nun TBMM KİT Komisyonunda tartışılmasını sağlamak, basını ve kamuoyunu aydınlatmak amacıyla CHP milletvekilleri (Deniz Baykal döneminde) TOKİ yolsuzlukları konusunda ayrıntılı olarak bilgilendirilmişlerdir. Ancak komisyonda çıtları bile çıkmamış, dut yemiş bülbül olmuşlardır? Niye mi? Çünkü TBMM KİT Komisyonunda görev yapan CHP milletvekillerinin bu suskunlukları karşılığında TOKİ tarafından konut sahibi yapılmak üzere ödüllendirilmişlerdir. Ankara Çay Yolunda bir kısım AKP ve CHP milletvekilleri ile üst düzey yargı mensupları, Başbakanlık bürokratları ve kimi sözde satılık gazeteciler için kamuoyundan gizlenerek yapılan bu ödül konutların, değeri 550- 600 bin lira alt sınırındadır. (Konuyla ilgili olarak Bilgi Edinme Kanunu çerçevesinde Mülkiyeliler Birliği’nce TOKİ’den bilgi edinilmeye çalışılmış, buradan ev alanların isimleri istenmiş, ancak, zorunlu olmasına karşın yanıt bile verilmemiştir. TOKİ tarafından bilgi verilmemesi nedeniyle, bu uygulamadan yararlananların şimdiye kadar hangi tutarda ödeme yaptıkları bilinmemekle birlikte, ilgililerin 140-150 milyar lira arasında değişen tutarlarda ödeme yaptıkları, ayrıca bu ödemeler için Vakıfbank’tan çok uygun koşullarla konut kredisi kullandıkları bilinmektedir.)

Söz konusu konutlardan yararlandırılan milletvekili, yargı mensubu, gazeteci ve diğer ilgililere her bir konut için asgari 400 bin YTL tutarında avantaj sağlanmaktadır. Zaten birçok alanda özel ayrıcalıkları bulunan bu kesimlere konut edindirmede sağlanan kolaylık ve avantajlar, tabii ki sade vatandaşlara ve yoksullara tanınmamıştır. Bu çerçevede, AKP’nin yoksullar ile dar gelirlileri kira öder gibi ev sahibi yapma vaadinin nasıl bir yalan ve aldatmaca olduğu o kadar açık ki…Peki kim soracak bunun hesabını?. Sus payı olarak TOKİ’den ballı ev alan CHP mi? Dağıtılan teftiş kurulları mı? Hesabı sorması gereken ve yine ballı evlerden nasiplenen yargı mensupları mı? Rüşvetle rapor yazan müfettişler mi? Rüşvetle susturulan sözde gazeteciler mi? Kim? Böylesi bir çete Türkiye’ye hiç gelmedi. Bilinen çetelerin hiçbiri bu dinci çetenin eline su dökemez!

Her neyse, özetlersek, TOKİ aracılığıyla, İstanbul Belediyesi’nde stajlarını tamamlamış TOKİ soygun çetesi aracılığıyla, 8 yılda en az 6,5 milyar dolar soyulduk. Bu örgütlü eşkıyanın cebine gitti bu paralar. Gitmeye de devam ediyor. İstanbul Belediye’sinin soygun çetesi, TOKİ’yi; bize ait değerleri, devletin hazinesini soydu ve soyuyor. Kendilerine karşı çıkanları ya rüşvetle susturuyor, susmazsa yaşadığına pişman ediyor. Ve bu Cumhuriyet tarihinin görmediği büyük ölçekli soygun sürerken, kamuya, hepimize ait devlet arazileri çatır çatır elden çıkarılıp paraya tahvil edilirken, TOKİ aracılığı ile cahil cühela insanlara “ne velet yapıyoruz ama…” propagandası yapmıyorlar mı?

Ve 8 yıldır bu organizasyonu, en ince ayrıntısına kadar kurgulayan, yöneten kişi şimdi TBMM’de. Hem böylece ödüllendirildi sahiplerince hem de olası bir yargılamadan kaçırıldı. Acaba o yasama döneminin de sonu gelmez mi? Bunların hesabı bir bir sorulmaz mı?

Odatv.com - Hasan Uysal -

vermeyoz.net

2011-05-16T12:32:00.000+03:00

Anadolu'nun İsyanı from Anadoluyu Vermeyecegiz on Vimeo.

Büyük Anadolu Yürüyüşü

Z Chair - Zaha Hadid

2011-05-14T13:36:00.002+03:00

Nükleer...

2011-03-17T12:27:00.002+02:00

Kaynak

Tasarım

Türk Evi

2011-02-19T21:29:00.000+02:00

İlk Saylonlu:)

2011-02-19T21:27:00.001+02:00

Bursa Memleket Hastanesi

2011-02-19T21:22:00.003+02:00

Hastanenin bahçesindeki Atatürk heykeli. Atatürk'ün elindeki kitabın üzerinde "Bilim ve Sanat" yazıyor. Kareye giremeyen kısımda da "Beni Türk hekimlerine emanet ediniz." yazıyor. Kareye giremedi çünkü bir öküz(?) park edilmemesi gereken bir yere park etmiş arabasını.

Seçenekler...

2011-02-11T13:05:00.000+02:00

wikileaks

2010-12-11T19:50:00.000+02:00

Yaşasın Cumhuriyet

2010-10-29T20:57:00.001+03:00

Cumhuriyetimizin 87. yılı tüm Cumhuriyetçilere kutlu olsun.

Yağmur Yağınca...

2010-10-29T19:47:00.004+03:00

Bursa'da akp yönetime geldiğinde bunlar doğal afet gibi denmişti. Gerçekten de neye ellerini değdirdilerse yıktılar, en övündükleri Osmanlı yapılarının restorasyonu ise gerçek restorasyonculara saç baş yolduracak düzeyde. Dünyanın diş fırçaları ile inceleme yapacağı alanlara kepçelerle, ekskavatörlerle girildi.

Bugün artık medyanın tamamen satılmış olduğu, TMMOB'nin raporlarının, açıklamalarının Belediye Başkanlarına vızıltı gibi geldiği bir kez daha anlaşıldı.

Yıldırım Belediyesinin "Cazibe Merkezi" diye dere yatağına trilyonlarca para harcayarak yatırdığı yapılar, gelen sel sonucu temelleri havada kalmış. Fakat bu haberi ne Bursa Tv'lerinde ne de gazetelerinde göremiyoruz. Pardon! Sadece bir tek gazete haberi vermiş: Kent Gazetesi.

Haberin başlığını da güzel atmışlar: "Cazibe'yi Sel Aldı"

Şimdi Bu Yıldırım Belediye Başkanı: Şu Şahıs bu trilyonlarca zararı nasıl ödeyecek. Suçlu olduğu kesin çünkü TMMOB en son 14 Kasım 2010 tarihinde bir açıklama yapmış. Tehlikeli bölgelerden biri olarak bu "cazibe"yi de saymış.

Bu şahısa; Neden meslek odalarını dikkate almadın diye sorulmalı ve kamu malına/parasına zarar vermekten cezalandırılmalı. Dere yataklarının tahribi de ayrı konu elbette.

TMMOB AÇIKLAMASI

"...Kentimizin geçtiğimiz günlerde doğal olmayan afetlere (yangın gibi tedbir alınarak bertaraf edilebilinecek) hazır olmadığı açıkça ortaya çıkmıştı, peki doğal afetlere hazır mı? Son yağışlarla ortaya çıkan manzara göstermiştir ki Bursa doğal afetlere de hazırlıklı değil!

TMMOB Jeoloji Mühendisleri Odası Güney Marmara Şubesi 25 Eylül 2010 tarihinde yaptığı basın açıklamasında Bursa‘yı yönetenleri Bursa‘da oluşabilecek sel ve heyelan olaylarına karşı uyarmış, doğal afet kaynaklı acı olayların yaşanabileceğini öngörerek tedbir almaya davet etmişti.

Bilindiği gibi Bursa Jeolojik yapısı gereği sel ve su taşkınlarına elverişli bir kenttir. Bursa‘nın güney kısmını oluşturan eğimi yüksek yamaçlar ve şevler jeolojik yapının da etkisiyle alt yapısı eksik ve yetersiz olan bölgelere beslenme alanından birikime alanına akış gösteren sular, büyük zararlar vereceğini dile getirmemize, ilgilileri tedbir almaya ve hazırlıklı olmaya çağırmamıza rağmen kenti ve ülkeyi yönetenler önlem almak yerine;

•· Bir gecede oradan oraya taşınan ve herhangi bir bilimsel çalışmaya dayanmadan "Taşkın alanlarına" yapılmasına karar verilen Stadyum Projesi (40.000 kişilik kapatisite)

•· Yine taşkın alanlarına, binlerce insanın hareket halinde olacağı Samanlı Sağlık Kompleksi

•· Meslek Odalarından kaçırılarak (ki planları istememize rağmen ve yine ne acıdır ki TMMOB‘nin plandan anlamadığı öne sürülerek tarafımıza verilmeyen) Uludağ Planları

•· Taşkın ve dere yataklarına Cazibe Merkezi ( kaplıkaya ), spor alanları (yakın çevre yolu ve botanik park civarı)

•· "Yol medeniyettir" diyerek su kanallarının yapımı unutulmuş yollar (yakın çevre yolu ) vb.

•· Yine doğal çevremize ve tarım alanlarımıza büyük zararlar vereceği bilim insanları, meslek odaları tarafından ısrarla dile getirilen, "BESOB" gibi rant projelerinin peşinde koşmaktadırlar.

Ayrıca afet yaşandıktan sonra "evlerinizi terk edin, yakınlarınızın yanına taşının" önerisini halkımızın önüne çözüm diye koyabilmektedirler.

Biz TMMOB olarak;

Afetlerin kimilerine göre "kader", kimilerine göre de "takdir-i ilahi" olmaktan çıkarmak için, "insanlarımızın yataklarında ölmemesi" için tekrar ediyoruz;

•· Yerleşim alanlarımız, sosyal devletin temel görevlerinden biri olan "İnsan yerleşmelerini daha güvenli, daha sağlıklı ve yaşanabilir" kılmak, "gerekli planlama mekanizmaları ve kaynakları sağlayarak doğal afetlerin ve diğer acil durumların insan yerleşimleri üzerindeki etkilerini hafifletmek, afetten etkilenen yerleşimleri gelecekteki afetlerle ilgili riskler‘e karşı korumak" ilkesi çerçevesinde yapılandırılmalıdır.

•· Kentimizi etkileyen doğal afetler risk (deprem, heyelan, sel baskını v.b.) alanları tespit edilmeli, yerel düzeyde etkili olabilecek afetlere karşı, afet risk haritaları hazırlanmalıdır.

•· Her tür plan ölçeğinde; doğal afetlerden sakınım planlamasının gereklerine uygun, yukarıda belirtilen risk haritaları ile bölgesel ve yerel düzeyde elde edilen jeolojik-jeoteknik veriler, yağış, topografik eğim gibi bilgiler de elde edildikten sonra yerleşime uygun alanlar tespit edilmelidir.

•· Kent içinde yer alan altyapı ve üst yapı tesislerinin afete neden olmasının engellenmesi amacıyla; açık dere yatakları kapatılmamalı, akış ortalamaları gözetilerek mevcut haliyle kapatılmış dereler için doğal drenaja imkân verecek şekilde menfez vb. alt yapılar gözden geçirilerek, gerekli olanlar yeniden inşa edilmelidir

•· Doğal drenaj alanları ve dere yatakları kesinlikle yerleşime kapatılmalıdır.

•· Son yağışlarda bir kez daha görüldüğü gibi; köklü yapılaşma kararları oluşturulurken ÇED çalışmalarının yanı sıra Doğal Afet Etki Değerlendirme çalışmaları yapılmaksızın yapılaşma kararları alınmamalıdır.

•· Heyelan, akma, kaya düşmesi, devrilme gibi jeolojik tehlike ve riskler ile sel baskını gibi meteorolojik olayların neden olduğu alanlar ile yüksek eğimli alanlar yapılaşmaya kapatılmalıdır.

Bitki dokusunu bozan ve tahrip eden uygulamalardan kaçınılmalıdır.

•· Su kaynakları ile orman, mera ve benzer ekosistemlerin ortak paydasını oluşturan toprak korunmalıdır.

•· Su havzalarına yanlış dökülen toprak ve katı atıklar nedeniyle oluşan gölcükler, sel / taşkın riskini artırdığından, derelerin su toplama havzalarına moloz / çöp dökülmesi kesinlikle önlenmelidir.

•· Küresel ısınmanın neden olduğu iklim değişikliği sağanak karakterli yağışların artma ihtimalini ortaya çıkarmıştır. Kentlerde yukarı ve aşağı su havzalarındaki çarpık yapılaşma sonucunda ortaya çıkan bina yoğunluğunun, bu sağanak yağışların daha sık ve daha büyük taşkınlar meydana getirmesine yol açacağı göz önüne alınarak dere yatağı kesitlerinin en az 100 yıl dönüş aralıklı yağışlara göre planlanmalıdır.

•· Şehir içinde kalan derelerin taşkın hesaplaması ve haritalamasının yapılarak taşkın alanları içinde konut yapımının engellenmeli ve bu derelerin ıslah çalışmaları her yıl yapılmalıdır.

•· Bursa‘nın güney yamaçlarının topografik yapısı incelenmeli, Uludağ‘dan gelecek sel sularının bütününü kapsayacak şekilde "kuşaklama kolektör sistemi" oluşturulmalıdır. Yapımı düşünülen Güney Çevre Yolu tartışmaya açılmalıdır.

•· Büyük kollektörlerle kent merkezindeki yağmur sularını büyük derelere bağlayan sistemler çalışır duruma getirilmelidir.(Yıldırım, Samanlı, Vakıfköy civarındaki kolektörler gibi)

•· Kentlerde asfalt, beton gibi geçirimsiz yüzeylerin fazlalığı da yüzey akışını ve sel riskini arttırmaktadır. Bu nedenle geçirimsiz yüzey miktarını azalıcı uygulamalara ağırlık verilmelidir.

Kentin yağmursuyu yönetim planı oluşturulmalıdır. Altyapı planlaması ile entegre edilmiş tasarım rehberleri hazırlanmalı ve bu rehberlerde kaldırım, sokak, yağmur kanalı ve peyzajın, yağmur sularının kanallara en az seviyede akacağı yönde tasarlanması yönünde yeni ve yaratıcı fikirlerin oluşturulması gerekmektedir. Özellikle dere kenarları ile ilgili rehberlerin hazırlanması ivedilik taşımaktadır.

Yeşil alanların bir süs veya dekor olmadığının yaşanan kötü deneyimden de anlaşıldığı düşüncesinden hareketle parsel ölçeğindeki yeşil alan uygulamalarının zorunlu ve ilgili detaylarla tanımlı hale getirilmesi gerekmektedir.

•· Risk azaltma önlemlerinin, ‘sürdürülebilirlik‘ ilkesi gözetilerek her ölçekteki planlama çalışmalarına entegre edilmesi; kentsel risklere önem verilmesi; risk azaltma kararlarının, yalnızca yönetimler tarafından değil, risklere maruz toplum kesimleriyle birlikte alınması ve bu amaçla ‘platformlar‘ oluşturulması; dar gelirli kesimlerin risklerine öncelik verilmesi gerekmektedir.

Plansızlığın ve denetimsizliğin sonuçları her yağmurda, lodosta, yangında yaşanan acı deneyimlerden ders çıkarmadığımız ve oluşabilecek yeni afetlere yeterince hazır olmadığımız açıkça ortaya çıkmıştır. Biz TMMOB olarak; doğal afetlerden, yangınlardan, depremlerden, sellerden, heyelanlardan önce ve sonra yaptığımız uyarıların ve çözüm önerilerinin hiç dikkate alınmadığını maalesef görüyor, ülkeyi ve kenti yönetenleri bilimin ve bilimsel çalışmanın sonucu ortaya çıkan eksiklikleri ve çözüm önerilerini dikkate almaya, "afet sonrası yardım ve yara sarma" politikalarını terk edip, "dirençli kentler" sloganından hareketle afetler öncesinde riskleri azaltmak amacıyla çok yönlü planlamalar yapmaya ve bu amaçla kurumsal yapılar oluşturmaya, yapılan planları uygulamaya, merkezi ve yerel bütçeden pay ayırmaya, çok yönlü önlemler almaya davet ediyor, en önemlisi de TMMOB gibi meslek odalarının, kentte uygulanması düşünülen projelerin "karar süreçlerine" dahil edlimesini talep ediyoruz."

Kamuoyuna saygı ile duyurulur.

Fikri DÜŞÜNCELİ

TMMOB - Bursa İl Koordinasyon Kurulu Sekreteri

30 Ağustos Zaferimiz... 88. Yıl Kutlu Olsun

2010-08-30T16:04:00.002+03:00

Mondros Ateşkes Antlaşması’nın imzalanmasından sadece 3 gün sonra İngilizler işgallere başlamışlardır. (3 Kasım 1918, Musul’un işgali). Onları, Fransızlar, İtalyanlar, Ermeniler ve Yunanlılar takip etmiştir. İşte, 1918-1921 arasında Anadolu’da işgal edilen yerler:

İngiliz İşgalleri:

1. Musul: 3 Kasım 1918.
2. Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
3. İskenderun: 9 Kasım 1918.
4. Antakya: 7 Aralık 1918.
5. Batum: 24 Aralık 1918.
6. Kilis: 27 Aralık 1918.
7. Ankara İstasyonu: Aralık 1918.
8. Antep: 1 Ocak 1918.
9. Cerablus: 3 Ocak 1919.
10. Haydarpaşa İstasyonu: 15 Ocak 1919.
11. Konya İstasyonu: 22 Ocak 1919.
12. Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
13. Maraş: 22 Şubat 1919.
14. Birecik: 27 Şubat 1919.
15. Samsun: 9 Mart 1919.
16. Urfa: 24 Mart 1919.
17. Merzifon: 30 Mart 1919.
18. Kars: 13 Nisan 1919.
19. Marmara Kıyıları, Karamürsel, Haziran 1920.
20. Mudanya: 6 Temmuz 1920.
21. İstanbul: 13 Kasım 1918-16 Mart 1920.
Doğu Trakya Demiryolları: 9 Kasım 1918.

Fransız İşgalleri:
Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
Dörtyol: 11 Aralık 1918.
Mersin: 17 Aralık 1918.
Toros Tünelleri: 27 Aralık 1918.
Adana ve Pozantı: 27 Aralık 1918.
Doğu Demiryolları: 15 Ocak 1919.
Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
Çiftehan ve Akköprü: 3 Şubat 1919
10. Afyon İstasyonu: 16 Nisan 1919.
11. Urfa: 30-31 Ekim 1919.
12. Antep: 27 Ekim 1919.
13. Maraş: Ekim 1919.
14. İstanbul: 13 Kasım 1918.
İtalyan İşgalleri:Antalya: 28 Mart 1919.
Konya İstasyonu: 26 Nisan1919.
Kuşadası: 4 Mayıs 1919.
Fethiye, Bodrum: 11 Mayıs 1919.
Marmaris: 11 Mayıs 1919.
Akşehir (Kısmen): 14 Mayıs 1919.
Afyon: 21 Mayıs 1919.
Malkara: 27 Mayıs 1919.
Burdur: 28 Haziran 1919.
10. İstanbul: 13 Kasım 1918.

Yunan İşgalleri:
1. Uzunköprü-Hadımköy Demiryolu: 9 Ocak 1919.
2. İzmir: 15 Mayıs 1919.
3. Urla: 16 Mayıs 1919.
4. Çeşme: 17 Mayıs 1919.
5. Torbalı: 20 Mayıs 1919.
6. Menemen: 22 Mayıs 1919.
7. Manisa: 25 Mayıs 1919.
8. Bayındır: 25 Mayıs 1919.
9. Selçuk: 25 Mayıs 1919.
10: Aydın: 27 Mayıs 1919.
11. Tire: 28 Mayıs 1919.
12. Turgutlu: 29 Mayıs 1919.
13. Ayvalık: 29 Mayıs 1919.
14. Nazilli: 4 Haziran 1919.
15. Akhisar: 5 Haziran 1919.
16. Bergama: 12 Haziran 1919.
17. Kırkağaç: 23 Haziran 1920.
18. Soma: 23 Haziran 1920.
19. Salihli: 23 Haziran 1920.
20. Alaşehir: 25 Haziran 1920.
21. Nazilli: 3 Temmuz 1920.
22. Balıkesir: 30 Haziran 1920.
23. Mustafa Kemal Paşa (Kirmasti): 2 Temmuz 1920.
24. Karacabey: 2 Temmuz 1920.
25. Bursa: 8 Temmuz 1920.
26. Borlu: 12 Temmuz 1920.
27. Demirci: 21 Temmuz 1920.
28. Çorlu: 20 Temmuz 1920.
29. Edirne: 25 Temmuz 1920.
30. Bütün Trakya: 27 Temmuz 1920.
31. Afyon, Eskişehir, Kütahya: Temmuz 1921.

Ermeni İşgalleri (1919-1920):

1. Kars
2. Sarıkamış,
3. Iğdır
4. Oltu,
5. Kulp.
6. Çukurova.
..........................

1920 yılı sonlarında Türkiye’deki işgal kuvvetlerinin ortalama sayısı şöyledir:

Yunan kuvvetleri: 220.000.(Sakarya Savaşı’nda ulaşılan sayı).
İngiliz kuvvetleri: 10.000.
Fransız kuvvetleri (Tunus, Cezayir ve Senegalli askerler): 12.000.[1]
İtalyan kuvvetleri: 2000.
Hintli kuvvetler (İngilizlere bağlı): 8000.[2]
Ermeni kuvvetleri (Fransızlara bağlı): 10.000.[3]
Ermeni Çeteleri: 5000.
Pontus Rum Çeteleri: 25.000.
Bunların dışında:
Anzavur, Çerkez Ethem ve Kuvayi İnzibatiye kuvvetleri: 15.000
Anadolu’daki 21 İç isyana katılan isyancı: 15.000.[4]
Yani Kurtuluş Savaşı’nda Türk ordularının karşısındaki düşman gücü ortalama 322.000 kişi civarındadır.[5] Turgut Özakman’ın tespitiyle, Kurtuluş Savaşı sırasında Kuvayı Milliye, Düzenli Ordu ve Ankara yönetimi şu devlet, millet ve topluluklarla savaşmıştır:
Bazen ön planda bazen arka planda İngilizler.
Çukurova ve çevresinde Fransızlar.
Batıda Yunanlılar.
Doğu’da ve Çukurova’da Ermeni birlikleri ve çeteleri.
Kuzeyde Yunanistan destekli Pontus çeteleri.
Kocaeli, Ege ve Marmara bölgesinde Rum ve Ermeni çeteleri, ayrıca yerel halktan oluşan bazı işbirlikçi çeteler ve İyonya Devleti için hazırlanan 20 000 kişilik kuvvet.

21 iç isyana katılan, 15.000 civarında isyancı.
Anzavur’un birliği ve Kuvayı İnzibatiye.
Çerkez Ethem’in Kuvayı Seyyaresi.
....................
Ozakman’ın dediği gibi, “Kısacası Ankara yönetimi, birden çok devlet, millet ve toplulukla savaşıp çekişmiş, çatışmıştır; barış görüşmelerinde de yine birçok devletle mücadele etmek zorunda kalacaktır. Onun için ‘yedi düvelle savaş’ bir efsane değildir ve Türkiye bu şaşırtıcı mücadele’den galip çıkmıştır.

Kaynak:

odatv - Kurtuluş Savaşı Emperyalizme Karşı mıydı? - Sinan Meydan

Büyük Taarruz...

2010-08-26T23:52:00.000+03:00

88. Yılımız Kutlu Olsun!

Hocaefendilerinizi Defediniz!

2010-08-22T17:43:00.004+03:00

1925 yılındaki kanun hâlâ geçerliliğini koruyor. Uygulamasını yapacak olanlara gerek var sadece!

Birilerinin peşinden sürüklenen arkadaşlar, aklınızı özgürleştiriniz, düşününüz, sorgulayınız, birilerinin piyonu olacağınıza aklınızın doğrultusunda karar verin! Korkmayın, hata yapsanız da sadece sizin hatanız olur, birilerinin hatalarının cezasını çekmezsiniz!

Fetullahın kurduğu saadet zincirinin sürmeyeceğini kendisi de biliyor, destekçisi ab/d 'de biliyor. Referandumda oylarının kabul/evet olduğunu belirtenlerin tümü kamusal yararları değil de kişisel yararlarını ön planda tutanlar olduğunu görüyoruz!

Türklerin yaşadığı topraklara gözlerini dikenler; kendinize bulduğunuz işbirlikçiler onursuz, kişiliksiz, kendi düşüncelerini satışa çıkaranlardır. Bugün size hizmet ederler, yarın bize hizmet ederler...

Abd himayesinde yaşayıp da Türkiye'ye laf yetiştiren zavallı, adamların deşifre oluyor. Sen kork!

Halkımızı cahil bırakanlar, düşüncelerine pranga vuranlar...haklarını yediğiniz her bebeğin, her çocuğun, her gencin, her kadının, her erkeğin, her canlının, her cansızın tüm acıları sizin her hücrenizi alev alev yaksın, kulaklarınız acılarının çığlıklarından sağır olsun, vicdanlarınızın sesini susturamayın!

Evet! Lanetliyorum...Hayatımızı çirkinleştirenleri lanetliyorum.

....

TEKKE VE ZAVİYELERLE TÜRBELERİN SEDDİNE VE TÜRBEDARLIKLAR İLE BİR TAKIM UNVANLARIN MEN VE İLGASINA DAİR KANUN

Kanun Numarası: 677
Kabul Tarihi: 30/11/1925
Yayımladığı Resmi Gazete Tarihi: 13/12/1925
Yayımladığı Resmi Gazete Sayısı: 243
Madde 1 - Türkiye Cumhuriyeti dahilinde gerek vakıf suretiyle gerek mülk olarak şeyhının tahtı tasarrufunda gerek suveri aharla tesis edilmiş bulunan bilümum tekkeler ve zaviyeler sahiplerinin diğer şekilde hakkı temellük ve tasarrufları baki kalmak üzere kamilen seddedilmiştir. Bunlardan usulü mevzuası dairesinde filhal cami veya mescit olarak istimal edilenler ipka edilir.

Alelümum tarikatlerle şehlik, dervişlik, müritlik, dedelik, seyitlik, çelebilik, babalık, emirlik, nakiplik, halifelik, falcılık, büyücülük, üfürükçülük ve gayıptan haber vermek ve murada kavuşturmak maksadiyle nüshacılık gibi unvan ve sıfatların istimaliyle bu unvan ve sıfatlara ait hizmet ifa ve kisve iktisası memnudur. Türkiye Cumhuriyeti dahilinde salatine ait veya bir tarika veyahut cerri menfaate müstenit olanlarla bilümum sair türbeler mesdut ve türbedarlıklar mülgadır. Seddedilmiş olan tekke veya zaviyeleri veya türbeleri açanlar veyahut bunları yeniden ihdas edenler veya ayını tarikat icrasına mahsus olarak velev muvakkaten olsa bile yer verenler ve yukarıdaki unvanları taşıyanlar veya bunlara mahsus hidematı ifa veya kıyafet iktisa eyleyen kimseler üç aydan eksik olmamak üzere hapis ve elli liradan aşağı olmamak üzere cezayı nakdiile cezalandırılır.

(Ek fıkra: 10/06/1949 - 5438/1 md.) Şeyhlik, Babalık ve Halifelik gibi mensupları arasında baş mevkiinde bulunanlar altı aydan az olmamak üzere hapis ve 500 liradan aşağı olmamak üzere adli para cezasından başka bir yıldan aşağı olmamak üzere sürgün cezası ile cezalandırılırlar .

(Ek fıkra: 01/03/1950 - 5566/1 md.; Değişik fıkra: 07/02/1990 - 3612/5 md.) Türbelerden Türk Büyüklerine ait olanlarla büyük sanat değeri bulunanlar Kültür Bakanlığınca umuma açılabilir. Bunlara bakım için gerekli memur ve hizmetliler tayin edilir.

Madde 2 - İşbu kanun neşri tarihinden muteberdir.
Madde 3 - İşbu kanunun icrasına İcra Vekilleri Heyeti memurdur.

Ahmak Cenneti...

2010-07-19T14:35:00.003+03:00

Ahmakların cenneti akıllıların cehennemi olurmuş. Bu yasa büyük sorunların başlama düdüğü gibi bir şey.

Artık kimsenin mülkiyet hakkı, hakkını arama hakkı yoktur. Ortadan kaldırılmıştır.

"24 Haziran 2010 PERŞEMBE Resmî Gazete Sayı : 27621
KANUN
BELEDİYE KANUNUNDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA İLİŞKİN KANUN
Kanun No. 5998 Kabul Tarihi: 17/6/2010
MADDE 1 – 3/7/2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununun 73 üncü maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
"MADDE 73 – Belediye, belediye meclisi kararıyla; konut alanları, sanayi alanları, ticaret alanları, teknoloji parkları, kamu hizmeti alanları, rekreasyon alanları ve her türlü sosyal donatı alanları oluşturmak, eskiyen kent kısımlarını yeniden inşa ve restore etmek, kentin tarihi ve kültürel dokusunu korumak veya deprem riskine karşı tedbirler almak amacıyla kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri uygulayabilir. Bir alanın kentsel dönüşüm ve gelişim alanı olarak ilan edilebilmesi için yukarıda sayılan hususlardan birinin veya bir kaçının gerçekleşmesi ve bu alanın belediye veya mücavir alan sınırları içerisinde bulunması şarttır. Ancak, kamunun mülkiyetinde veya kullanımında olan yerlerde kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanı ilan edilebilmesi ve uygulama yapılabilmesi Bakanlar Kurulu kararına bağlıdır.
Kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanı olarak ilan edilecek alanın; üzerinde yapı olan veya olmayan imarlı veya imarsız alanlar olması, yapı yükseklik ve yoğunluğunun belirlenmesi, alanın büyüklüğünün en az 5 en çok 500 hektar arasında olması, etaplar halinde yapılabilmesi hususlarının takdiri münhasıran belediye meclisinin yetkisindedir. Toplamı 5 hektardan az olmamak kaydı ile proje alanı ile ilişkili birden fazla yer tek bir dönüşüm alanı olarak belirlenebilir.
Büyükşehir belediye ve mücavir alan sınırları içinde kentsel dönüşüm ve gelişim projesi alanı ilan etmeye büyükşehir belediyeleri yetkilidir. Büyükşehir belediye meclisince uygun görülmesi halinde ilçe belediyeleri kendi sınırları içinde kentsel dönüşüm ve gelişim projeleri uygulayabilir.
Büyükşehir belediyeleri tarafından yapılacak kentsel dönüşüm ve gelişim projelerine ilişkin her ölçekteki imar planı, parselasyon planı, bina inşaat ruhsatı, yapı kullanma izni ve benzeri tüm imar işlemleri ve 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda belediyelere verilen yetkileri kullanmaya büyükşehir belediyeleri yetkilidir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanlarında bulunan yapıların boşaltılması, yıkımı ve kamulaştırılmasında anlaşma yolu esastır. Kentsel dönüşüm ve gelişim projesi kapsamında bulunan gayrimenkul sahipleri ve belediye tarafından açılacak davalar, mahkemelerde öncelikle görüşülür ve karara bağlanır.
Kentsel dönüşüm ve gelişim alanları içinde yer alan eğitim ve sağlık alanları hariç kamuya ait gayrimenkuller harca esas değer üzerinden belediyelere devredilir. Kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanlarında yıkılarak yeniden yapılacak münferit yapılarda ilgili vergi, resim ve harçların dörtte biri alınır.
Kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanlarındaki gayrimenkul sahipleri ve 24/2/1984 tarihli ve 2981 sayılı İmar ve Gecekondu Mevzuatına Aykırı Yapılara Uygulanacak Bazı İşlemler ve 6785 Sayılı İmar Kanununun Bir Maddesinin Değiştirilmesi Hakkında Kanuna istinaden, hak sahibi olmuş kimselerle anlaşmaları halinde kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanında hakları verilir. 2981 sayılı Kanun kapsamına girmeyen gecekondu sahiplerine enkaz ve ağaç bedelleri verilir veya belediye imkanları ölçüsünde kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanı dışında arsa veya konut satışı yapılabilir. Bu kapsamda bulunanlara Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ile işbirliği yapılmak suretiyle konut satışı da yapılabilir. Enkaz ve ağaç bedelleri arsa veya konut bedellerinden mahsup edilir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim alanı ilan edilen yerlerde belediyelere ait gayrimenkuller ile belediyelerin anlaşma sağladığı veya kamulaştırdıkları gayrimenkuller üzerindeki inşaatların tamamı belediyeler tarafından yapılır veya yaptırılır. Belediye ile anlaşma yapmayan veya belediyece kamulaştırılmasına gerek duyulmayan gayrimenkul sahiplerinden proje alanında kendilerine 3194 sayılı Kanunun 18 inci maddesine göre ayrı ada ve parselde imar hakkı verilmemiş olanlar kamulaştırmasız el atma davası açabilir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanlarında yapılacak alt yapı ve rekreasyon harcamaları, proje ortak gideri sayılır. Belediyelere ait inşaatların proje ortak giderleri belediyeler tarafından karşılanır. Kendilerine ayrı ada veya parsel tahsis edilen gayrimenkul sahipleri ile kamulaştırma dışı kalan gayrimenkul sahipleri, sahip oldukları inşaatın toplam metrekaresi oranında proje ortak giderlerine katılmak zorundadır. Proje ortak gideri ödenmeden inşaat ruhsatı, yapılan binalara yapı kullanma izni verilemez; su, doğalgaz ve elektrik bağlanamaz.
Dönüşüm alanı sınırı kesinleştiği tarihte, bu sınırlar içindeki gayrimenkullerin tapu kütüğünün beyanlar hanesine kaydedilmek üzere tapu sicil müdürlüğüne, paftasında gösterilmek üzere kadastro müdürlüğüne bildirilir. Söz konusu gayrimenkullerin kaydında meydana gelen değişiklikler belediyeye bildirilir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim alanı ilan edilen yerlerde; ifraz, tevhit, sınırlı ayni hak tesisi ve terkini, cins değişikliği ve yapı ruhsatı verilmesine ilişkin işlemler belediyenin izni ile yapılır. Bu yerlerde devam eden inşaatlardan projeye uygunluğu belediye tarafından kabul edilenler dışındaki diğer inşaatlar beş yıl süreyle durdurulur. Bu sürenin sonunda durdurma kararının devam edip etmeyeceğine belediye tarafından karar verilir. Toplam durdurma süresi on yılı geçemez.
Belediye, kentsel dönüşüm ve gelişim projelerini gerçekleştirmek amacıyla; imar uygulaması yapmaya, imar uygulaması yapılan alanlardaki taşınmazların değerlerini tespit etmeye ve bu değer üzerinden hak sahiplerine dağıtım yapmaya veya hasılat paylaşımını esas alan uygulamalar yapmaya yetkilidir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim projelerinin uygulanması sırasında, tapu kayıtlarında mülkiyet hanesi açık olan veya ayni hakları davalı olan taşınmazlar doğrudan kamulaştırılarak bedelleri mahkemece tayin edilen bankaya belli olacak hak sahipleri adına bloke edilir. Belediye kentsel dönüşüm ve gelişim projelerinin uygulama alanında bulunan taşınmazların kamulaştırılması sırasında veraset ilamı çıkarmaya veya tapudaki kayıt malikine göre işlem yapmaya yetkilidir.
Kentsel dönüşüm ve gelişim projesi kapsamındaki işler, kamu idareleriyle 75 inci madde çerçevesinde ortak hizmet projeleri aracılığıyla gerçekleştirilebilir.
Bu Kanunun konusu ile ilgili hususlarda Başbakanlık Toplu Konut İdaresine 2985 sayılı Kanun ve diğer kanunlarla verilen yetkiler saklıdır."
GEÇİCİ MADDE 1 – Bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce yargı mercilerinde açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış davalarda bu Kanun hükümleri uygulanır. Ancak bu Kanunla getirilen değişik hükümlerin uygulanması nedeniyle haksız çıkan tarafa harç, yargılama gideri ve avukatlık ücreti yükletilemez.
MADDE 2 – Bu Kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 3 – Bu Kanun hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.
23/6/2010 "

İlhan Selçuk İddianamede...

2010-07-06T19:05:00.003+03:00

İlhan Selçuk 21 Haziran 2010 günü hayatını kaybetti...akp hükümeti ölmesi için çok uğraştı, belki tabanca alıp vurmadılar, bomba koymadılar arabasına fakat "hüzünlü bir yürek bir mermi gibi öldürebilir."

Düşüncelerimin oluşumunda katkısı olan İlhan Selçuk teşekkür ederim.

Suçlandığı iddianameye Uludağ Üniversitesinde yaptığı konuşmayı da suç unsuru olarak eklemişler. Bu zihniyete ne denir?

...

‘Yaşamak her haliyle yaşamak, yaşamanın bilincine varmaktan geçer. Yaşamanın bilinci de Aydınlanma’dan geçer. Aydınlanmamış bir insan yaşayamaz. Çünkü yaşadığının bilincine ancak aklıyla varabilir insan… Aydınlanmayı özümsemek zorundalar, yoksa yaşadıklarının farkına varamazlar. Günlük hayatımızın içindedir Aydınlanma.

Diyelim ki arkadaş seçeceksiniz… Acaba şu anda Afganistan’da işte o çuvalın içine girmiş bir kadınla arkadaşlık etmek mümkün mü? Ya da kara çarşafın içine girmiş, bir diyalog kuramazsınız. Ya da erkek olsun, insan o kara kaplı kitaba göre düşünmeyi yaşamak sanıyorsa yaşamıyor demektir. O öteki dünyaya şartlanmış bu dünyaya değil…

Şimdi peki biz eğer bütün yaşama olanaklarım günah mıdır, sevap mıdır, acaba günah mı işliyorum? diye gözden geçirirsek ve sürekli günahların dünyasında yaşamaya devam edersek acaba yeterince yaşayabilir miyiz? Siz gençler bir seçim karşısındasınız ve bu seçimi yapmanız için düşünmeniz gerekir… Bakın Afganistan’a gittiğiniz zaman birtakım insanlarla tartışmak olanağını yitirirsiniz.

Çünkü o kara kaplı kitaba göre düşünüyor, hayatı orada görüyor, hayatına yön veren o kara kaplı kitaptır ama hayatı yaşamak için de insanın düşünebilmesi gerekir, düşünebilmesi için de mantığı bellemesi gerekir. Mantığı bellemesi için de zaman denen şeyi, süreç denen şeyi kabul etmesi gerekir. Zamanı kabul ettiğiniz zaman, evreni kavramaya başlıyorsunuz demektir. Buna da tarih deniyor. Tarih nerden başlar? Acaba Adem ile Havva cennetten kovulup da dünyaya gelmesiyle mi başladı? Yoksa başka bir şekilde mi başladı…

İnsan böyle bir evrimle insan olmuş, vaktiyle bugünkü insan değilmiş, yani Aristo mantığında “insan insandır. Ya insandır ya da değildir” gibi bir mantığa ulaşabiliriz. Ama fosillere baktığımız zaman şunu görüyoruz insanın böyle bir sürüngenlikten çıkıp da iki ayak üzerine gelinceye kadar geçen tarihsel zaman kim bilir kaç milyon yıl.

Bir “an” düşünün bir de birkaç milyon yıl düşünün! Ve arkadaşlar insan, insansı insan dört ayak üzerinde yürürken, tarihin bir döneminde yaşarken içlerinden bir tanesi iki ayağının üzerine dikilmiş…

Bir insan sürüsü ovada ve dört ayak üzerinde içlerinden bir tanesi ayağa kalkıyor, onun fosillerini bulmuşlar, ona “pitekampropus erectus” diyorlar. Erectus dikilen, ayakta duran demek… İşte o ayağa kalkan insanı muhakkak parçalamışlardır. Çünkü düzene aykırı davrandı. Ama insan öyle insan oldu. Hep baş kaldırarak…

Tarihi başından sonuna saydamlaştırmak gene insan aklının ürünüdür… Şunu düşünelim, diyelim ki biz Aydınlanma’nın ne demek olduğunu bilmek istiyorsak insanın insanlaşması yolunda en büyük devrimdir diye niteleyebiliriz. Deriz ki ilmin dinden bağımsızlaşmasıdır, insanın da laikliğe kavuşmasıdır. Bu kadar basit…

Burada on binlerce insanın yaşadığı üniversitede eğer hayatı güzelleştirmek istiyorsanız Mustafa Kemal ATATÜRK’ün Türkiye’ye kazandırdığı Aydınlanma’nın beyinsel gözeneklerinize işlemesi gerekir, bunun başka bir yolu yoktur. Çünkü dünyada kabul edilen budur. Eğer o aydınlanma yasaları T.C.’de geçerli olursa o kadını çarşafa sokup köleleştiren o kocanın ya da erkeğin de buna saygı duyması gerekir, buna saygı duydukça kendi eşine saygı duymuş demektir.

Bırakın onu kendi insanlığına saygı duyması demektir. Bunun demokrasisi yok, “Örtüneceğim” diyen kadının demokrasi ile insan hakları ile falan en küçük bir ilişkisi yoktur. İnsan özgür olacaksa, eğer kadın özgür olacaksa saçlarını rüzgârda savurabilmeli. Saçlarını rüzgârda savuramayan bir kadın özgür değildir, o bir hapishanenin içindedir…

Siz bu hayatın içinde sadece kendi geleceğinizi değil çocuklarınızın da geleceğini sağlamak için bu Atatürk düşmanlarıyla Mustafa Kemal’e kan davası güdenlerle bu karanlığın şeytanlarıyla bu zavallı aklını kullanamayan kişilerle mücadele etmek zorundasınız.

Laiklik için, Cumhuriyet için, Atatürk için, demokrasi ve insan hakları için mücadele etmek zorundasınız... Yoksa birileri gelir sizleri de Ortaçağ yaratıklarına çevirir…’ şeklindeki konuşması sonrasında sorulan Amerika emperyalizmin bütün kollarını giderek uzattığı günümüzde Afganistan’la kendi belirlediği birkaç ülkeye savaş ilan ediyor, bunu nasıl yorumluyorsunuz şeklindeki soruya ‘Emperyalizm diye bir şey var, bakın 20. yüzyılda 2. Dünya Savaşı ortaya çıktı, bunlar neden çıktı? Tabii ilkel insanlar savaşırlar değil mi?

Tarihte gördüğümüz o. Ama savaş gelişmişlerin ürünü oluyor. 1. Dünya Savaşı çıktı, 10 milyon insan öldü. Avrupa’da 2. Dünya Savaşı çıktı, 40 milyon insan öldü. Nasıl oluyor bu? Dünyayı paylaşmak istiyorlar. İnsanın hırsı sonsuz. Bunlar Aydınlanmış insanlar onu da söyleyeyim. İnsanın Aydınlanma’yla da her şey bir çözüme ulaşmış değil.

Aydınlanma’dan sonra da bir de SOSYALİZM var. Konuşmadık bugün. İnsanların ürettiklerini hakça paylaşmaya razı olmaları diye bir erdem, bunun adı sosyalizm, öbürünün adı kapitalizmdi…’ şeklinde cevap verdiği başka birisinin günümüz koşullarında değerlendirdiğimizde devrimi tanımlar mısınız ve bizler bu devrimin neresindeyiz şeklindeki soru üzerine ‘Devrim anlık bir şey değil, Fransız Devrimi için 1789 derler, bizde de 1923 devrimdir…

Devrim devam ediyor. Eğer 1923 Devrimi’nden yanaysanız yeriniz bellidir, Mustafa Kemal ATATÜRK’ün yanıdır. Karşıdevrimciler...

Karşıdevrimcilere karşı devrimi sürdürmek çok zor, çünkü o demokratik içerik içinde sürdürmek çok zor… Şimdi şu anda devrim devam ediyor, siz o devrimin heyecanını duyuyor musunuz ona bakın. Bakın içimizde 68’liler var, onlar devrimin heyecanını duyuyorlar… Ben diyorum ki Aydınlanma bilimin dinden, insan aklının da her şeyden özgürleşmesi demektir…’ şeklinde cevap verdiği, başka bir soru üzerine “…68’li gençleri ne zaman buldu?

Yeryüzünde sosyalizmin yükselişi bütün insanlık yeryüzünde sosyal adalete kavuşacak diye bir heyecan dalga dalga ortalığı sararken Sovyetler’de, Fransa’da, Almanya’da, İngiltere’de… 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Asya’da ve Afrika’da böyle bir dalgalanma oluyordu, o sırada Türkiye’deki gençlikte o rüzgârlar içinde rüzgârlandı.

Sonra tersine bir şey geldi kapitalizm ve Amerika’nın tam egemenliği… Aydınlanmanın bilincine varmayan insanın mutlu olması mümkün değil…’ şeklinde cevap verdiği, başka bir dinleyicinin “Anadolu Cumhuriyet modelini benimsedi mi, yoksa Anadolu’ya benimsetildi mi?” şeklindeki soruya “…Arkadaşlar bakın, 1923-2001 şimdi Cumhuriyeti biz benimsedik. Anadolu benimsemiştir arkadaşlar Cumhuriyeti. Anadolu’da Cumhuriyeti yıkmak için çok oyunlar sahneye konuldu.

Bunlardan biri irtica biri terör…’ şeklinde cevap verdiği, başka bir dinleyicinin demokrasi mi Cumhuriyet mi daha öncelikli şeklindeki soruya “İngiltere krallık ama demokrasi, ne yapmışlar ama o krallığın yetkilerini sıyırmışlar, din devletini dışlamışlar, krallık göstermelik, törensel olarak duruyor ama memleketi onlar yönetmiyor. İranda Cumhuriyet ama demokrasi var mı; din devleti, ortaçağ devleti, kavramları birbirine karıştırmayalım. En büyük demokratik devrim bütün Türk tarihinde İslam dünyasında 1923 Aydınlanma Cumhuriyet Devrimi’dir. O demokrasidir arkadaşlar. Cumhuriyet ile demokrasi karşı karşıya değildir. Çünkü din devletini yıkmış, kadına özgürlük vermiş yani en büyük demokratik devrimdir. Çok partili rejimden sonra bu olay çıktı ortaya…’ şeklinde cevap verdiği, bir dinleyicinin “Aydınlanmanın din adamlarını, kiliseyi geçersizleştirdiğini söylüyorsunuz, Aydınlanma din adamları yerine bilim adamlarını, bilimi getirdi, değişen ne oldu? İnsanı sadece bilimsel kanıtlarla açıklamak yeterli mi, psikolojik ve sosyolojik yönü yok mu, postmodernizm hakkında ne düşünüyorsunuz?” şeklindeki sorusuna “Postmodernizm hakkında iyi şeyler düşünmüyorum ama yaşanan bir evredir…

Aydınlanmanın arkasından gelecek olan şey, bir sosyal adalete hakça düzene dönüşmektir. Ama irticaya tekrar dönüşürseniz o başka bir olay, ikisini birbirine karıştırmamak gerekiyor. Şu anda Türkiye’de en büyük sorun Amerika’nın da desteğiyle, irtica oldu. 68’li gençler, Türkiye’de sosyalizmi kurmak için yola çıktılar. Sosyalizm neydi arkadaşlar? Emeğin hakkını vermek, alın teri toplumu kurmak, hakça bir düzen oluşturmaktı. …Ben insanım, yurttaşım demenin aydınlığı ve özgürlüğü varken insanlar neden kul olmayı tercih ederler.’ şeklinde cevap verdiği görülmüştür.”

Kültür Varlıklarımızı Neden Koruyamıyoruz? - Mete Tapan

2010-06-17T21:49:00.003+03:00

Taşınmazların mülkiyeti değişmiş, yeni sahiplerin veya bu taşınmazları kiralayanların yaşam alışkanlıklarının farklı olması ve bu taşınmazlarla anıları olmaması, kültür değerlerinin korunmamasına vesile olmuştur. Yeni mülk sahiplerinin kültür varlıklarını yıkıp, yerlerine niteliksiz yapılar yapmakta en ufak bir tereddütü olmamıştır.

Uzun zamandır yazımın başlığına cevap vermek için çaba gösteriyorum. Bu çabamın kesin bir sonuca vardığını henüz söylemem olanaksız. Ancak bugüne dek yaptığım bir dizi değerlendirmeler, beni koruma olgusunu etkileyebilecek bazı temel sorunları aşağıda vurgulamama neden olabildi.

Bu sorunların başında, koruma sorununun toplumun ortak bir sorunu olduğu, ülkenin tüm bireyleri tarafından benimsenmiş olması gerekmesine karşın, böyle bir olgunun sağlanamamış olduğu gerçeğiyle karşı karşıya kalmamış olmamız geliyor. Toplumun en aydın, en iyi eğitim almış bireylerinden, yine en az eğitilmiş kişilerine kadar, “koruma”nın toplumsal bir görev olduğu görüşünün yeterince benimsenmemiş olması, hatta bu görüşün yine koruma mevzuatımıza da belli bir boyutta yansımış olması kültür değerlerimizin korunmamasına neden olmuştur. Kültür varlığı olarak tescil edilen bir taşınmazın korunmasından, koruma mevzuatı yönünden salt mülk sahibinin sorumlu olması, söz konusu nedenle ilgili en somut örnektir.

Önemli koruma sorunlarından biri de, kültür varlıklarının ekonomik değerinin son otuz yıl içinde yükselmesi ve kültür değerinden çok, rant değerinin ağırlık kazanmasıdır. Kültür varlığının getirdiği rantın yükseltilmesi çabası önemli bir işbilirlik haline gelmiş, kültür varlıklarının topluma kazandırdığı kültürel değeri göz ardı edilmiştir. Bu tür yaklaşımlar salt taşınmaz kültür varlıklarını değil, kentsel belleğimizin vazgeçilmez soyut değerlerini de yok etmiştir. Tescilli kültür varlıklarının özgün plan şemaları, kontur ve gabarileri değiştirilerek, kültür mirasımıza yeterli özen gösterilmemiştir. Kuşkusuz çeşitli “de facto” durumları, korumayı amaçlamayan imar planları, işlevsel zorunluluklar, yaşam alışkanlıkları ve çağdaş gereksinmeler kültür varlıklarının sürekli kullanımları için bazı değişikliklere tabi olmalarını kaçınılmaz kılmıştır.

Ancak bu değişiklikler, kültür varlığını tanınmaz hale sokması anlamına gelmemeliydi. Maalesef gerçekler, uygulanan restorasyonlar olması gerekenden farklı gelişmiş ve kültür mirasımız evrensel koruma kuramı koşutunda korunamamıştır. Koruma kullanma dengesi, maalesef koruma lehinde gelişmemiştir.

Eğitim yetersizliği

Koruma konusunda yaygın ve örgün eğitimin yetersizliği de, kültür varlıklarımızın korunmamasında önemli bir rol oynamaktadır. Özellikle, ilköğretim ve ortaöğretimde korumanın neden gerektiğinin, kültür sürekliliğinin ülke bireylerinin yurtseverliliğini, dolayısıyla yurtlarına bağlılığını neden arttırdığının öğrencilere anlatılması gerekmektedir. Bir şeyin nedenini bilmeden, o şeyin yapılmasını istemek olanaksızdır. Bireyin, yaşadığı toprakların somut veya soyut kültürüne sahip çıkması, o kültürü gelecek nesillere doğru bir biçimde aktarmasının, yaşama kültürümüzün vazgeçilmez öğesi olduğunu unutmamalıyız. Kültürümüzün zenginliği ve bunun ülke bireyleri tarafından doğru bir biçimde özümsenmesi, hem onları gururlandırır, hem de birbirlerine olan bağlılığını arttırır. Irk, din, etnisite ayrışımı yapılmadan, yaşadığımız topraklardaki tüm kültür değerlerine sahip çıkmamız gereği çocuklarımıza eğitim çağında öğretilmelidir. Ancak eğitimle “sağlıklı sosyal açılımları” elde edebiliriz.

Hepimizin bildiği gibi, insanoğlu öncelikle kendi ürettiğini korur. Yine insanoğlunun kendisinin ürettiği dışındaki değerleri koruması, kültürel düzeyinin zenginleşmesiyle orantılıdır. Başka bir deyişle, kültürel zenginlik, koruma konusunda yaygın bir yelpazeyi de beraberinde getirir.

Demografik hareketlilik

Kültürel zenginlik, insanoğluna farklı kültürleri özümsemesine yardımcı olur, onları kendi kültürünün bir parçası yapar. Kültür insanı daha toleranslı, daha insancıl yapar. Ülkemiz, son 50 yıldır ülke içi yoğun bir demografik hareketlilikle karşı karşıya kalmıştır.

Büyük kentlerimiz, iç göçün etkisi altında kalmış, örneğin İstanbul’un nüfus son elli yıl içinde altı misli artarak, göçle gelen nüfus sayısı kentte uzun yıllar yaşayan nüfustan daha fazla olmuştur. Kentteki değerlerin kullanımı da çoğunlukla o değerleri üretenlerce değil, göçle gelenler tarafından gerçekleşmiştir.

Taşınmazların mülkiyeti değişmiş, yeni sahiplerin veya bu taşınmazları kiralayanların yaşam alışkanlıklarının farklı olması ve bu taşınmazlarla anıları olmaması, kültür değerlerinin korunmamasına vesile olmuştur. Yeni mülk sahiplerinin kültür varlıklarını yıkıp, yerlerine niteliksiz yapılar yapmakta en ufak bir tereddütü olmamıştır. Kentin dönüşümü o kadar hızlı olmuştur ki, örneğin, yurtdışında çalışan vatandaşlarımız on yıl arayla yurda geldiklerinde, oturdukları eski semtlerini tanıyamamışlardır. Eski kentsel kimlik yok olmuş, ahşap evler yerlerini betonarme dört beş katlı apartmanlara terk etmişlerdir. Boş olan kent toprakları, göçle beraber yağmalanmış, gecekondu olgusu yaygınlaşmıştır. Maalesef kente göç edenlerin çoğu da kırsal kökenli olup, kentsel yaşama kültürüne yabancı vatandaşlarımızdı.

İstanbul yağ lekesi gibi büyüdü

Bu yurttaşlar, İstanbul’un kültür varlığına katkıda bulunmuş bireyler değildi. Dolayısıyla, kentin fiziksel dokusu, eski kaldırım taşı, sokak lambaları, kahveleri, sinemaları, tiyatroları vs. her türlü somut ve soyut, kentsel belleğin önemli öğeleri göçle gelen yeni İstanbullular için bir şey ifade etmiyordu. İstanbul’un büyük bir kısmı yeniden inşa edildi ve İstanbul plansız bir biçimde yağ lekesi gibi büyüdü, kültür varlıkları da birer birer yok edildi…

Özetle, kültür varlıklarımızı koruyamamızdaki temel sorunları aşağıdaki gibi sıralayabiliriz.

• Ülkemizde “koruma”nın toplumsal bir görev olarak ülke bireylerince yeterince benimsenmemiş olması.
• Koruma mevzuatındaki yetersizlikler.
• Kültür varlıklarının korunmasında rantın kültür değerinden üstün kılınması.
• Koruma kullanma dengesinin koruma lehinde gelişmemesi.
• Koruma konusunda yaygın ve örgün eğitimin yetersizliği.
• Hızlı iç göçün koruma bilincini olumsuz etkilemesi.

Cumhuriyet - 17 Haziran 2010

Devrimci Düşlerin Mimarı: Oscar Niemeyer

2010-06-14T20:41:00.003+03:00

Bir asırlık yaşamına modern bir başkentin inşasını, onlarca yapıyı, baldırı çıplaklar adına verilen soluksuz bir mücadeleyi sığdıran Oscar Niemeyer 103 yaşında.

Brezilyalı mimar Oscar Niemeyer 103 yaşında. Bir asırlık yaşamına modern bir başkentin inşasını, kamu binalarından meydanlara, müzelerden toplu konutlara, katedrallere onlarca yapıyı, baldırı çıplaklar adına verilen soluksuz bir mücadeleyi sığdırdı. 1963’te Lenin Barış Ödülü’nü, 1988’de Pritzker Ödülü’nü aldı.

Mimarlık onun sözü idi; toplumun bütün bireylerinin barınma, sağlık, eğitim gibi her türlü insani ihtiyacın karşılanması için gerekli kaynaklara eşit koşullarda erişimini sağlamanın yollarından biriydi. Yaklaşık 80 yıldır inançla sözünü söylüyor: “Mimar, dünyanın daha iyi bir yer olması gerektiğini, yoksulluğu ortadan kaldırabileceğimizi bilmelidir. Brezilya’da hala sınıf savaşları var. Bu sebeple mimar, sadece mimarlığı değil mimarlığın dünyanın problemlerini nasıl çözebileceğini düşünmelidir.”

Rio de Janeiro’nun yoksul favelalarının (üst üste yığılan bakımsız evleriyle gecekondu mahalleleri) sona erdiği, zengin evlerinin başladığı bir sokakta 15 Aralık 1907’de dünyaya gelir Niemeyer. Henüz açlığın ve yoksulluğun kol gezdiği, evsizlerin sokakları barınak edindiği Rio’yu tanımıyordur. Burjuva sınıfına mensup kalabalık bir ailede büyümüş tasasız bir çocuktur; bol bol futbol oynadığı, sabahları Copacabana kumsalında balıktan dönen balıkçıları keyifle izlediği bir çocukluktur onunki. Çizim yapmayı sever; kumsalı, dalgaları, dağları, kadınları çizer. Katolik okuluna devam ederken çizim yapma tutkusuyla okulu terk eder ve mimar olmaya karar verir. 1935’te Lucio Costa isimli mimarın yanında çalışmaya başlar. Genç Niemeyer, izleyen yıllarda dünya mimarlığının çizgisini değiştirecek modern mimarlık hareketinin öncülerinden biri olacaktır. Pampulha’da inşa edecekleri yerleşim sitesine işçilerin eğlence mekânı olarak tasarladığı pavyon, deniz kıyısının girintilerine uygun şekilde kıvrılan çatısıyla modern mimarlık çevrelerinin dikkatini çeker. Niemeyer’in mimari üslubunun habercisidir Pampulha Kompleksi.

Niemeyer’in özgün bir modernist olmasında çağının malzemesi betonarmenin her kalıba giren doğasını yaratıcı kıvrımlara dönüştürmesinin payı büyük. Binalarını modern mimarlığın katı geometrik biçimleri yerine serbest, eğri formlar olarak tasarlıyor. Bazı çevrelerce Niemeyer’in binalarını tasarlarken kadın vücudundan esinlendiği iddia edilse de, Niemeyer dünya üzerindeki birçok şeyin eğrilerden oluştuğunu ve eğrisel formların insana coşku ve heyecan verdiğini söylüyor.

Modern mimarlığın en sıradışı binalarını tasarlayan Niemeyer, Le Corbusier gibi çağdaşı diğer modernistlerin aksine, mimari yapıyı işlevsel bir “yaşam makinesi” olarak tasarlamak yerine işlevden önce biçime öncelik tanıdı ve duyumsal heyecanı merkeze koyan bir estetiği benimsedi. İşin aslı Niemeyer, mimarlık için “modern ya da geleneksel” yerine “iyi ya da kötü” tarifi yapmayı tercih ediyor.

Ancak modern mimarlık, biçimsel ve işlevsel olarak gelenekseli reddeden ve yerine “yeni”yi koyan bir estetik değerler sistemi olmaktan başka, hatta bundan daha da önemli olmak koşuluyla toplumsal ve sosyal eşitliği mekân üzerinden sağlamayı görev bilmiş bir hareketti. Aslında modern mimarlığın 60’lardan sonra çok tartışılan, çürütülmeye çalışılan rasyonalizminin getirdiği “evrensellik” ilkesi, topluma sağlıklı bir fiziksel ve sosyal çevre yaratma çabasının ürünüdür. Dolayısıyla Niemeyer mimarlığının salt görsel estetiğe dayandığını söylemek büyük bir hata olur.

Oscar Niemeyer’in Brezilya’nın kentleşmesi sürecindeki öncülüğü tartışılmaz. 1940 yılında, sonradan Brezilya devlet başkanı olacak Juscelino Kubitschek’le tanışır Oscar Niemeyer. İkilinin ilişkisi modern Brezilya’nın inşa edileceği uzun yıllar boyunca sürecektir. Kubitschek, 1956 yılında devlet başkanı olduktan kısa süre sonra “5 yılda 50 yıllık gelişim” vaadiyle Brezilya’nın kalkınma hamlesini başlatır; endüstrileşme ve ekonomik kalkınma ile beraber Brezilya’nın modernleşmesini hedeflemiştir. O vakitler, büyük oranda kırsal yerleşmenin hâkim olduğu Brezilya’da sadece kıyı yerleşmeleri Portekiz kolonizasyonu sebebiyle kentleşmeden payını almıştır. Kubitschek ülkenin başkentini Rio de Janeiro’dan Brasilia’ya taşımaya karar verir. Ülkenin henüz keşfedilmemiş kırsal iç kesimlerinin doğal ve yeraltı zenginliklerinin kıyı bölgelerine açılması, bir anlamda kıyıdaki kentli Brezilya ile iç kesimlerdeki kırsal Brezilya’nın ekonomik, toplumsal ve politik birliğinin sağlanmasıdır hedeflenen. Yeni başkent Brasilia’nın tasarımı için açılan yarışmayı Lucio Costa kazanır.

4 yıl içinde bomboş savananın ortasına modern bir kent planlaması örneği olan Brasilia inşa edilir. Brasilia, 1933 tarihli Uluslararası Modern Mimarlık Kongresi’nde (CIAM) deklare edilen “işlevsel kent” modeline uygun olarak tasarlanmıştır. Bu modelde sağlıklı bir fiziksel çevre yaratabilmek adına kentsel mekân farklı işlevlere göre bölünmektedir. Ticaret, sanayi, konut gibi farklı işlevlere ait yerleşimler fiziksel olarak birbirinden ayrıdır. Brasilia’da da kent merkezine kamusal ve idari işlevler yerleştirilirken, kent merkezinin çevresine toplu konutlar inşa edilmişti. Bu konutların mülkiyeti devlete aitti; konutlara yerleştirilen insan grupları arasında herhangi bir sınıf ya da statü farkı gözetilmiyordu; yani herhangi bir bakan ile bir işçi aynı binada oturabiliyordu.

Yeni başkentin binalarını büyük oranda, o sıralar hala Lucio Costa ile beraber çalışmakta olan Oscar Niemeyer tasarladı; Eğitim ve Sağlık Bakanlığı’nı, sıradışı Brasilia Katedrali’ni, Ulusal Kongre Merkezi’ni ve eşsiz Alvorada Sarayı’nı 4 yıl içinde bitirdi. Brasilia 1987’den beri Dünya Mimarlık Mirası listesinde.
“Mimarlık zenginlere mahsustur. Diğerleri gecekondulara mahkûm edilmişlerdir.

Mimarlık yoksulları ancak şaşırtabilir,” diyor Niemeyer. Haklı. İşin aslı tarihsel olarak da mimarlığın gelişmesinin zemininde siyasi ve toplumsal iktidar ilişkileri var. Daha doğrusu mimarlık, estetik bir üretim olmakla beraber, gücün temsili ve ilerlemenin göstergesi olageldi tarih öncesinden bu yana. Ama Niemeyer, gücü temsil etmeyen toplumcu bir mimarlığı savundu. Niemeyer mimarlığı, mekânın insan eyleminden, insanların kolektif birikiminden bağımsız olmadığını kanıtlarcasına açık ve kapalı alanların kamusal işlevlerle ilişkilendirilmesinden, duyusal ve mekansal etkinliğiyle ışık-gölge oyunlarına kadar düşünülmüş sorumlu bir mimarlık.

Çok sevdiği baldırı çıplakların dâhil olamadıkları mekânlara bakarken duyacakları heyecanın itkisiyle durmadan çizdi Niemeyer: insanları, dans eden, yürüyen; sokakları, insanla devinen. Eğrisel, organik formlarını yapıların inşa edileceği arazinin sınırlarına, engebelerine uydururken yapıların oluşturacağı mekânsal boşlukların görsel ilişkisini ve binalarıyla karşılaşan insanların duyacakları görsel ve mekânsal hazzın coşkusunu kurguladı.

Oscar Niemeyer, geçtiğimiz yüzyılın öncü mimarlarından biriydi, evet, ama yetmiş yılı aşkın süredir çizen, üreten mimar, mimarlık üzerine konuşmaktan sıkıldığını söylüyor. “Mimarlık en önemli şey değildir; önemli olan hayat, arkadaşlar ve değiştirmek zorunda olduğumuz adaletsiz dünyadır.” Niemeyer’in sözlerinden ve eylemlerinden bizim gibi hayatı değiştirmeye meftunların heyecan duymaması elde değil. İnatçı ve üretken mimar kimliği bir yana, ömrünü devrimci bir komünist olarak geçiren, bu uğurda darbeci faşist iktidar tarafından sürgün edilen Niemeyer, mimarlığın hiçbir zaman tek başına sınıfsal eşitsizlikleri ortadan kaldırabileceğini, toplumsal adaletsizliği ve yoksulluğu engelleyebileceğini düşünmedi. Kapitalist bir dünya düzeninde, kapitalist bir ülkede mimarın mesleki sorumlulukla yapabileceğinin teknolojik gelişimi izlemek ve form arayışını sürdürmek olabileceğini söyledi. Oysa aslolan “bir yurttaş olarak sosyal değişim için mücadele etmekti.”

“İnsan tek başına önemsizdir; siyaset hayattır.” diyor Niemeyer. Mimari üretkenliği, işçiler için tasarladığı konutlar sınıfsal eşitsizliği, adaletsizliği, yoksulluğu ortadan kaldırmayacaktı. Bu nedenle 1945’te Brezilya Komünist Partisi’ne katıldı. Brezilya kentlerine eşsiz binalar tasarlarken devrimci mücadeleye devam etti. Ancak 1967’deki faşist darbe mimarı sürgüne zorladı. André Malraux’nun desteğiyle Fransa’ya yerleşen mimar mücadelesine, üretmeye sürgünde de devam etti. Paris’teki Fransız Komünist Partisi merkez binasından, Fransız Komünist Partisi’nin yayını olan L’Humanite’in binasına, Doğu Almanya’da kaplıcalara kadar Avrupa’da birçok yapı tasarladı.

Kendisiyle son yıllarda yapılan tüm söyleşilerde mimarlıktan ziyade siyasi mücadelenin önemini anlatmak istiyor; “kapitalizm ilerletilemez çünkü dünyadaki en kötü olaylardan kapitalizm sorumludur. Genç insanlar mücadelede yer almalılar,” diyor. Oysa bilinçli bir ısrarla Niemeyer’in tutkulu eğrisel formlarını sorguluyor gazeteciler, başka dünya mimarları. Hâlbuki gittikçe yakıcılığını daha çok hissettiren gerçeklik, insanlığı ezip geçen kapitalizmin çürüttüğü kentler, yok ettiği insanlar acilen kapitalizmin mezar kazıcılarına gereksiniyor. Buna en iyi örneklerden biri Brasilia kentinin kendisi. Kırsaldaki yoksunluğun sosyal hizmetlerle toplumsal refaha dönüştürülmesi, nüfus dağılımına göre yeterli, dengeli ve sağlıklı konut sağlanması gibi kaygılarla planlanan Niemeyer’in Brasilia’sı, bugün aynen Caracas, Mexico City gibi sınıfsal ayrışmanın mekânsal ifadesini en keskin biçimde bulduğu, milyonlarca yoksulun yaşadığı varoşların zenginlerin güvenlikli sitelerinin yanı başında durduğu ama onlardan kalın duvarlarla ayrıldığı bir kent.

Ancak Niemeyer sınıfsal eşitsizliğin yok edileceği, kentlerdeki evsizlerin, yoksulların bakımsız varoşlara mahkûm olmaları yerine insani ihtiyaçlarının karşılandığı sağlıklı konutlarda yaşayacakları, kocaman meydanlarda insanların beraberce eğleneceği temiz kentlere, Brezilya sokaklarında kol gezen yoksulluğu baldırı çıplakların sonlandıracağı günlere olan umudunu hiç yitirmedi: “En iyi zamanlarda yaşamadığımızı biliyorum ama umut etmek zorundayız.” Komünist mücadelenin, Komünist Parti’ye bağlılığının umudunu diri tuttuğunu söylüyor Niemeyer ve 65 yıldır eşitsizliğin ve adaletsizliğin yok edileceği günlere inancıyla mücadelesini sürdürüyor.

Umudun karardığı vakit devrimin yakın olduğunu söyleyen 103 yaşındaki mimarın, umudu dirilttiğimiz eşitlik ve özgürlük günlerini de görebilmesi dileğiyle…

Sıla Karataş

*Oscar Niemeyer’i daha yakından tanımak, mimarlığının izlediği çizgiyi öğrenmek isteyenlere:
Fabiano Maciel’in yönettiği 2007 tarihli Brezilya yapımı bir belgesel var: A Vida é Um Sopro

Kaynaklar:
http://www.humaniteinenglish.com/spip.php?article69
http://www.nytimes.com/2005/05/15/magazine/15NIEMEYER.html?pagewanted=1&...
http://www.viceland.com/int/v16n5/htdocs/oscar-niemeyer-856.php
http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/architecture/swerve-with...

Sömürgenler saldırmaktalar...yine!

2010-06-06T14:05:00.003+03:00

"Basına "belediyelere süper yetki" olarak yansıyan ve kentsel dönüşümün sağlanması için Belediye Kanunu'nun 73. maddesinde değişiklik öngeren kanun teklifi dönüşümün zor yoluyla yapılmak istendiğini gözler önüne seriyor.
Deprem ve afet zararlarını önleme ya da sağlıklaştırma değil, kentsel rantların büyük sermayeye sunulması ve dar gelirlilerin kentlerin çepherlerine ötelenmesine yarayan kentsel dönüşüm projeleri daha önce Bakanlar Kurulu'nun onayı ve TOKİ'nin desteği ile sadece belirli bölgelerde gerçekleştirilmeye çalışılmıştı. Ancak küçük mülk sahiplerinin ikna edilememesi ve açılan davalar sonucunda kentsel dönüşüm projeleri sınırlı düzeyde gerçekleştirilebilmişti. Meclis ihtisas komisyonlarında geçtiğimiz günlerde kabul edilen kanun teklifi, hükümetin sorunu zor yolunu çözmeye kalkışacağını gösteriyor.
Küçük mülk sahiplerini ve ilçe belediyelerini mülksüzleştirerek büyükşehir belediyelerinin bütçe açıklarını kapatmak için arsa elde etmesini de sağlayacak son düzenlemenin 1,5 yıllık bir öyküsü var. İlk defa 2008'in Aralık ayında AKP tarafından, Belediye Kanunu'nun 73. maddesinin değiştirilmesi için hazırlanan kanun teklifi milletvekillerinin imzasına sunulmuştu. Teklif, altında 15 milletvekilinin imzasıyla 16.04.2009 tarihinde Meclis Başkanlığı'na verilmiş, ertesi gün ise İçişleri Komisyonuna havale edilmişti.
Ancak teklifin komisyona gelmesinden 5 gün sonra bu defa CHP'li vekiller, içeriği tamamen aynı olan benzer bir teklifi, Ankara milletvekili Zekeriya Akıncı, İzmir milletvekilleri Ahmet Ersin ve Abdulrezzak Erten, İstanbul Milletvekili Sacid Yıldız imzasıyla 22.04.2009 tarihinde başkanlığa verdiler. Bu teklif de 11.05.2009 tarihinde İçişleri Komisyonu'na iletildi.
Bunlar yetmemiş gibi bu defa 6 ay geçtikten sonra aynı içerikli teklif MHP'li vekillerce başkanlığa gönderildi. Kırşehir Milletvekili Metin Çobanoğlu, Hatay Milletvekili S. Turan Çirkin, Mersin Milletvekili Mehmet Şandır'ın 01.12.2009 tarihinde Meclis Başkanlığı'na ilettikleri teklif de on gün sonra diğerler teklifler gibi İçişleri Komisyonu'na geldi.
Teklifler içerik açısından birbirinin aynı olduğundan CHP ve MHP'nin teklifleri birer gün arayla 19-20 Aralık 2010 tarihlerinde komisyondan geri alındı. AKP'nin verdiği teklif ise komisyonda tartışılmaya devam etti. Geçtiğimiz günlerde ise Tali Komisyon olan Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm komisyonu teklife eklemeler yaptı. Bu haliyle İçişleri Komisyonu'nda yeniden değerlendirilen teklif, 3 Haziran günü kabul edildi ve Meclis Genel Kurulu'na iletilecek duruma getirildi.
Teklifte neler var
Belediye Kanunu'nun kabul edildiği 2005 yılında, AKP 73. maddenin gerekçelerini oldukça geniş tutmuş, ancak tasarı maddelerinde sadece eskiyen kent kısımlarında kentsel dönüşüm önermişti. Tasarı önerildiği şekliyle kabul edildi. Ancak kendi önerdikleri maddeden bile haberi olmayan AKP'li vekiller, 2008 yılında "maddenin birinci fıkrasındaki yazım şeklinden" uygulayıcıların yanlış sonuçlar çıkardığı belirttiler. Maddenin sadece eskiyen kent kısımları ve tarihi alanlar için geçerli olmadığını belirtmek için, birinci fıkrayı "Belediye; planlı veya plansız, yapılaşmış veya boş alanlarda ... kentsel dönüşüm ... uygulayabilirler" biçiminde değiştirmek istediler.
Fakat Komisyon'un kabul ettiği son metinde bu da aşılarak, maddenin tamamı değiştirmek istendi. Buna göre, maddedeki kentlilerle "anlaşma yolu esastır" düzenlemesinden vazgeçildi. Yeni düzenlemede bir yandan dönüşüm alanında yaşayanların yargıya başvurma hakları kısıtlanırken, bir yandan da büyükşehir belediyelerine acil kamulaştırma yetkisini keyfi kullanma imkanı verildi. Böylece dönüşüm alanındaki tüm küçük mülkler ve kamu arsaları büyükşehir belediyelerine devredilebilecek duruma geldi.
Kentsel dönüşüm alanının üst sınırını da belirleyen Komisyon, önceki maddede 5 hektar olan alt sınırın üst sınırını ise 500 hektar olarak belirledi. Ankara'nın tarihi kent merkezi, Ulus'un üç katından daha büyük olan 500 hektarlık alanlarda büyükşehir belediyeleri etaplama da yapabilecek. Düzenlemeyle getirilmek istenen diğer yenilik ise, yargıda bulunan davalarla ilgili. Komisyon, yargıya intikal etmiş ancak sonuçlanmamış davaların yeni düzenlemeye göre görülmesini istedi. Bu şekilde yürütmeyi durdurma kararı alınmış olan kentsel dönüşüm girişimleri ile ilgili davalar büyükşehir belediyelerine verilmiş bu geniş yetki üzerinden yeniden değerlendirilmek zorunda kalabilir.
Diğer dönüşüm tasarısı hala başbakanlıkta
Kente sistemli bir müdahale anlamına gelen düzenlemelerden bir diğeri ise Bayındırlık Bakanlığı'nın 2010'un Ocak ayında Başbakanlığa gönderdiği kanun tasarısı. Dönüşüm Alanları Hakkında Kanun adıyla gönderilen tasarı da benzer şekilde kentsel dönüşümün daha yaygın biçimde yapılmasını ve acil kamulaştırmayı öneriyor. Ancak tasarıda büyükşehir belediyeleri yerine Bayındırlık ve İskan Bakanlığı'nı yetkili kılınıyor.
Henüz Meclis Başkanlığı'na iletilmemiş ve 2007 yılından beri tasarı halinde olan düzenlemenin daha önemli boyutu ise gayrimenkullerin menkulleştirilmesini ve bankaları dönüşüm projelerine hissedar yapılmasının amaçlaması. Belediyelerin önerdikleri dönüşüm alanlarında, bankalar ve gayrimenkul yatırım ortaklıkları kentsel ranta ortak edilmek istenirken, küçük mülk sahipleri ise borçlandırılarak uzun vadede mülksüzleştirilecekler. "

"Kentleri dize getirme" operasyonu

İhaleye Fesat Karıştırma Suçu - TCK 235

2010-05-21T18:18:00.003+03:00

"Tayyip Bey’in damadının başında bulunduğu Çalık Grubuna 14,8 Milyar Liralık teşvik belgesi, Hazine Müsteşarlığınca verildi. Çalık Grubu Adana Ceyhan’da kuracağı petrokimya ve rafineri tesisleri için bu belgeyi aldı. Bu iş hangi iş biliyor musunuz? Hani daha önce, Aydın Doğan Bey’in Avusturyalı ortağı, Doğan Grubu ile beraberce kuracağı rafineri için Tayyip Bey’den izin istemeye gittiğinde, Tayyip Bey, “O işi Çalık yapacak” demişti. Sonra da Aydın Bey, ortağının rızası ile, Tayyip Bey’in söylediklerini notere tespit ettirmişti. İşte o iş, bu iş. Bir ek bilgi daha vereyim. Tayyip Bey Ruslara, nükleer santral işini ihalesiz vermişti ya, o işin içinde Ceyhan’da rafineri yapılması da vardı. İşte bu iş de, o iş."
Rıfat Serdaroğlu

TCK
DOKUZUNCU BÖLÜM
Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar
İhaleye fesat karıştırma

Madde 235 - (1) Kamu kurum veya kuruluşları adına yapılan mal veya hizmet alım veya satımlarına ya da kiralamalara ilişkin ihaleler ile yapım ihalelerine fesat karıştıran kişi, beş yıldan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. [1]
(2) Aşağıdaki hâllerde ihaleye fesat karıştırılmış sayılır:
a) Hileli davranışlarla;
1. İhaleye katılma yeterliğine veya koşullarına sahip olan kişilerin ihaleye veya ihale sürecindeki işlemlere katılmalarını engellemek,
2. İhaleye katılma yeterliğine veya koşullarına sahip olmayan kişilerin ihaleye katılmasını sağlamak,
3. Teklif edilen malları, şartnamesinde belirtilen niteliklere sahip olduğu hâlde, sahip olmadığından bahisle değerlendirme dışı bırakmak,
4. Teklif edilen malları, şartnamesinde belirtilen niteliklere sahip olmadığı hâlde, sahip olduğundan bahisle değerlendirmeye almak.
b) Tekliflerle ilgili olup da ihale mevzuatına veya şartnamelere göre gizli tutulması gereken bilgilere başkalarının ulaşmasını sağlamak.
c) Cebir veya tehdit kullanmak suretiyle ya da hukuka aykırı diğer davranışlarla, ihaleye katılma yeterliğine veya koşullarına sahip olan kişilerin ihaleye, ihale sürecindeki işlemlere katılmalarını engellemek.
d) İhaleye katılmak isteyen veya katılan kişilerin ihale şartlarını ve özellikle fiyatı etkilemek için aralarında açık veya gizli anlaşma yapmaları.
(3) İhaleye fesat karıştırma sonucunda ilgili kamu kurumu veya kuruluşu açısından bir zarar meydana gelmiş ise, ceza yarı oranında artırılır. Zararın meydana gelmiş olduğu sabit olmakla birlikte miktarının belirlenememiş olması, bu fıkra hükmünün uygulanmasını engellemez.
(4) İhaleye fesat karıştırma dolayısıyla menfaat temin eden görevli kişiler, ayrıca bu nedenle ilgili suç hükmüne göre cezalandırılırlar.
(5) Yukarıdaki fıkralar hükümleri, kamu kurum veya kuruluşları aracılığı ile yapılan artırma veya eksiltmeler ile kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, kamu kurum veya kuruluşlarının ya da kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının iştirakiyle kurulmuş şirketler, bunların bünyesinde faaliyet icra eden vakıflar, kamu yararına çalışan dernekler veya kooperatifler adına yapılan mal veya hizmet alım veya satımlarına ya da kiralamalara fesat karıştırılması hâlinde de uygulanır.
belgenet

Şampiyon Olduk...

2010-05-16T22:45:00.003+03:00

Bursaspor şampiyon oldu, milli maçlardan sonra ki araç konvoyları, kornaları ile Bursa şimdi sadece kendisi için, Bursa için coşuyor. Sevinçliyiz! Emeği geçen herkese teşekkürler.

Pencere Balkonu

2010-05-15T22:52:00.002+03:00

Balkona dönüştürülebilen pencere çerçevesi. Bu tasarım ile bir çok ödülde kazanmışlar.

HofmanDujardin

Vulcano Buono - Renzo Piano

2010-04-25T22:54:00.003+03:00

Piano, İtalyada bir alışveriş merkezi volkan formunda tasarlamış. Volkanın krateri 150Mt açıklığında bir açıkhava tiyatrosu, içerlerde dükkanlar, 2000 koltuklu bir sinema, avm lerin olmazsa olmazı süpermarket, restoran ve bir otel(?)

Piano yapısını; "çağdaş bir Yunan pazar yerind etkinlikler, toplantılar, halkın toplantı yeri olacak bir boşluk." Olarak izah ediyormuş.

İzlandada ki yanardağ patlamasından sonra kötü çağrışımlara neden olabilir gerçekten:)

Samsun Limanı

2010-04-24T22:18:00.004+03:00

Mustafa Kemal Atatürk şimdi Samsun Limanına çıkmak istese özel şirketten izin alması gerekecek. Bu akp hükümetini verdiği bu zararlardan dolayı hiç desteklemiyorum.
Toplumun hafızasını oluşturan kurum, kuruluş ne varsa saldırı halindeler. Yerine koydukları bir değerleri de yok!
Sürüleşme hali yaratmaksa istekleri...başarılılar!

"...İki yıl önce ihalesi yapılan Samsun Limanı, Danıştay'ın da onay vermesinin ardından bugün Ceynak'a devrediliyor. Liman, en büyük müşterilerden birine devredilmekle kalmıyor Exxon Mobile'ın Karadeniz'deki petrol arama çalışmalarının da "üssü" oluyor. Samsun Limanı özelleştirmesi, bölgedeki en önemli limanın bir Amerikan petrol tekeline açılması, ABD'nin Karadeniz'de bir limana kavuşma konusunda yol alması anlamına geliyor.

TCDD limanlarının özelleştirilmesi kapsamında iki yıl önce ihalesi yapılan Samsun Limanı bugün devrediliyor. Limanın en büyük müşterisi Ceynak, 2008 yılının Mayıs ayında yapılan ihaleyi 36 yıllık işletme hakkı devir bedeli olarak 125,2 milyon dolar teklif ederek kazanmıştı. Samsun Limanı, hem altyapı hem ulaşım olanakları hem de yük potansiyeli açısından Türkiye'nin Karadeniz'deki en büyük limanı durumunda. Özelleştirme sürecinden ötürü uzun yıllardır yatırım yapılmayan Liman, tüm eksiklere rağmen Rusya ve Ukrayna ile yapılan yaş meyve sebze ticaretinde önemli bir rol oynuyor. 2002-2009 döneminde yıllık ortalama 10 milyon dolar civarında gelir elde edilen Liman'da, konteyner elleçlemeye yönelik yatırımların yapılması durumunda yıllık gelirin 3-4 katına kolaylıkla çıkabileceği belirtiliyor.

Liman'ı devralan Ceynak, en büyük müşterilerinden biri Cargill olan bir nakliye-depolama firması. En büyüğü Samsun ve Mersin'de olmak üzere TCDD limanlarında tahıl siloları bulunan firma, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin ara istasyanlordan ana merkeze çöp taşıma işini de yapıyor. Nakliyecikle başlayıp TMO'nun hükümet politikaları ile zayıf düşürülmesi sonucunda depolama alanında ortaya çıkan boşluğu değerlendirerek büyümüş, atıl kalan TMO depolarını kiralayarak yol almış bir grup.

Potansiyeli düşünüldüğünde komik denebilecek bir bedele devredilen Liman'ın, petrol arama faaliyeti üzerinden 2010-2012 yılları arasında büyük oranda Amerikalı Exxon Mobile'a "tahsis" edilecek. ABD'nin Karadeniz'de bir liman sahibi olma "özlemi"nde bu şekilde önem taşıyan bir adım atacağı düşünülüyor. "

haber.sol

T E K E L

2010-04-01T19:32:00.000+03:00

Destekliyoruz...

Çanakkale 18 Mart Deniz Zaferi

2010-03-18T19:37:00.002+02:00

"...Osmanlı Devleti, kaderini alelacele 2 Ağustos 1924’de “üçlü ittifak” a bağlamıştır. İttifak devletleri: Almanya, Avusturya- Macaristan,Osmanlı Devleti, Bulgaristan . İtilaf devletleri ise : İngiltere , Fransa , Rusya …

Çanakkale Zaferi’ni yaratan kuvvet 1914 yazında küçümsenen, değeri hakkında yanlış teşhis konan bu TÜRK ORDUSU’ dur. Avrupa’da savaş bütün şiddetiyle sürerken, hareket harbinin yerini siper harbi almıştır. Bu cephede yarma yapmak ve kesin sonuç almak son derece zorlaşmıştır. Oysa karşılarında İngiliz ve Fransızlardan oluşan, hiç yenilgiye uğramamış bir armada durmaktadır Çanakkale Savaşları’nın 1. safhasını deniz savaşları oluşturur. İtilaf devletleri tarafından Akdeniz’de sıkıştırılan Almanya’ya ait GOBEN ve BRESLAV ADINDAKİ gemiler Çanakkale boğazını geçerek İstanbul’a gelirler. Ve Osmanlı Bayrağı’nı çekerek burada gemilerin isimlerini YAVUZ ve MİDİLLİ olarak değiştirirler bu gemiler 29 Ekim 1914’de Karadeniz’e açılarak Rusların ODESSA ,SİVASTOPOL ve NAVROVSKİ limanlarını bombalayarak İstanbul’a geri dönerler. Bu bombardımandan 5 gün sonra 3 Kasım 1914 ‘de İtilaf devletleri Çanakkale boğazına gelerek Seddulbahir ve Ertuğrul Bataryaları’nı bombalar. Seddülbahir Kalesi’nin içinde cephanelin patlaması sonucu 5 subay ve 81 erimiz şehit olur. İşte bu şehitlerimiz Çanakkale savaşlarının ilk şehitleridir.

3 Kasım da başlayarak 18 mart 1915 tarihine kadar boğazda süre gelen bu savaşlara Deniz Savaşları denir.18 Mart 1915 tarihine kadar hazırlık amacı ile boğazımıza 11 büyük saldırı yapılır 18 Mart 1915 günü yaşanan deniz savaşında düşman donanması 7 saat süren mücadeleden sonra gemilerinin 3 te birini kaybeder. Sonuç; 7 denizaltı, 15 destroyer 25 bin ölüdür. Bunun yanında Türk tarafının kaybı ise 1328 şehittir.

Türk Kuvvetlerinin başka cephelere çekilmesini isteyen Rusya’nın yükünü azaltmak için Çanakkale Seferine karar verilmiş, fakat kesin neticesi batı cephesinde arayanları darıltmamak amacıyla önce sadece donanma ile zorla Çanakkale Boğazı geçilmeye çalışılmıştır. 18 Mart 1915’te yaklaşık bir aydır sürekli olarak bombaladığı boğazın her iki tarafındaki Türk tabyalarının artık sustuğunu varsayan 12 zırhlı, 18 muhrip, 7 mayın tarama gemisi, çeşitli tıp nakliye destek gemisi ve uçak gemilerinden meydana gelen I Dünya Savaşı’nın en büyük ve en modern donanması, boğazı geçme girişiminde bulunmuştur. Ancak ehliyetli ellerde sevk ve idare edilen kahraman Türk Askerinin hayatını hiçe sayarak kanını fedakarca akıtması sayesinde dünyanın en modern silah ve teçhizat ile donatılmış düşman donanması, 7 modern savaş gemisini ve binlerce askerini kaybederek geri çekilmek zorunda kalmıştır. Mehmetçik, düşmanı denizden bir adım bile geçirtmemeye ant içmiştir. "

gelibolu.info

Turhan Selçuk

2010-03-13T13:06:00.003+02:00

"...Çevremizi saran üç boyutun ötesinde, dördüncünün varlığını duyumsamadığımız yıllardı... Uzunluğu, genişliği, derinliği biliyorduk...
Zamanı tanımıyorduk...
Yaşadığımız an'ın bilincine uzaktık...
Bilye oynarken, meşin topun peşinde koşarken, okula giderken, gezip tozarken, avarelik ederken, akan zamanın dışındaydık...
Ta içimizde, yüreğimizde, beynimizin gizli bir köşesinde, geleceğimizin gizemine adamıştık kendimizi...
Ulaşılamaz yıldızlara gidecektik; bilmediğimiz ülkelerde görülmemiş serüvenler bizi bekliyorlardı; göz kamaştırıcı hayatlara ışınlanmıştık...
Yakınımızdaki hiçbir olay, ailemizdeki hiçbir bağ, çevremizdeki hiçbir kişi, ülkemizdeki hiçbir gerçek, yaşadığımız kent veya kasabadaki hiçbir koşul, bizim yarınlara şartlanmış yaşam tasarımlarımızı engelleyemezdi...
Yaşayacaktık: ama, daha sonra, ilerde, gelecekte, hayat kollarını bize açacaktı...
Özlemlerimizin anlamı, sıradanlaşmanın sınırlarını ruhumuzda çiğneyip geçmişti...
Yaz sıcağını emen geceler, pırıl pırıl gökte kayan yıldızları ciğerlerimize çekiyorduk: o yıldızlar gökte bizim için kayıyorlardı...
İki Çocuğun devri Alemi'ni, Tarzan'ı, Baytekin'i, Üç Silahşörler'i aşıp La Dam O Kamelya'ya geçmek güç olmadı; Çocuk Sesi'ni Afacan'ı geride bırakırken üzülmedik; bunlardan çk daha uzakta, gizemli ve görkemli bir yerde, hayat kollarını açmış bizi bekliyordu.
Çok küçük yaştayken, İstanbul'da elektrik düğmesini çevirdiğimiz zaman ortalığın aydınlanması bize doğal gelmişti. Anadolu'nun uzak kasabalarında, fitilli petrol lambasının soluk ışığında kitap sayfalarını çevirmekte ne kolaydı!.. Çünkü hayat, çok ötede, gelecekte, bilinmeyen kentlerde, balta girmemiş ormanlarda, uzak gezegenlerde yaşanacak apayrı bir şeydi.
Bilincimizin gölgesinde, geleceğin bilinmezliğine yayılıyordu umutlarımız...
Çocuklukta yaşadığımız yıllar, ilerde yaşayacağımız güzel zamanlardan ödünç alınmıştı.
Schubert'i, Gorki'yi, Zola'yı, Gogol'u tanıdığımızda, kendimize yakıştırdığımız dünyanı ninsanlarını bilmuş gibiydik; ama, sanki hepsi de üç boyutun kapsamı içindeydi...
Dördüncü boyutun bize hazırladığı tuzaktan habersizdik...
Zamanı duyumsamaya başladığımız gün, yaşam değişti, dördüncü boyut ikimizi de uçurumuna çekmeye başladı...
Turhan'la kardeşliğin ötesinde bir ikili olşturuyorduk, yaşımız büyüdükçe düşüncelerimiz de birlikte büyüyor, düşlemlerimize karışıyordu, gece gözlerimizi kapadığımızda gördüğümüz rüyanın birbirine benzemesi doğaldı...
Ya Ülfet?..
O 'bizim' kız kardeşimizdi...Benim ya da Turhan'ın değil, 'bizim' kardeşimiz...
Uzun sandığım bir çocukluk evresinde 'ben' ile 'biz'i düşüncelerimde karıştırdığımı sanıyorum.
Gerçek ile düşü ayrımsamak çok zor oldu.
Çocukluğumuzun uçsuz bucaksız evreninden kopup ayaklarımızın toprağa değdiği anda, ben çok korktum...
Turhan'ın ürktüğünü sanıyorum.
Dünyalarımız yıkılıyor muydu? Yıldızlara gidemeyecek miydik? Evrenin bilinmeyen güzelliklerini, adına hayat denen süreçte keşfedemeyecek miydik?
İlk gençlik yılları aşılıp da 'zaman boyutu' yaşamda devreye girdikçe, üç boyutun yetersizliği, kısırlığı, bağlayıcılığı ortaya çıkıyordu.
İnsanın durduğu, oturduğu, hele geceleyin yattığı yerde düşünceleriyle devinebilen bir yaratık olduğunu küçükken keşfeden bizler, hayatın gerçekliği karşısındı, ellerimizin ayaklarımızın bağlandığını mı görecektik?..
Büyüyorduk, hayata atılmak, meslek sahibi olmak, para kazanmak, bir evin sorumluluğunu taşımak gibi zorunlulukların oldubittisiyle karşı karşıyaydık. Kuralların bukağası, ayakbileklerimize vuruluyordu. Gerçekler, hışımla üstümüze geliyordu. Dünyalarımızın yıkılmazına, gezegenlerimizin yok olmasına, yıldızlarımızın ellerimizden kaymasına seyirci mi kalacaktık?..
Kıyamet günü yaklaşıyordu... O sırada Turhan bir şeyi farketti.
Alaeddin'in lambasından çıkan dev, Turhan'a bir çizginin gizeminde bütün dünyaları, yıldızları, gezegenleri, galaksileri, insanları, duyguları, sevdaları, dostlukları, düşmanlıkları, ağlamayı, gülmeyi, geçmişi, geleceği ve an'ı - tek sözcükle yaşamı - yakalamasını öğretti.
O, ne büyük bir mutluluk!..
Turhan, evrendeki her şeyi çizgiye dönüştürmenin ilm-i simyasında benliğini buldu...
Yaratacağı evren'in Allah'ıydı artık...
Baytekin gibi yıldızlara gitmiyor, yıldızları ayağına çağırıyordu. Doktor Faust'un gücü artık ne yazardı!.. Güliver'in devleri ve cüceleri, çizginin büyüsünde bir büyüyüp bir küçülüyorlardı. Şekspir'in tiyatrosu, çizgi dünyasının egemenliğinde perdelerini açıp kapıyorlardı. Molyer'in mizahı, çini mürekkebiyle beyaz kağıt üzerine dökülüyordu. Donkişot ya da Kazanova, Turhan'ın yanında yay kalırlardı.
Turhan'ın dünyası, yaşadığımız gerçek dünyanın eleştirisiyle oluştu...
Alternatif bir dünyadır bu...
Coğrafyası dördüncü boyuta yayılır...
Turhan'da zaman korkusu kalmadı...
Zaman, artık Turhan'a çalışıyor. "
Kaynak: Önce Çizgi Vardı... "çizgide 60.yıl"
Güldiken, Güz 1994, S. 5, s.24-25

cumhuriyet

ÇAĞDAŞ YAPI MALZEMESİ - ALKER “Alçılı Kerpiç”

2010-03-09T21:04:00.004+02:00

"...Bilindiği gibi toprak, çok eski dönemlerden beri insanların barınmak için yararlandıkları malzemelerin başta geleneklerinden biridir. Bu gün de yer yüzünde yaşayan insanların büyük bir çoğunluğu, topraktan yapılmış evlerde oturmaktadırlar. Bu bir yönden toprağın yapı malzemesi olarak hemen hemen her yerde kolay ve bol tedarik edilebilmesi nedeniyle ise de, diğer yönden de topraktan oluşturulan yapının diğer malzemelerle yapılanlara nazaran bir çok yönden daha yararlı olmasından kaynaklanır. Toprak yapı, başka olanak bulunmadığı dönem ve yörelerde, zorunluluk nedeniyle kullanılan, toplumun refah düzeyinin yükselmesi olanaklar elverdiği an terkedilmesi gereken bir malzeme olarak görülmeğe başlanmıştır. Oysa, günümüzdeki sosyal ve ekonomik koşullar, toprağın yapı için yararlı yönlerini tekrar ön plana çıkarmıştır. Bu gün toprak yapı, en az gelişmiş ülkelerden en gelişmiş ileri endüstri ülkelerine kadar, dünyanın her yerinde, üzerinde en çok çalışma ve araştırma yapılan konuların başında yer alanlarda biridir.

Toprak yapı , konut, işyeri ve hizmet binalarının yapımı için

Ülkede bol bulunan kaynaklardan en kolay ve en ileri düzeyde yararlanmayı, Yöre halkının gelenek ve göreneklerini değerlendirme olanağı, Etkin ölçüde enerji tasarrufu, Kalkınma için gerekli kaynakların yapı sektöründeki kullanımını en az düzeye indirmeyi, Her mevsimde bina içinde kullanıcıya en uygun yaşam koşullarını, Güneş enerjisinden en kolay yöntemlerle en üst düzeyde yararlanmayı, Günümüzde uygarlığın gereği olan her türlü donatımın yapıda uygulanması olanağını, sağlar bu nedenle toprak yapı, günümüzde “Çağdaş Yapı” niteliğini kazanmıştır. Elbette ki toprak yapının da, diğer yapı türlerinde olduğu gibi, bazı sakıncalı yönleri vardır. Bunlar gerekli önlemler alınarak ve ön görülen koşullara uyularak, ya tamamen giderilebilir, ya da en aza indirilebilir. Elinizdeki bu kitapçıkta bunlarla ilgili ayrıntıları bulabileceksiniz.

Toprakla yapıda iyi sonuç almada, dikkat edilmesi gereken husus, sağlanması gereken koşul, bu iş için uygun toprak türünü seçilmesidir.

Bununla ilgili ayrıntılar (bölüm 2.1)de verilmiştir. Toprak malzemenin en belirgin iki sakıncalı yönü, basınç dayanımının az, rutubete karşı duyarlılığının fazla olmasıdır. Ülkemizde bir çok yörede, yeterli iyi kalitede toprak bulmak mümkündür. Daha iyi, yani, basınca daha dayanıklı, rutubete karşı duyarlılığı daha azaltılmış,suda dağılmayan, yüzeyleri düzgün ve toz üretmeyen kerpiç elde etmek maksadıyla, toprağa çimento, kireç,alçı ve diğer bazı katkı maddeleri katılır. Bunlar arasında alçı katkılı kerpiç üretimi, ülkemiz için daha uygun sonuçlar verdiğinden, diğerlerine tercih edilmiştir. Alçı katkısı ile nitelikleri iyileştirilmiş kerpiçe “ALKER” adı verilmiştir.

Bugünün uygarlık düzeyinde, her türlü konforu,en kolay, en ucuz ve en az enerji gereksinmesi ile sağlayabilecek kırsal yöre yapılarının ALKER ile gerçekleştirilebileceği, ALKER 2in kısal yörelerde yapılaşmaya önemli katkısı olacağı inancındayız.

ALKER (Alçılı Kerpiç) üretimi ve ALKER ile yığma yapı kurallarını ana hatları ile vermek, yararlarını belirlemek ve olası sakıncaları en aza indirecek önlemleri açıklamak amacıyla bu kitapçık hazırlanmıştır. Bilinen normal kerpicin niteliklerinin üstünde, daha kaliteli bir duvarı, benzer diğer duvar malzemesine nazaran daha uygun koşullarda elde etmek isteğiniz zaman, yapınızı ALKER ile yapabilirsiniz. Bu, yapınıza alçı maliyetini ekleyecek ve bir alçı çalışma koşullarına uymanız gerektirecektir. Fakat artmalara karşılık herhangi bir katkılı kerpiçten daha ucuz bir duvar malzemesine ve daha kaliteli bir yapıya sahip olacaksınız."

24.4.1985
Prof. Ruhi KAFESÇİOĞLU - Doç. Dr. Erol GÜRDAL

itü.edu.tr

İstanbul Çevre Düzeni Planı ve Kentimize Etkileri - Ziya Güney

2010-03-03T19:48:00.002+02:00

İSTANBUL ÇEVRE DÜZENİ PLANI VE KENTİMİZE ETKİLERİ.. ( 1 )

Yazar: ZİYA GÜNEY

"...Bilindiği gibi son günlerde İstanbul B.Şehir Belediye Meclisinin 13.02.2009 günlü 103 sayılı kararı ve 15.06.2009 tarihinde B.Şehir Belediye Başkanının onayı ile yürürlüğe soktuğu İstanbul Çevre Düzeni planı ve bu plan strateji ve kararlarının Bursa’ya etkileri tartışılmaktadır.

Mevzubahis çevre düzeni planı dikkatlice incelendiğinde gerek AB gerekse küresel sermayenin yıllardan beri ülkemiz ve özellikle de İstanbul başta olmak üzere Marmara Bölgesinde uygulamak istediği politika ve projelerin ayak izlerini görmek mümkündür..

Konunun daha iyi anlaşılabilmesi için öncelikle İstanbul Çevre Düzeni planı ile ilgili hukuki ve planlama sürecine kısaca göz atmakta fayda görüyoruz..

Bilindiği gibi eski 3030 sayılı B.Şehir kanunu 23.07.2004 tarihinde 5216 sayılı kanunla yeniden düzenlendi.

5216 sayılı yeni B.Şehir Belediyesi kanunu bütün B.Şehirlere en geç 2 yıl içinde 1/25 000 ölçekli nazım imar planlarını yapmak ve yaptırmak yükümlülüğünü getirdi..

Bunun yanında hazırlanması gereken bu nazım imar planlarının 1/100 000 ölçekli İl çevre Düzeni planlarına uygun olması zorunluluğu da mevzubahis yasada yer almaktaydı..

O tarihlerde İstanbul Belediyesinin elinde 1995 de yürürlüğe girmiş olan 1/ 50 000 ölçekli çevre düzeni planı bulunuyordu.. Ancak bu plan 5216 sayılı B.Şehir yasası ile İstanbul ve Kocaeli’nin il sınırlarının belediye sınırları ile çakışması sebebiyle fonksiyonunu büyük ölçüde kaybetmişti..

Bu arada İstanbul B.Şehir Belediyesi Çevre ve Orman Bakanlığı ile 2005 yılında yapmış olduğu bir protokol ile çevre düzeni planı yapma yetkisini aldı..

Bu yetki çerçevesinde bir taraftan yeni çevre düzeni planı diğer taraftan da 1/25 000 lik nazım imar planı çalışmalarına yan kuruluşu olan BİMTAŞ AŞ. Kanalı ile başladı..

BİMTAŞ AŞ bu düzenlemeler sonucunda hızlı bir şekilde 1/100 000 ölçekli İstanbul Çevre Düzeni planı ve raporunu hazırlayarak İstanbul B.Şehir Belediye Başkanlığına sundu. Bu plan İstanbul B.Şehir Belediye Meclisinde 14.07.2006 tarihinde kabul edilip 22.08.2006 tarihinde Başkan tarafından onaylanarak yürürlüğe girdi..

Ancak bu plan herhangi bir ihale açılmadan BİMTAŞ AŞ ye yaptırıldı ve BİMTAŞ ın görevleri arasında çevre düzeni planını yapma yetkisi yoktu.. Ayrıca planı imzalayan BİMTAŞ yetkililerinin çevre düzeni planı yapma yeterlilikleri de bulunmamaktaydı.

Bu sebeplerle de planın hukuki geçerliliği tartışma konusu olmuştu..

Nitekim 2006 yılında yürürlüğe giren bu İstanbul Çevre Düzeni planı meslek odalarının İdare mahkemesine yaptıkları müracaat neticesinde iptal edildi..

Bunun üzerine İstanbul B.Şehir Belediyesi BİMTAŞ AŞ ye bağlı İstanbul Metropolitan Planlama ve Kentsel Tasarım Merkezine ( İMP ) iptal edilen çevre düzeni planını revize ettirerek yeni bir çevre düzeni planı hazırlatıp yazımızın başında da ifade ettiğimiz gibi belediye meclisinden geçirip 15.06.2009 tarihinde onaylayarak yürürlüğe koymuştur..

Bugün yürürlükte olup tartışılan bu İstanbul İl Çevre Düzeni Planıdır.

Bu planın; AB nin ve küresel sermaye odaklarının da uzun süreden beri ülkemizden talep ettikleri, gerek halen uygulanan 9. 7 yıllık plan stratejisi ve 9. 7 yıllık kalkınma planı ( 2007-2013 ) ve diğer dökümanlarda yer alan üst düzey bölgesel Merkez ( İstanbul ) ve alt düzey yerleşimler (Bursa ve Marmara bölgesindeki diğer kentler ) yönetim ilkelerine paralel olarak hazırlandığı, tarımdan şehre göçü hızlandıracak, aynı zamanda İstanbul ve Marmara Bölgesindeki diğer Kalkınma Ajansları çalışmalarına yol gösterici bir fonksiyona sahip olduğu görülmektedir..

Bu planın içeriğinde yer alan stratejik hedef ve plan kararlarının Kentimize ve yakın çevredeki diğer kentlere olabilecek muhtemel etkilerini bundan sonraki yazımızda ele alacağız..
....

İSTANBUL ÇEVRE DÜZENİ PLANI VE KENTİMİZE ETKİLERİ.. ( 2 )

İstanbul çevre Düzeni plandaki başlangıcından günümüze kadar olan süreci ve bu planın üst düzey merkez ( İstanbul ) ve alt düzey kentler (Bursa ve Marmara bölgesindeki diğer kentler ) yönetim ve yönlendirme amaçlı hazırlandığını geçtiğimiz hafta bu sütunlarda siz değerli okuyucularımız ile paylaşmıştık..

Bugün de mevzubahis planın dünyadaki küresel (neoliberal ) politikalar doğrultusunda nasıl şekillendirilmek istendiğini bu planın gerek ülkemiz gerekse bölgemizde yaratacağı olumsuz etkiler konusundaki görüş ve düşüncelerimizi dile getirmeye çalışacağız..

İstanbul B.Şehir Belediyesi BİMTAŞ AŞ bünyesinde oluşturulan IMP ( İstanbul Metropolitan Planlama ve Kentsel Tasarım Merkezi ) deki çeşitli çalışma gruplarından birisi de “ Ülke ve Bölge Planlama “ Grubudur.

Halen yürürlükteki mevzuata göre İstanbul B.Şehir Belediyesi yan kuruluşu olan BİMTAŞ AŞ nin ülkeyi ve bölgeyi planlama yetkisi yoktur..

Ülkemizin fiziki planlarını ve bölge planlarını yapma yetkisi ( DPT ) Devlet Planlama teşkilatının görev alanındadır..

Kaldı ki bugüne kadar DPT çeşitli sebeplerle bu planları da yapmamış veya yapamamıştır..Ancak çeşitli kalkınma planları, plan stratejileri ve AB uyum dökümanlarında ülke , bölge ve havza planlaması konularında görüş ve düşünceleri yer almıştır..

İstanbul B.Şehir Belediyesi bünyesindeki BİMTAŞ AŞ. de Ülkemiz mevzuatında bulunmayan bir yetkiyi kullanmak üzere bu şekilde bir birimin kurulmuş olması akla ister istemez bu birimin küresel sermayenin ülke ve özellikle de Marmara Bölgesindeki projelerinin önünü açmak için mi kurulduğu sorusunu akla getirmektedir..

Mevzubahis Çevre Düzeni Planı incelendiğinde İstanbul küresel sermayenin şemsiyesi altında üst düzey bölgesel bir kültür, turizm, ticaret ve finans merkezi olarak planlanırken, Bursa ve Marmara Bölgesindeki diğer kentlerin de İstanbul’a lojistik destek sağlayan, kirletici sanayileri ve artan nüfusu absorve eden alt merkezler haline getirilmek istendiğini görüyoruz..

Esasen gerek 9. plan stratejisinde ( 2007-2013 ) ve gerekse diğer dökümanlarda AB nin de istekleri doğrultusunda Marmara Bölgesinin İstanbul merkezli planlanması yer almaktadır..

Ayrıca bu planlamanın yeni kurulmuş bulunan İstanbul Kalkınma Ajansı faaliyetlerine de alt yapı hazırlaması söz konusudur. ki bu husus İMP nin Ülke ve Bölge Planlama grubunun görevleri arasında olduğu yetkililerce açıkça ifade edilmiştir..

Nitekim İstanbul için hazırlanan İl Çevre Düzeni Planındaki stratejik hedefler ve plan kararları bizim bu görüşümüzü doğrular niteliktedir.

İstanbul Metropolitan Planlama ve Kentsel Tasarım Merkezinin (IMP ) koordinatörü sayın Prof.Dr. Hüseyin Kaptan’ın istifasına sebep olan küresel sermaye odaklı projeler ( 7 tünel, Dubai Kuleleri, Haydarpaşa Kuleleri, Galataport ve Zeyport projeleri ve 3. köprü vb. gibi ) yeni çevre düzeni planında dış güç odakları ile merkezi idarenin baskısı sonucu yer almıştır..

İstanbul Çevre Düzeni Planı bir taraftan kendi içerisinde ulusal planlama, şehircilik, kentleşme ilke ve yaklaşımlarından uzak kalırken diğer taraftan da Marmara Bölgesinin değişik yerlerinde (güney aksında Bursa, Yalova, Çanakkale, Marmara denizi içi , doğu aksında Kocaeli, Sakarya ve batıda Trakya’da ) önemli stratejik ve operasyonel hedefler koymaktadır..

Gerek yukarıda saydığımız gerekse kentsel birçok projede hiçbir analiz ve sentez çalışması yapılmadan dış güç odakları ile merkezi idarenin isteği doğrultuda plana işlenmeleri çevre düzeni planını bütün Marmara Bölgesini İstanbul merkezli yerel ve küresel sermayenin rant alanı haline getirmektedir.

Planda İstanbul’a yeni sanayi öngörülmediği için nüfus projeksiyonlarında İstanbul için 16-17 milyon nüfus ile doygunluğa ulaşacağı planlanmaktadır..

Bu plan kararlarının açılımı ve diğer stratejik kararlardan İstanbul ve yakın çevresindeki mevcut ve yeni kurulacak sanayi tesislerinin desantralizasyonu (dağıtımı ) gerekli görülmektedir..

Bu sanayinin ve buna paralel artan nüfusun öncelikli adresi de Marmara Bölgesindeki Bursa ve Trakya Bölgesi ile diğer irili ufaklı yerleşim birimlerimizdir..

Bundan en çok etkilenecek kentlerimizin başında da hiç şüphesiz kentimiz gelmektedir. Bursa’ya İstanbul’un arka bahçesi rolü kendi kimliğinden tamamen koparıp İstanbul’un interlandı niteliğine dönüştürecektir..

Kentimize başta sanayileşme olmak üzere son 30-40 yılda gelen iç ve dış göçler sebebiyle çarpık ve plansız yapılaşma büyük boyutlara ulaşmış, tarım alanları planlı veya plansız sanayi ve konuta açılmış, bunun neticesinde de teknik ve sosyal alt yapı sağlıklı kent standartların çok altında kalmıştır..

İstanbul Çevre Düzeni planının olumsuz etkileri ilk defa kendini Trakya bölgesinde göstermiş İstanbul’un 2006 tarihli Çevre Düzeni planındaki hükümler sebebi ile mevcut Trakya alt bölge Ergene Havzası Çevre Düzeni planı kullanılamaz hale gelmiştir..

Trakya Havzasındaki kalan tarım toprakları ile yer altı ve yer üstü su kaynaklarını korumak için kent yöneticileri ile 103 sivil toplum kuruluşu etkin bir mücadeleyi devam ettirmektedirler..

Kentimizde de İstanbul Çevre Düzeni Plan stratejik hedef ve kararlarından en az etkilenmek için öncelikle mevcut Bursa 2020 çevre düzeni planı 2030 yılı öngörüleri dikkate alınarak yeniden hazırlanmalıdır..

Bu plan; doğal, tarihi ve kültürel değerlerini koruyan, tarım alanları ile yer altı ve yer üstü su kaynaklarımızı ülkemiz ve toplumumuz yararına planlayıp Bursa ve Bursalılar için kullanan, Bursa’yı İstanbul kural ve kararlarına uyup pasif bir interland’dan ibaret görmeyen, insana saygılı, ekolojik dengeleri koruyan çevreci bir anlayış ve yaklaşımla hayata geçirilmelidir..

Kent yöneticilerimiz bizim Nilüfer’in kuruluş aşamasında yaptığımız gibi siyasi baskı ve yönlendirmelere karşı dik ve kararlı duruş sergilemeli hiçbir kişi ve kurum menfaati toplum menfaatinden önce gelmemelidir.

Kentimize ait rantlar hiçbir şekilde küresel sermaye baronları ile onların yerli uzantılarına peşkeş çekilmemelidir..

Siyaset Kurumu,üniversite, medya, meslek örgütleri ve sivil toplum kuruluşları vb. gibi toplum dinamikleri kendi aralarındaki siyasi ve dünya görüşü farklılıklarını bir kenara bırakarak Bursa’mızın değerlerini korumak adına organize olarak etkin bir mücadele başlatmalıdırlar.. "

4708 Sayili Kanuna Iliskin Degisiklik Önerileri

2010-03-02T17:31:00.004+02:00

"...Yapi denetim uygulamasinin geçtigimiz dokuz yil içinde yürürlükte oldugu sinirli alanda dahi olsa, yapi güvenligi sorununda olumlu bir gelismeyi sagladigi söylenebilir.
Ancak yukaridaki tespitler isiginda yasal, yönetsel ve uygulamaya dönük olarak köklü degisiklere ihtiyaç duyulmaktadir. Bu kapsamda;
Ø Yasanin 19 ille sinirli olarak uygulanmasi, topraklarinin büyük bölümü deprem kusaginda bulunan bir ülke için kabul edilemez bir durumdur. “Pilot uygulama” adi altinda iki farkli sistem uygulanmaktadir. Depremselligi ayni, yasam kosullari ayni, sorunlari ayni olan cografyada, iki farkli sistemin varligi, anlasilmasi ve anlatilmasi imkânsiz olan, dünyadaki tek örnektir.
Yapi denetim uygulamasi bütün ülkeye yayginlastirilmalidir.
Ø Bütün kamu yapilari yasa kapsamina alinmalidir.
Ø Yapi denetçileri, mesleki egitim ve sinav basarisindan sonra sertifikalandirilmalidir. Meslek odalarina bu konuda belirleyici bir rol verilmelidir.
Ø Yapi denetim kuruluslarinin denetimi ve ceza sisteminde halen uygulanmakta olan yöntem sorunludur. Kapatma yerine sistemin daha dogru isleyisini saglayacak para cezalari vb. yaptirimlar uygulanmalidir.
Ø Müteahhit tanimi ve sorumluluklari üzerindeki belirsizlik varligini korumaktadir. Yapi müteahhitleri müteahhitlik hizmetinden dolayi gelir elde eden kurumsal yapilar olmaktan ziyade, o yapinin rantini elde etmek üzere sekillenmis geçici organizasyonlar niteligindedir. Dolayisiyla teknik kurumsallasmasi ve kadrolasmasi mümkün olamamaktadir. Yapi üretimi düzeninin asli ögelerinden olan müteahhitlik kurumu meslekten olmayanlara kapatilmalidir.
Ø Gerek yapilar için, gerekse yapi üretim sürecinde bulunan ve sorumluluk üstlenenler için, “Mali Sorumluluk Sigortasi” ve “Mesleki Sorumluluk Sigortasi” mevcut degildir. Bu durum tüketici ile teknik elemanlari güvence disi birakmaktadir. Yapi denetim uygulamasini saglam bir zemine oturtacak yapi sigortasi ve mesleki sorumluluk sigortasi sistemine geçilmelidir.
Ø Yapi denetim uygulamasini yönlendiren kararlar, sistemin bütün ögelerinin yer alacagi süreçlerde olusturulmalidir.
Ø Denetim ücretlerinde haksiz rekabet önlenmeli ve denetimin “kamu yarari” niteligine uyumlu bir model gelistirilmelidir.
Ø Bugünkü gevsek sertifikalama sonra da cezalandirma yoluyla belirli bir kaliteye ulasma yönteminin basarisiz kaldigi ortadadir. Bir kamu görevi yerine getiren Yapi denetim kuruluslarinin güvenilen, saygi gösterilen kurumlar olmasini saglayabilmek için yetkilendirilmelerine iliskin kosullarin dogru düzenlenmesi gerekmektedir.
Ø Ticari yani agir basan zoraki çok elemanli, hantal yapili, mali açidan çok külfetli sirket modeli yerine; üstün mesleki ve ahlaki niteliklere sahip yapi denetçilerinin etkinligine dayali bir Yapi Denetim Uygulamasi modeli gelistirilmelidir.
Ø Yapi denetimi konusu, bütünü itibariyle bir “meslek degil”, bir meslek insaninin yani mühendis ve mimarin yapmasi gereken bir faaliyet alani olarak kabul edilmelidir.
Ø Yapi denetim sisteminde yasanan birçok sorunun temelinde denetim mühendis ve mimarlarinin belgelendirilmesi ve sertifikalandirilmasinda uygulanan yöntem yanlisligi yatmaktadir. 12 yilini doldurmus tüm mühendis ve mimarlara herhangi bir bilgi ve deneyim sahibi olup olmadigi sinanmadan Denetçi Belgesi verilebilmektedir. Bu durum gerek proje, gerekse yapi denetiminin gerçek anlamda yapilma sartini ortadan kaldirmaktadir. Yapi üretim sürecinde bulunan meslek insanlarinin sertifikali olmasi, meslek içi egitim seminerlerine ve kurslarina katilmalarinin zorunlu olmasi, sistemin saglikli islemesi açisindan son derece önemlidir. Denetçilerin belgelendirmesi ve sicillerinin tutulmasi isi meslek odalari ile koordineli olarak yürütülmelidir.
Ø Denetçilik konusu bugün için isin geregini yerine getirmeden öteye emeklilere ikinci bir is, ikinci bir emeklilik ücreti saglayan bir mekanizmaya dönüsmüstür. 1999 depremleri sonrasi çikarilan ve sonradan yürürlükten kaldirilan 601 Sayili Kanun Hükmünde Kararnamenin içerigi ve önemi bir kez daha hatirlanmalidir.
Ø Laboratuarlarin çalismalari denetlenememektedir. Kamu kuruluslarina ait laboratuarlarin hizmet vermesinin engellenmesi, az sayidaki laboratuarin kalitelerinin artmasini saglamamis, tam tersi bir etki yaratmistir.
Ø Ilgili yasaya göre yapi denetim kuruluslarinin yapi sahipleri tarafindan belirlenmesi gerekirken, uygulamada yapi denetim kuruluslari müteahhitler ile yüz yüze gelmekte, bu durum haksiz rekabet kosullarina neden olmakta, ilgili yasa ve yönetmelikler daha isin basinda devre disi kalmaktadir.
Ø TOKI, KIPTAS ve benzeri kuruluslarin insaatlarinin denetimi yapi denetim sistemi içersine dahil edilmelidir.
Ø 5 Subat 2008 tarihli Yapi Denetimi Uygulama Yönetmeligi ile getirilen yapilarda santiye sefi bulundurma zorunlulugu teknik ve bilimsel kurallara dayandirilmadigi için dogru uygulanamamaktadir.

Bir mühendisin 30.000 m² sinirina kadar birçok isin santiye sefligini üstlenebilmesi “imzacilik” olarak adlandirdigimiz bir sistemi özendirmektedir.
Yapi denetim sisteminin tam anlamiyla islerlige kavusturulmasi, deprem güvenli yapi üretiminin güvencesi olacaktir.Bu baglamda Depreme karsi mevzuat degisikligi talebinin odak noktasinda Yapi Denetim Yasasi bulunmaktadir."

imo

Tımarhane...

2010-02-26T22:39:00.002+02:00

"Ulaştırma Bakanı, demiryollarının iflah olmayacak kadar kötü bir durumda olduğunu, TCDD'yi şu an kapatsalar büyük tasarruf sağlayacaklarını, ama "Atatürk'ün mirası oduğu için" bunu yapamayacaklarını söyledi."

Bu kadar yanar döner insanlar görmemiştim...sormak gerek "Sümerbank" "Merinos" ve daha bir çok satılan kurumlar en önemlisi de bu kadar yüklendiğiniz Türk Ordusu kimin mirası?

Günün ikinci yanar döneri de; "Cumhurbaşkanı ve Genelkurmay Başkanı ile yaptıkları üçlü zirvenin köşe yazarları tarafından "garip" yorumlandığını söyleyen Erdoğan, "Herkes çizgisini bilsin. Köşe yazarlarını uyarmak zorundayım. Maaşını ödediğin yazara hakim ol. Maaşını veremeyince hakim ol" ifadesini kullandı."

Buna artık ne denilir bilemiyor insan. Adam konuştukça batıyor!

İlhan Cihaner - Cumhuriyet Başsavcısı

2010-02-24T19:36:00.003+02:00

"...Bu belgelere göre Başsavcı Cihaner, İsmailağa cemaatinin para kaynaklarından emniyet ve siyasetteki bağlantılarına, cinsel istismar, bürokratlara baskı ve tehditlerinden bazı memur ve bürokratları ‘ceza veya ödül’ olarak tayin ettirmelerine kadar pek çok ‘kritik’ iddianın araştırılmasını istedi.

YAPTIĞI ‘Cemaat soruşturması’ nedeniyle hakkında görevini kötüye kullanmaktan dava açılıp tutuklanan Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner’in “Bunları soruşturmasam başıma bunlar gelmeyecekti” dediği iddia edilen ve soruşturma boyunca araştırdığı konularla ilgili belgeye Hürriyet ulaştı. Soruşturmadan alınmadan önce, cemaatlerin yasadışı faaliyetlerini delillendiren Başsavcı Cihaner, ilgili dosyayı Erzurum’a gönderirken yarım kalan bazı konuların da Özel Yetkili Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığı’nca araştırılmasını talep etti. İfadelerinde, kendisinden ısrarla istenmesi üzerine, görevsizlik kararı yazarak dosyayı ek klasörleriyle birlikte Erzurum Başsavcılığı’na gönderdiğini beyan eden Başsavcı Cihaner’in araştırılmasını istediği konular şöyle:

Para ve bağış toplama kara para aklama

Cemaat yöneticilerinin ve yakınlarının mal varlığı ve hesap hareketlerinin araştırılması.

Yurtdışı (özellikle Çeçenistan Rusya, Kıbrıs ve Suriye) ilişkileri ve para trafiği.

Örgütün değişik adlar altında topladığı (Filistin ile cami ve medreselere) yardım paralarının akıbeti. Olası kara para aklama suçu.

Örgüt mensupları ve bir takım yakınlarına sahte diploma hazırlanması suçlarının araştırılması.

Emniyet ve bazı kamu kurumları incelensin

Bazı emniyet müdürlükleri (medyaya yansıyacak boyutta, adeta kurtarılmış bölge olarak değerlendirilen kanuna aykırı eğitim kurumu, yardım toplama, 677 sayılı yasaya aykırılık gibi hususların işlendiği halde gereğinin yapılmaması. Aramalardan önce haber verilmesi) gibi kamu kurumları hakkında inceleme.

2860 sayılı yasa göndermesiyle emniyeti suistimal ve zimmet suçları.

Muhtelif cinsel istismar suçları.

Bazı belediye başkanlarının doğrudan (İstanbul Büyükşehir Belediye) bazılarının ise imara aykırı uygulamalara göz yumma (Fatih, Çavuşbaşı v.s.) gibi dolaylı yardımları.

Siyasi saiklerle bazı kamu görevlilerinin atanması, tayini, görev yerinin değiştirilmesi.

Bazı belediyelere işe alınacak kişilerler ilgili çalışmalar.

Seçim kanununa muhalefet (sahte seçmen kayıtlarının yapılması), kanuna aykırı yardım.

Engel çıkaran memur tayin ediliyor muydu

Basın İlan Kurum Genel Kurumu’na, İstanbul Üniversitesi ve değişik kurumlarda katılacak temsilcilerin belirlenmesi için İstanbul Üniversitesi Rektörü ve bazı yöneticilere baskı yapılarak ileride kendi medya gurubuna avantaj sağlanması için kimi gazeteci ve kamu görevlileriyle hareket edilmesi.

Örgütün telkiniyle okula gönderilmeyen bazı çocukların takibini yapan Milli Eğitim Bakanlığı görevlilerinin tayininin çıkartılması ya da pasifize edilmesi girişimlerinin araştırılması.

Erzurum özel Yetkili Cumhuriyet Savcısı Osman Şanal, cemaat soruşturmasını aldıktan sonra Cihaner’in tutukladığı 9 kişiyi tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakmıştı.

İstanbul henüz belge istemedi

ERGENEKON soruşturması kapsamında Erzurum H Tipi Cezaevi’nde tutuklu bulunan Erzincan Cumhuriyet Başsavcısı İlhan Cihaner’in, önceki geceyarısına doğru fenalaştığı iddia edildi. Ancak bu iddiaları, Erzurum Cumhuriyet Başsavcısı Sinan Kuş yalanladı. Kuş, Erzincan ve Erzurum’daki soruşturma kapsamında tutuklanan ve aralarında Cihaner’in de yer aldığı tutukluların İstanbul’daki cezaevine sevki konusunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın şu ana kadar talepte bulunmadığını da bildirdi. Kuş, “İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı dosyayı ve evrakı inceleyecek. Dosyayı kabul ederlerse bizden buradaki tutuklu sanıkların İstanbul’a sevkini isteyebilirler” diye konuştu."

hürriyet

Andıçladık...

2010-02-21T13:48:00.004+02:00

20 şubat TEKEL işçileriyle 'dayanışma günü'nde Kızılay'da işçilerle olan sanatçılar;

Tarık Akan,

Rutkay Aziz,

Nedim Saban,

Erdal Erzincan,

Şevval Sam,

Sevinç Eratalay ve bulutsuzluk özlemi üyeleri.

TEKEL işçilerinin dayanışma gününde RTE ile kahvaltı yapmayı tercih eden karakterler;

İbrahim Tatlıses, Emel Sayın, Nuri Sesigüzel, Orhan Gencebay, Mustafa sandal, Yavuz Bingöl, Arif Sağ, Neşet Ertaş, Davut Güloğlu, Kıraç, Kubat, Fatih Kısaparmak, Kenan Doğulu, Orhan Hakalmaz, Ferdi Tayfur, Funda Arar, İzzet Yıldızhan, Özdemir Erdoğan, Fuat Güner, Özkan Uğur, Alişan, Ferhat Göçer, Rojin, Aynur, Gülay, hüseyin turan, murat göğebakan, mustafa sağyaşar, samsun demir, bülent ersoy, manga, muazzez ersoy, Feryal Öney, Teoman, Ali Rıza Binboğa, Safiye Soyman, Ahmet Koç, Garo Mafyan, Bülent Forta, Onur Akın, Nükhet Duru, Sinan Özen, Demir Demirkan, Demet Akalın, Zerrin Özer, Kayahan, Nilüfer, Sertab Erener, Işın Karaca, Bülent Ortaçgil, Seda Sayan, Bedia Akartürk, Emel Müftüoğlu, Nihat Doğan, Erol Evgin, Zekai Tunca, Cengiz Kurtoğlu, Hakan Peker, Ali Kocatepe, İskender Ulus, Cengiz Erdem ve Şahin Özer

............

20 Mart 2010 RTE ile kahvaltıyı tercih eden tipler..
Sinema dünyasında oyuncu ya da yönetmen 77 “ünlü ismin” davet edildiği Dolmabahçe’deki kahvaltıya 62 isim katıldı. Erdoğan’ın sultan sofrasına katılan sanatçılar şunlar: Yılmaz Erdoğan, Hülya Avşar, Oktay Kaynarca, Kenan Işık, Osman Sınav, Semih Kaplanoğlu, İzzet Günay, Kenan İmirzalıoğlu, Necati Şaşmaz, Cem Yılmaz, Sırrı Süreyya Önder, Şerif Gören, Şafak Sezer, Ata Demirer, Mustafa Altıoklar, Atilla Dorsay, Yeşim Ustaoğlu, Mehmet Aslantuğ, Kerem Alışık, Özcan Deniz, Ediz Hun, Mesut Uçakan, Lale Mansur, Tamer Yiğit, Hasan Kaçan, Şener Şen, Ata Türkoğlu, Tomris Giritlioğlu, Türker İnanoğlu, Metin Akpınar, Yılmaz Atadeniz, Derviş Zaim, Serdar Gökhan, Orhan Oğuz, Ümit Utku, Ali Sürmeli, Selçuk Çobanoğlu, Göksel Arsoy, Demet Akbağ, Ekrem Çatay, Semih Sergen, Cem Özer, Bülent İnal, Gülse Birsel, Erol Avcı, Can Gürzap, Güner Özkul, Meltem Cumbul, Engin Çağlar, Yılmaz Köksal, Bulut Aras, Serdar Erener, Ayşenil Çamlıoğlu, Ali Gündoğdu, Erden Kıral, Mahir İpek, İclal Aydın, Sibel Turnagöl, Şahan Gökbakar, Mehmet Ali Erbil, Mine Vargı ve Özhan Eren.

Paralarımızı Kimler Çalıyor? Kimler Çaldırtıyor?

2010-02-10T20:14:00.002+02:00

Yaşadığımız sorunların kaynağı olan gelir dağılımı bozukluğundan yararlananların bir kısmının kim olduklarını öğrenmek için haberTürk magazini bir kez izlemek bile yeterli bence, kendilerini estetik yaratığına döndürmüş tipler ve de bağlantılarıdır muhtemelen...

"...Nüfusun yüzde 6’sı ulusal gelirin üçte birine el koyuyor, bunu el yordamı ile biliyoruz ama , kim bunlar, bu gelirden ne kadar vergi veriyor, bunu da bilelim.

Mevduat cüzdanlarının yüzde 1,5’una sahip olanlar, mevduatların yüzde 75’ine sahipler.Kim bunlar, bilmek iyi olmaz mı ? Kredi müşterilerinin binde 7’si, kredilerin yüzde 43’ünü kullanıyor. Bu mutlu azınlığı tanımak iyi olmaz mı? Borsada yatırımcıların yüzde 1’i, borsa portföyünün yüzde 82’sine sahip. Piyasalar, piyasalar dediklerinin kimler olduğunu bilsek, bunların kazançlarından vergi alınıyor mu, ne kadar alınıyor, öğrensek fena mı olur?

mustafasönmez

Vakıflar Bankası

2010-02-09T19:47:00.003+02:00

"...Başbakan’ın dün yaptığı “5 bin işçi tazminatlarını aldı” meselesi açıklık kazandı. Meğer Vakıfbank, büyük bir ayak oyunu yapmış.

TEKEL işçileri direnişe devam ediyor, tüm Türkiye emekçileri grevleriyle TEKEL işçilerine dayanışma duygularını iletiyor. AKP kızıyor, Başbakan Erdoğan köpürüyor. Dün Erdoğan, 5 bin TEKEL işçisinin bankaya yatan tazminatlarını aldıkları şeklinde bir açıklama yapmış ve işçilerin yarısının direnişten vazgeçtiği ve AKP’nin önerisini kabul ettiği izlenimi uyandırmıştı.

Tek Gıda-İş Genel Başkanı Mustafa Türkel, konuya açıklık getirdi. Ahmet Erhan Çelik’le yaptığı röportajda Türkel, bunun Vakıfbank’ın bir kandırmacası olduğunu izah etti. Türkel’e göre Vakıfbank, işçilere yatırılan parayı işçilere sormadan bir yatırım hesabına geçirdi ve hesaplar arası transfer ücreti olarak da bu paradan 30-40 lira kadar meblağı kesti. Dolayısıyla işçilerin hesaplarındaki bu hareketlilik, tazminatları yatırdıklarından beridir işçilerin tepkisini dört gözle bekleyen Başbakanlık’a da iletildi. Erdoğan da hemen kamuoyuna “5 bin TEKEL işçisi tazminatını aldı” açıklamasında bulundu.

Mustafa Türkel, Tek Gıda-İş olarak Vakıfbank’a dava açacaklarını söyledi. Zira Bankacılık kanunu uyarınca hem mudiye sorulmadan para transferi yapılması, ayrı hesap açılması, hem de hesap bilgilerinin bir başkasına bildirilmesi yasak.

Başka yalanlar da var

Türkel, hükümetin 4-C ile ilgili yaptığı ve dün Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren düzenlemeye de değindi. Mustafa Kumlu’yla yapılan görüşmede Başbakan Erdoğan’ın Mehmet Şimşek ve Hayati Yazıcı’ya “bir çalışma yapılması” talimatını verdiği haberlerinin ardından, 4-C ile ilgili “yeni” bir düzenleme yapıldığı izlenimi yaratılmıştı. Oysa Türkel, hükümetin yeni bir teklif getirmediğini, 10 aylık çalışma süresinin 11 aya çıkarılması ve maaşların yüzde 15 dolayında artırılması yönündeki düzenlemenin zaten ocak ayı başında ilan edilmiş olduğunu belirtti. Dolayısıyla Türkel, hükümetin bu görüşmeler sonrasında herhangi bir adım atmamış olduğunu, ancak yeni bir öneri getirilmiş gibi davranıldığını belirtmiş oldu.

Hükümetin 450 işçinin 4-C kapsamına geçmek için başvurduğuna ilişkin iddiasına da yanıt veren Türkel, bu başvuruların da yeni olmadığının altını çizdi. Başvuranların büyük bir bölümünün Sosyal Hizmetler Müdürlüğü kapsamında istihdam edilenlerle, emekliliği gelenlerden oluştuğunu belirten Türkel, bu kişilerin bir özlük hakkı kaybına uğramayacağını, bu nedenle daha önceden zaten başvuru yapmış olduklarını belirtti. Dolayısıyla hükümetin bir kez daha yeni olmayan bir gelişmeyi yeniymiş gibi göstererek, işçilere karşı bir psikolojik savaş yürüttüğü anlaşılmış oldu."

haber.sol

Tehlikeli Cehalet

2010-01-26T16:56:00.004+02:00

"...Ayın dünyadan uzaklığını bilmemek ‘tehlikesiz cehalet’tir. Bunu bilmezseniz ‘tehlikesi yoktur’.
Ama önünüzdeki çukuru göremezseniz, bu ‘TEHLİKELİ CEHALET’ olur. Çukura düşer ve kurtarılmayı bekleyerek debelenirsiniz.

Belki birisi sesinizi duyar ve sizi kurtarır. Ama artık siz kendinizi ‘onun sizi kurtardığı duygusu’ndan kurtaramazsınız.

Eğer o çukurdan kendi gücünüzle çıkabilirseniz özgüveniniz artar. Bağımlılıkla bağımsızlık arasındaki fark kısaca budur.

Durumunuzu bilirseniz belki kendinize yardım edebilirsiniz. Ama başkasının kolunda yürürken kendinizi bağımsız sanarsanız, işte bu ‘TEHLİKELİ CEHALET’tir.

Bugün Türkiye’yi bağımsız sanmak, bu nedenle ‘tehlikeli cehalet’tir. Gönlü Arap ülkelerinde, beyni Amerika’ya ipotekli, cebi uluslararası sermayeye çengelli bir siyasal iktidarla Türkiye bağımsız olamaz. Atatürk Türkiye’si ile bugünkü ülkemiz arasındaki farkı görmemek, görüp de kabul etmemek, kabul edip de Atatürk’ü eleştirmek ‘TEHLİKELİ CEHALET’tir.

Atatürk’ün büyük hedeflerinden birisi ‘bilince yönelik çağdaş eğitim’ idi. “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir” sözü o’nundur.. Bugünün siyasal iktidarı için geçerli eğitim hedefi bütünüyle değişmiştir. Siyasal iktidarın eğitim hedefi, ‘inanca yönelik sermayenin hizmetine uyarlı insan gücü yetiştirmek’tir. Din temelli toplumun eğitim amaçları her yolla devreye sokulmaktadır. Bunu görmemek, görüp de kabul etmemek, kabul edip de bu durumu ‘demokrasi sanmak’ ‘TEHLİKELİ CEHALET’tir.

Demokrasi, bütünüyle bir kurallar ve kurumlar politikasıdır. Demokrasinin temeli laikliktir. Laikliğin temeli dindar-dinsiz ayrımı yapmamaktır. Laiklik olmazsa yurttaş eşitliği olmaz. Yurttaş eşitliği olmazsa demokrasi olmaz. Bunu bilip de bilmezden gelmek, bunu bilip de görmezden gelmek, ‘TEHLİKELİ CEHALET’tir.
***
Neden ‘TEHLİKELİ CEHALET’ toplumların başına bela olur? Çünkü, toplumların bir bölümü bu durumdan büyük çıkarlar sağlar. Geri kalan bir bölümü de küçük çıkarlarla yetinir. Bir bölümü, ilerde kendisinin de çıkar sağlayacağını umar, bir bölümü durumu görür, toplumu uyarmaya çalışır, ama gücü yetmez. İşte böyle durumlarda da felaket kapınızı çalmıştır ve gelmektedir.
***
Bu durumun en yaygın araçları kitle iletişim araçlarıdır. Televizyon en yaygın biçimde bu doğrultuda çalışmaktadır. En izlenen saatler ‘toplumu gerçek bilgilerden uzak tutmak’ amacıyla kullanılmaktadır. Ivır zıvır eğlencelikler, boş zevzeklikler, pırıltılı eğlencelikler hep bu amaçla hazırlanmaktadır. Düşünmeye alışmamış beyinler de böylece oyalanıp gitmektedir. Düşünen beyinlerin de bu durumu önlemeye gücü yetmemektedir. .

‘TEHLİKELİ CEHALET’, farkına varmadan bu tuzağın içine düşüp eğlenmektir. Bunu bilip de bilmezden gelen, görüp de çıkar sağlayanlar, sonra da ‘işte özgürlük budur’ diyenlerse toplumun asıl belalarıdır.

Bilmemiz gereken budur.
Görmemiz gereken budur.
Anlamamız gereken budur.
Mücadelemiz de bu olmalıdır…"

PROF. DR. ERDAL ATABEK - Cumhuriyet

Tasarım Hatası...

2010-01-20T18:05:00.001+02:00

Trabzon - Ziraat Bankası ATM'si imiş. Her kim tasarladıysa...

"Haiti'deki dramın sorumlusu belli"... Sömürgenler!

2010-01-16T20:28:00.003+02:00

"...Geçtiğimiz Salı Haiti’nin başkenti Port-au-Prince’de yaşanan deprem büyük bir insanlık dramına neden oldu.

Depremin şiddeti dünyanın neresinde olursa olsun büyük bir yıkım getirecek nitelikteydi. Öte yandan depremin ardından ülkenin arama ve kurtarma çalışmalarındaki yetersizliği, su, gıda ve ilaç dağıtımı, yaralıların tedavisi, ölülerin gömülmesi ve salgın hastalıkların yayılmasının önlenmesi gibi felaket sonrası acilen çözülmesi gereken konulardaki çaresizliği yaşanan dramın şiddetini arttırdı.

Pek çoğu çok kötü koşullarda yaşayan 3 milyondan fazla sakini olan Port-au-Prince’deki durumu anlamak için, Haiti halkını yoksulluğa mahkum eden emperyalist sömürünün tarihine bakmak gerekiyor.

Bugün ‘insani yardım’ adı altında doğrudan ya da çeşitli uluslararası kuruluşlar aracılığıyla Haiti’ye yardım gönderen ABD ve müttefikleri bu insanlık dramının yaşanmasının başlıca sorumluları. Önce sömürgeleştirmeye, sonra sömürge karşıtı mücadeleye ve dünyanın ilk zenci cumhuriyetinin kuruluşuna sahne olan Haiti’nin 20. yüzyıl tarihine ABD emperyalizminin ekonomik sömürüsü, askeri müdahaleleri ve kukla yönetimler damgasını vurdu. En son 2004’te büyük bir halk desteği ile iktidarda olan Devlet Başkanı Jean-Bertrand Aristide ABD destekli bir darbe ile düşürüldü. Darbe binlerce kişinin ölümü ile sonuçlandı. Birleşmiş Milletler ülkeye çok büyük ölçekli bir barış gücü yerleştirdi.

"ABD yapımı Karayiplerin Tayvan'ı"
ABD 70’lerden itibaren, Haiti’yi ‘Karayiplerin Tayvan’ı’ yapma hedefiyle neo-liberal bir programı devreye soktu. Dünya Bankası ve CIA paravanı Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID) sponsorluğundaki planın hedefi ülkeyi bir tarım ülkesi olmaktan çıkarıp ülkede ihracat temelli büyük bir imalat sektörünün gelişmesini sağlamaktı. Haiti halkının derin yoksulluğu olağanüstü ucuz işgücüne dayalı düşük teknolojili bir montaj sanayinin gelişebilmesine imkan sağlıyordu. USAID’in neo-liberal saldırısından tarımsal sektör de nasibini aldı. Tarım piyasaya açılarak ihracat öncelikli üretim devreye sokuldu. ABD bir yandan Haiti halkına kendi artık tarımsal ürünlerini pazarlarken, diğer yandan sanayiciler ve büyük toprak sahipleriyle birlikte büyük tarımsal ürün işleme tesisleri kurmaya girişti. Kırlarda tarımsal üretimdeki dengenin bozulması ve hızlı artan topraksızlaşma ve yoksullaşmayla birlikte kırsal nüfus kentlere akmaya başladı. Özelikle Port-au-Prince imalat sektöründe iş bulma umudu taşıyan köylülerin akınına uğradı. Bu akın kentteki işsiz ordusunun ve yoksul mahallelerin anormal ölçüde büyümesi ile sonuçlandı. Depremde kent halkının mezarı olacak olan, ucuza mal edilen ve birbirinin üstüne inşa edilen binlerce derme çatma barınak böylece ortaya çıkmış oldu.

Haiti bugün nüfusun yüzde 75’inin günlük geliri 2 doların ve yüzde 56’sının 1 doların altında. On yıllardır süren neo-liberal saldırı ülkenin kaynaklarını ve kapasitesini halkın yaşamında iyileştirmeye gidilmesi için kullanılmasını tamamen önlüyor.

2004’ten beri BM barış gücü aracılığıyla ülkedeki fiili varlığını sürdüren emperyalist ülkeler bugün deprem yardımı yapsalar da geride kalan beş yıl boyunca BM’nin ülkeye askeri alan dışında herhangi bir yardım yapmasına sürekli karşı oy kullandılar. Yapılan askeri harcamanın bir kısmının yoksullukla mücadele ve tarımsal kalkınmaya ayrılması gibi öneriler geri çevrildi.

2008’de ülkede yaşanan ve binlerce insanın ölümü ile sonuçlanan kasırga felaketi Küba’yı da etkilemiş ancak Küba felaket öncesi ve sonrası aldığı önlemler ile yeniden inşa çalışmaları sayesinde halkını kasırgadan en az zararla çıkarmayı başarmıştı.

Castro: Haiti neden bu kadar yoksul?
Küba lideri Fidel Castro Haiti depremi ile ilgili yazdığı makalede Haiti’deki deprem vesilesiyle bu ülkenin neden bu kadar yoksul olduğunu sordu. Başkumandan, Afrika’dan köle olarak getirilen 400 bin zencinin 30 bin civarındaki şeker ve kahve plantasyonlarının sahipleri olan efendilerine karşı ayaklanarak yarıküredeki ilk büyük devrimi gerçekleştirdiğini ancak emperyalist tahakkümün Haiti devrimini boğmayı başardığını hatırlattı. Fidel Castro emperyalizmin pek çok Latin Amerika, Afrika ve Asya ülkesine reva gördüğü yoğun emek ve kaynak sömürüsü ile askeri müdahale pratiklerinin en acımasızına Haiti’nin yüzyıldan fazla süredir maruz kaldığını ifade etti.

Fidel, Küba’nın yoksul Haiti halkıyla çok uzun süredir dayanışma içinde olduğunu, 400’den fazla Kübalı sağlık görevlisinin ülkede ücretsiz hizmet verdiğini, çok sayıda Haitili öğrencinin Küba’da tıp eğitimi aldığını, fakat en önemli dayanışmanın Haiti ve benzeri ülkelerin adaletsiz siyasi yapılarına karşı mücadeleye fikirler ve siyasi eylemlerle destek verebilmek olduğunu söyledi.

Dördüncü gününe giren depremde Haitililerin çaresizliği ve öfkesi artarken yağmacıların kent sokaklarında volta attığı, 4000 civarında hükümlünün cezaevlerinden kaçarak serbest kaldığı, gençlerin ellerinde palalarla dolaştıkları gelen haberler arasında. 50 bine ulaşan ölü sayısının artacağına kesin gözüyle bakılıyor. 50 saattir doğru düzgün temiz su içmeyen ve hiçbir şey yiyemeyen binlerce insanın öfkesinin zaten büyük bir düzensizlik içinde yürüyen kurtarma ve yardım çalışmalarını tamamen felce uğratacağından endişe ediliyor.

Şiddetli artçı şoklar korkunç boyutlara varan ölüm ve yaralanmalar karşısında travma yaşayan kent halkının ızdırabını arttırıyor."

(soL-Dış Haberler)

Küçük Dünya Kitabı - James Bruges

2010-01-16T20:08:00.002+02:00

"...Küçük Dünya Kitabı (The Little Earth Book), James Bruges’in dünyamız ve yaşamımız hakkındaki fikirlerinden oluşuyor:

- Dünyada herkes Amerikalıların sahip olduğu hayata sahip olmaya kalksaydı, onları geçindirecek 4 dünyaya daha ihtiyaç duyulurdu.

- Günde 2 Amerikan dolarıyla geçinen insanların sayısı, son 20 yıl içinde yüzde 50 oranında arttı.

- Ulusların ve milyarlarca kişinin gelir eşitsizliğinin en büyük nedeni, verilen krediler karşılığında, onlardan alınan faizlerdir.

- Üçüncü Dünya ülkelerine sağlanan krediler, ortalama anlamda, verilen kredilerin anaparasının 3 katı olarak geri ödeniyor.

- 1976 yılında İsviçre Mozambik’ten 50 defa daha zenginken; 1997 yılında 500 defa daha zengin duruma geldi.

- Dünyamızın doğal kaynaklarının üçte birini halen yitirmiş durumdayız.

- Halen, dünyamızın taze su kaynaklarının yüzde 90’ı sanayi tesisleri tarafından kullanılıyor.

- Taze su kaynaklarının tüketimi her 20 yılda bir, ikiye katlanarak büyüyor.

- Son 30 yılda, tarım yapılabilecek toprak alanların yüzde 10’unu kaybettik.

- Dünyamızdaki en büyük “kitlesel imha silahı” atmosferimizdeki karbon miktarıdır.

- Nükleer santrallardan çıkan, etkisi azaltılmış uranyum artıklarıyla tank zırhları ve bombalar yapılıyor. Bu artıkların suya ve gıdaya karışması, havadaki toz parçacıkları sayesinde oluyor. Bu nedenle, Afganistan, Balkanlar ve Irak, tam anlamıyla zehirlenmiş bölgeler olarak sayılabilir.

- Dünyadaki askeri hareketler, ozon tabakasına zarar veren artıkların yüzde 70’inin oluşmasına neden oluyor. Sadece Amerikan askeri gücü, dünyadaki en büyük 5 kimyasal şirketin fabrikalarının toplamından fazla kimyasal artık üretiyor.

- 2002 yılında dünyada silahlanma için 794 milyar dolar harcanırken, savaşın önlenmesi için sadece 1 milyar dolar harcandı.

- IMF ve Dünya Bankası’nın temel prensibi, ne olursa olsun ve hangi taraf hatalı bulunursa bulunsun, kredi verenlerin anapara ve faizinin ödenmesini koruma altına almaktır.

- IMF ve Dünya Bankası’nın “yapısal reformlar” adı altında önerdiği tedbirler, her zaman o ülkenin insanlarına, daha az sağlık ve refah harcaması yapılmasını önerir. Ekonomiyi gerçekten geliştirecek hiç bir önerileri yoktur.

- Ekvador’un faiz ödemesi, bütçesinin üçte birini oluşturuyor. Nüfusunun 2/3’ü ciddi şekilde fakir olan bu ülkede, sosyal harcamalar dışarıya transfer edilen faiz tutarının yarısı kadar.

- Dünyadaki tahıl üretiminin satın alımı ve dağıtımının yüzde 80’ini bir tek şirket kontrol ediyor. Cargill.

Bu bilgilerden sonra dünyaya bakışınız biraz değişti mi?"

ekonomi2023 - Yaman Törüner

“Neoliberal İslamcı Belediyecilik”

2010-01-16T18:32:00.004+02:00

"...Refah Partisi (RP) Mahalli İdareler Başkanlığı’nın 1990 yılı raporuna yazdığı önsözde Genel Başkan Necmettin Erbakan, partisinin belediyecilik anlayışını, inançlı, adil, israfsız, rüşvet ve haksızlığın olmadığı, açları doyuran belediyecilik olarak tanımlıyordu. Mart 1994 Yerel Seçimlerinde Ankara ve İstanbul gibi en büyük ve önemli iki büyük şehri kazanıp, birinci parti olan RP’liler aynı zamanda bugünlere kadar süren İslamcı Belediyecilik geleneğini de başlatmış oldu.

Belediyelere geldikten sonra yaptıkları işlerden -ortak olarak gözlemlenen- bazılarına bakınca nasıl bir belediyecilik anlayışına sahip oldukları anlaşılabilir. Bunları; belediyelerdeki personel giderlerini azaltmak, çalışanların sayısını düşürmek ve onları Hizmet-İş’te örgütlenmeye zorlamak, yerel halkın ortak gereksinimi olan ve belediyelerin yükümlülüğündeki kolektif tüketim hizmetlerini özelleştirerek ya da taşeron firmalara ihale ederek emek ilişkilerinden çekilmek, yoksul mahallelere yönelik yardımları belediye ya da onun paralelinde oluşturulmuş vakıflar eliyle yeniden örgütlemek, İslami rengi yerelliğe ve başkanın kişiliğine bağlı olarak değişmekle birlikte, modern kültür-sanat pratiklerine, yapılarına karşı, yerel halkın geleneksel-kültürel değerlerine hitap eden uygulamalar geliştirmek (iftar çadırı, camilere-yurtlara yardım, sünnet şölenleri, kırsal yaşama, Osmanlı/Selçuklu kent kültürüne ait motiflerin yeniden yorumlanması), kentteki kamusal ve sosyal mekânlara kendi mekân temsillerine uygun anıtlar ve plastik palmiye, portatif şelale gibi kent mobilyaları dikmek, yeni yapılan cadde, sokak, park gibi mekânları buna uygun biçimde isimlendirmek biçiminde sıralayabiliriz.

Dışa Vuran ‘Rövanşçılık’
1990’lardaki RP’nin yükselişinin de bir parçası olduğu 28 Şubat sürecinde doruğa çıkan laik-İslamcı gerilimi içinde dışa vuran bu rövanşçılık, başlarda temsilcisi olduğu milliyetçi-muhafazakâr kesimler adına, 1994 öncesindeki yönetim anlayışına, onun kadrolarına, 1970’lerden beri bu kentlerde güçlü bir etkisi olmuş sosyal demokrat belediyecilik mirasına karşı bir içerik taşırken, 1995 genel seçimleri sırası ve sonrasında tırmanan gerilim içinde, Ş. Urfa Belediye Başkanı Hasan Hüseyin Ceylan’ın: “Bu vatan bizimdir… Rejim bizim değildir. Kemalizm başkalarınındır… Türkiye yıkılacak beyler!”, Kayseri Büyükşehir Belediye Başkanı Şükrü Karatepe’nin “Müslümanlar içinizdeki kin ve nefreti eksik etmeyin” sözleriyle ya da İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Tayyip Erdoğan’ın Cevat Örnek’in ‘Kubbeler miğfer/Camiler kışla/Müminler asker…’ şiiriyle bezenmiş konuşmasıyla kendini dışa vuran İslamcı bir duruşa denk düşen cepheden bir rövanşçılık halini aldı. Erdoğan ve Karatepe’nin cepheden rövanşçılıkları belediye başkanlığından alınıp, hapisle cezalandırılmalarına neden olurken, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek her seçimde en güçlü rakibinin soldan olmasından kaynaklı olarak birinci tür rövanşçılığı bir “lütufkâr protesto” biçiminde sürdürdü. Açmak gerekirse, Gökçek’in bu lütufkâr protestosu, bir yandan Türk modernleşmesinin bir zamanlar unutturmaya çalıştığı geçmişi, modern toplumsal ilişkiler ve kültürün gerilettiği geleneksel-kültürel ilişki ve tavırları günümüz koşullarına uygun biçimde geri çağıran bir kültürel mantığı egemen kılmaya girişmiş, bir yandan da her fırsatta emek ve sol karşıtı duruşuyla ne kadar devletçi ve kurulu düzene sadık biri olduğunu göstermeye çalışmıştır.

RP’nin 1994’teki 6 büyükşehir ve 22 il merkezinin belediyesini kazanarak gösterdiği seçim başarısından beri süren 15 yıllık uzun süreyi üç alt dönemde incelemek mümkündür.

1. 28 Şubat’a kadarki RP dönemi:
Şevki Yılmaz, Şükrü Karatepe, İbrahim Halil Çelik gibi başkanların erken Cumhuriyet dönemine yönelik radikal eleştirileri, rövanşçı denilebilecek çıkışlarıyla bilinen bu dönemde; belediyelerde kitlesel işçi çıkarmaları, personel sayısının ciddi ölçüde azaltılması, doğrudan veya dolaylı sosyal yardımların ciddi boyutlarda artırılması, kentin kamusal-sosyal mekânlarının yeniden düzenlenerek, İslamcı mekân tahayyülüne uygun mekânlar üretme çabası, bu kapsamda içkili yerlerin kapatılması veya marjinalleştirilmesi, dini mekânların canlandırılıp merkezileştirilmesi, tarikat ve cemaatlerle işbirliklerinin geliştirilmesi gibi uygulamalar söz konusu olmuştur.

2. Fazilet Partisi (FP) dönemi:
Yönettikleri belediye sayısının Nisan 1999 seçimleri ardından 16’ya düştüğü bu dönemde belediye başkanlarının daha geri planda kalmayı tercih ettiği, kendisini ve partisini zor durumda bırakacak çıkışlardan uzak durduğu, Türk sağının devletle buluşma noktası sayılabilecek milliyetçi-muhafazakârlığın güvenli limanına çekildiği, işbaşında oldukları belediyeleri özelleştirmeler, ihalecilik, personel sayısını azaltma gibi yollarla tamamen bir hizmet şirketi gibi yönettikleri, toplu konut, gecekondu önleme bölgesi, toplutaşıma gibi sosyal boyutlu işlerden daha da çekildikleri, kenti “kapitalist aklileştirmenin” gereklerine uygun olarak yönettikleri, bir yandan inşaat ve konut sektörlerinin büyüyen talepleriyle dünya kenti olma çabası bir yandan da çekildikleri “liman”ın gerekleri doğrultusunda kentin kamusal mekânlarının, temsillerinin değiştirilmesi yönündeki sosyal mekân üretiminden geri durdukları, personele çeki düzen verme anlamında profesyonelliğin biraz daha önem kazandığı bir dönemdir. İslamcı belediye yönetimleri, 2001 krizine kadar ortalıkta o kadar rahat dolaşamazken, krizle birlikte özellikle büyük boyutlu yardımlarıyla tekrar toplumun karşısına çıkmaya başladılar.

3. Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) dönemi:
Kapitalist rasyonaliteyle uyumlu olarak, ulusal ve uluslararası sermayenin global kent tahayyülüne uyumlu yatırımlara ve büyük ölçekli kentsel altyapı projelerine yöneldikleri, bunun gerektirdiği nitelikli personeli tutabilmek için personel politikasında daha hoşgörülü ve esnek bir yaklaşım sergiler hale geldikleri görülmektedir. AKP’li döneme kadar İslamcı yönetimler milliyetçi muhafazakârlığın sığ, gerici, farklı olana hoşgörüsüz tavrını sergilemişti. Artık farklı olana, dış seslere, bilgi sahiplerine açık hale geldikleri söylenebilir. Buna karşın, politikaları ve uygulamalarının demokratik anlamda hiçbir kamusal etkiye açık olmadığını da belirtmek gerekir. Bunun dışında, yönetim süreçlerine halkın katılımı ve kentsellik bakımından kamusallığı daha da içeriksizleştirdikleri, modern demokratik değerler ve sosyal-ekonomik haklar bakımından eğreti bir kamusallığa yol açtıkları görülmektedir.

15 yılın bilançosu
İslamcı siyaset ve ondan daha büyük bir şey olan İslamcı sosyo-politik hareket açısından 1990’lardan bu yana belediyeleri/kent yönetimlerini elinde bulundurarak;
a) Özellikle yoksullara dönük olarak, geliştirdiği dayanışmacı ilişkilerle ve çok çeşitli sosyal-kültürel etkinliklerle kentlerde gündelik hayatı ve sosyal ilişkileri muhafazakâr bir içerikte yeniden şekillendirmek,
b) Yerelden başlayarak, Türkiye toplumsal formasyonuna yön veren sermaye ve güç çevreleriyle ilişkilerini geliştirip, derinleştirmek,
c) Kendileriyle içsel ilişki içinde bulunan, Anadolu Kaplanları diye bilinen ve MÜSİAD (Müstakil Sanayici ve İşadamları Derneği), TUSKON (Türkiye Sanayici ve İşadamları Konfederasyonu) gibi kuruluşlarda örgütlü yeni sermaye çevrelerinin palazlanmasına katkıda bulunmak açılarından önemli işlevler görmüştür.
Bütün bunlar ayrıca İslamcıların Türkiye siyasetinde ve yerel siyasette sahip olduğu hegemonya kapasitesini genişleten işlevlerdir. Başka bir deyişle, belediyeler düzleminde kentlere bakarken, kentlerin sosyal ve fiziksel dokusunu yeniden şekillendirirken, kaynaklarını kullanırken, harcarken, bölüştürürken sergiledikleri performans; RP’den AKP’ye İslamcı siyaset açısından Türkiye kapitalist formasyonunun günümüz koşullarında yeniden üretiminin genel çerçevesi olabilecek bir İslami motifli neoliberal altın ortayı (Aristo’nun diliyle aurea mediocritas’ı) yakalamak anlamına geliyordu.

Belediye: Bir Hizmet Şirketi
Kentsel gelişmenin ekonomik boyutunu sosyal boyutunun fazlasıyla önüne geçiren, belediyeyi personel ve mal-hizmet üretimi açılarından olabildiğince küçülten İslamcı kent yönetimleri, kent mekânına değişim değeri gözüyle bakan sermaye yanlısı bir profil çizdi. İslamcıların kentsel politika üretimi sürecinin diğer ucunda, işçi, emekçi ve diğer kentsel alt sınıflara artan yoksulluk yardımlarıyla sürekli ve yakın ilişkiler kurmak, geleneksel-kültürel ilişki ağlarının (hemşerilik grupları, cemaat ve tarikatların) etkinliklerini desteklemek, geleneksel kültürel değerlerle seslenmek vardı. İslamcıların 1994’ten beri yerel iktidara geldikleri, kazandıkları kentlerin büyük bölümünü (araya giren 28 Şubat muhtırasına rağmen) bir daha kaybetmemelerini getiren hegemonya kapasitesindeki genişleme de işte yukarıda bahsedilen çok yönlü altın orta sayesinde mümkün olmuştur.

65 yıllık çok partili dönemin şimdiden dörtte birine (16 yılına) damgasını vuran ve bu süre boyunca kendine has özellikleriyle bir gelenek oluşturan bu kent yönetimi çizgisine nasıl bir ad verileceğine gelindiğinde, başlarda kendilerine verdikleri ve şimdi de zaman zaman dillendirdikleri “İnsaflı-İsrafsız Belediyecilik” ve Sema Erder-Nihal İncioğlu (2004), Tanju Tosun (2004) gibi araştırmacıların “Yeni tür, yerel/alaturka Sosyal Belediyecilik” adlandırmalarıyla karşılaşıyoruz. Birincisinin gerçekliğini uzun boylu tartışmaya gerek yok ancak bu “sosyal belediyecilik” iddiasına ilişkin bir şeyler söylenmeli…

RP’den AKP’ye varıncaya kadar bu belediye yönetimleri sosyal bir anlayıştan uzaktılar. İslamcı belediyeler bir yandan düzenli, güvenceli işlerde çalışan emekçilerin geçimini pahalılaştırırken, elindeki fonların bir kısmını işsiz, bakıma muhtaç, düşük gelirli kent yoksullarına yardım biçiminde dağıtarak kentsel işgücünün yeniden üretimini esasen iki boyutlu biçimde örgütlemişlerdir. Yoksula yardım faaliyetlerini kurumsallaştırdıkları için bunlara sosyal denilmesi kavramın ethos’una, tarihsel içeriğine aykırıdır. Çünkü, bu sosyallik toplumdaki ikincil bölüşüm ilişkilerine beledi hizmetler yoluyla müdahale ederek, kentsel yaşam maliyetlerini ucuzlatarak, yeniden üretim süreci açısından dolaylı ücret yaratan bir biçimde, sosyal adalete hizmet eden bir işlev görmemiştir. Dolayısıyla İslamcı çizgi 15 yıldır elinde bulundurduğu belediyeleri birer hizmet şirketi mantığıyla yönetirken, belediyeciliğin ekonomik boyutunu ön plana çıkaran bu anlayışa, “Neoliberal İslamcı Belediyecilik” demek daha uygun gözükmektedir.

İki Farklı Yüz Ve Gerileme
Dini ve kültürel değerlerin, geleneksel ilişki ağlarının ön plana çıkarıldığı bu yeniden üretim dizgesi içinde yoksullara, emekçilere ve küçük burjuva kesimlere taşra muhafazakârlığını sürdürür gözükürken, sermaye kesimlerine küreselleşmenin gereklerini yerine getiren bir kapitalist aklileştirmeyi benimsediklerini gösterdiler. Bu sayede hem zenginlerin hem de en yoksulların yaşadığı mahallelerde yüksek oranlarda oylar alan AKP’nin 29 Mart seçimlerinde en alttakiler ve en üsttekilerin yaşadıkları mahallelerden aldıkları oy desteğinde belli bir gerilemenin başladığı görüldü. Ki bu da yeni bir yazı konusu anlamına geliyor…"

mimdap - Ali Ekber Doğan

Haber Alma Hakkımız Nerede?

2010-01-06T15:20:00.004+02:00

Çok uzuun zamandır merkez medya gazeteleri ile gündemlerimiz hiç uyuşmuyor...2001 yılında yollarımız bir ayrıldı, bir daha aynı gündemde buluşulamadı.

İsterim ki; 500 milyar $'lık yapılan borç, satılan Atatürk Cumhuriyetimizin ürettiği varlıklar, bizim varlıklarımızın bedelleri nerede? Ortada görünen bir şey yok! Gemiciklerden başka.

Gazeteci deyince anlaşılması gereken doğru haber alma hakkımız değil midir? Bize ne eciş bücüş tiplerin aşk hayatından. Popüler kültür hayatımızın belki %1'ni kapsayabilir, o da gereklidir belki! Fakat toplum hayatımızın %99'unu popüler kültüre ayırttırmak ne kadar doğru?

Kendisini Türk basınının amiral gemisi olduğunu iddia eden bana göre ise amiral sandalı bile olmayacak bir kağıt ziyanlığının gündeminden bir türlü düşmeyen zır cahil tipler, abuk sabuk bir dille yazılmış hükümet haberleri...tabii ki hükümeti eleştiri değil halkı kandırmaya yönelik.

Laftan lafa geçerken içlerinden hiç okumayacağım biri "Tayyipe güvendim hıyarım!" demiş. Estağfurullah da onurlu bir insan bu kadar vahim bir hata yaptıktan sonra bu işi bırakır...

Takip etmiyorum fakat her taraftan üzerimize boca edilen lağım bilgilerini mecburen alıyorum... Bir çok yerde, Ertuğrul Özkök çok başarılı olarak lanse edilmekte, sorgulayan bir akıl sormalı, demeli ki; "bu nasıl başarıdır, 20 yıl çalışmışsın, sen o göreve geldiğinde Türkiye nüfusu 40 milyonmuş, Hürriyet 1.5 milyon satıyormuş, bugün Türkiye nüfusu 70 milyon Hürriyet 500Bin satıyor, ne başarısı bu?" Yazık...yazık...

Neyse ki böyle düşünen tek ben değilmişim! Neyin başarısı olduğunu iyi bir bilenden öğrenelim, unutmayalım.

Mustafa Sönmez - Açık İstihbarat

"...Hürriyet'te Ertuğrul Özkök'ün koltuğunu bırakması, Aydın Doğan'ın köşesine çekildiğini ilan etmesi, Türkiye medya tarihi açısından bir kilometre taşı sayılmalı.

Bu istifalar, çevresi bir süredir Recep Tayyip Erdoğan tarafından vergi toplarıyla kuşatılan Doğan Medya'da bir biat hazırlığıdır. Oysa çok kısa süre önce Aydın Doğan, "Bizim kültürümüzde biat yok!" diyordu.

Son 30 yılda , yani 24 Ocak+12 Eylül darbesiyle başlayan süreçte, medya, icraata geçen neoliberal faşizmi kamufle eden ipek şal, kitleleri apolitikleştiren yalan değirmeni oldu.

Medya hızla ticarileştirilip üstünden para kazanıldı. Ama daha çok da medyayı iktidarlara, gereğinde rakip sermayedarlara karşı silah olarak kullanıp üstünden rant sağlama ve politika dikte etme çabaları arttı .

Otuz uzun yılı bu köşede özetleyemem. Merak edenler, 2003'te İletişim Yayınları'ndan çıkan "Filler ve Çimenler: Medya ve Finans Sektöründe Doğan/Anti-Doğan Savaşı" kitabımı okuyabilirler. Yine de belli satır başlarını vermeye çalışayım.

Yükselme devri
Medyanın yükselme devri, sermaye birikimini dışa açılarak sürdürme derdindeki burjuvazinin, 12 Eylül'e medya üstünden de destek verdiği, devamında Turgut Özal'ı yücelttiği dönemdir.

Dış kaynakla başlayan büyüme, reklam pastasını da, medya kazancını da büyüttü.

Özal'ın, iktidar edebilmek için medyaya uzattığı teşvik, kredi, arsa tahsisi biçimindeki havuçlara tenezzül ile yozlaşma arttı. Aydın Doğan ve Dinç Bilgin, medya endüstrisinin iki önemli patronu olarak sivrilirken Ertuğrul Özkök ile Zafer Mutlu, reislerin sağ kolları olarak sahne aldılar.

Sonradan bir sürü küçük Özkökler ve küçük Mutlular da türedi elbette...

Gelişme devri
1990'ların başında özel televizyonculuğa geçişle birlikte, medyanın gelişme devri de başladı.

Medya endüstrisi, finans-sanayi ile bütünleşmiş komplekslere dönüştü.

Özellikle zayıf koalisyon hükümetlerini desteklemenin karşılığı, bir dizi rant olarak Ankara'dan kapıldı.

Doğan'ın hissesine Dışbank, Petrol Ofisi, Hilton Oteli, devlet bankalarından ucuz krediler vb. düşerken Dinç Bilgin pek becerikli çıkamadı. Özelleştirmeden aldığı Etibank'ı hortumladığı için hapislere düştü.

Başta, sağ kolu Zafer Mutlu olmak üzere, dost bildikleri de, Doğan'ın desteğiyle Vatan'ı kurarak, Bilgin'i terk ettiler.

Çürüme ve çürütme süreçleri
Merkez medya gelişip büyürken , çürüme ve çürütme süreçleri de iç içe geçti.

Bu dönemde Ertuğrul Özkök'ün dinlemeye takılan ANAP'lı bakan Güneş Taner ile teşvik pazarlığı, medya tetikçiliğinin en önemli belgelerindendir.

Uzanların, Asil Nadir'lerin parlayıp söndükleri bu dönem, medya etiği adına, haber alma hakkı adına, gazeteci hakları adına ne varsa, her şeyin de ırzına geçildiği bir dönem oldu. Medyanın bu kadar ticarileştiği, silah-şantaj aracı olarak kullanıldığı, sendika düşmanı kesildiği; editörlerin, köşe yazarlarının bu kadar silahşörleş(tiril)diği; bu oyunun bir parçası olmak istemeyenlerin de bu kadar itilip kakılıp dışlandığı bir dönem olmadı.

Doğan ile Bilgin, egemenlik için itişirken, züccaciye dükkanına girmiş filler misali, hem kendilerine hem topluma büyük zarar verdiler. Dinç Bilgin'i iyice saf dışı bırakıp medyanın tek hakimi olma ihtirasındaki Doğan'ın bu hevesi, arkadan gelen neoliberal-muhafazakar AKP iktidarının taş koyması ile, kursağında kaldı.

Merkez medyada gerileme devri
Şimdi, AKP iktidarı ile birlikte, "merkez medyada" gerileme devrindeyiz artık...

Bilgin sahneden silindi ama Sabah-ATV, ne Doğan'a ne de kenardan yanaşan Ciner'e kaldı.

Erdoğan, onu , damadının yönettiği Çalık Holding'in patronajına sokarak kontrolüne aldı. Dahası, yeni medyalarla, TRT, Anadolu Ajansı kontrolü ile yandaş medyasını inşa etti, şimdi de Doğan'ı, daha da küçülmeye zorluyor.

Ertuğrul Özkök'ü istifa ettiren, Aydın Doğan'ı köşesine çekilmeye iten baskı, diğer medya yatırımı olanlara, Ciner, Doğuş, Karamehmet'e ve oradaki küçük Özköklere de gözdağı aynı zamanda.

Güven kaybı
Açık olan bir şey var; Bu kadar ticarileşip, araçsallaşmış medya, kitleler nezdinde ciddi güven kaybına uğramış durumda.

Aynı güven kaybı, neoliberal-gerici kesimin TV kanalları, kapılara bırakılan gazeteleri için de geçerli. Kendi iktidarları uğruna, toplumun tarafsız haber alma, farklı yorumlara ulaşma hakkını gasp edenlere, daha da ileri giderek ellerindeki sermaye ve teknolojiyle toplumu gütme, yanlış yönlendirme çabasında olanlara, öteden beri duyulan inançsızlık ve öfke daha da büyüyor.

Bu tepki, yavaş da olsa, dipten geliyor, sokağa yansıyor. Nerede mi? Gözü olan görür, kulağı olan duyar... "

Cephe Yenileme - Toyo İto

2009-12-23T20:37:00.003+02:00

Yer: Barcelona, Spain
Süre: 2003.12~2009.3
Çelik Konstrüksiyon
8 katlı
Arsa Alanı: 555m2
Bina Alanı: 555m2
Toplam Kat Alanı: 4,514m2

Toyo İto

"Bu iş patlak verdi"

2009-12-23T16:38:00.003+02:00

Habertürk sitesi pek itibarlı bir site olmamasına rağmen, ret'nin dediklerini aynen yazmış, dinlediğim için kopya ettim. Artık rte nasıl bir ego besliyorsa, TEKEL eylemlerine "bu iş" demiş. İşçilerin hakları olan tazminatlarını verdiği için de aferin beklemiş, 4C diye bir şeyi çıkarmış vs ..

"...Bu süreç aslında 8 gündür devam eden bir süreç değil. Bunun iki yıllık mazisi var. İki yıl öçnce Türk-İş Başkanı olmak üzere, sendika başkanı ve yetkili arkadaşlarla konuştuk. Bu sürecin ertelenmesi ricasında bulundular. Ben de kısa bir süre için erteleyebiliriz ama er ya da geç elimizden çıkacak tasfiyeyi yapacağız dedim. Ve bu süreç iki yıl sürdü. Artık nihai kararı verdik. 10 bine yakın kişi çalışmadan ücret alıyorlar. Durum budur. Kendilerine tazminatları veriliyor. Şu andaki çalışmaları şekliyle bu devlete maliyeti 40 tirilyondur. Şimdi biz burada milletimizin emanetini hakkıyla koruyacaksak burada da 40 trilyon hiç çalışmadan ödeniyor. Şu anda yapılanlar spekülatiftir. Hükümete yönelik, muhalefetin bazı milletvekillerinin de aralarına katılarak şov yapmaları samimiyetten uzaktır. Öncelikle kendini hükümetin yerine koyacaksın. Yılar yılı çalışmadan para verildi, ciddi krizler yaşandı. Her insan ben kendi şirketim olsa bu şirketimde bir insan çalışmıyor veya bu işçiler bana fazla gelmeye başladı dediği zaman iş hukukuna göre verirsin tazminatını çıkarabilirsin. Bunu devlet olarak biz yaparken tazminatlarını verdiğimz gibi 4C diye bir şey çıkardık. Bu kapsamda çalışırsan sana iş verelim. Burada Üniversite mezunlarına, lise, ortaöğretim mezunlarına farklı bir ücret uygulaması yapacağız. Bununla ilgili olarak arkadaşlarıma talimat verdim. O başlatıldı. Bu çalışma devam ederken bu iş patlak verdi. Ankara'da şu uygunsuz, provakatif eylemelerin içine girmek suretiyle muhalefette olan siyasilerin bu tür eylemleri yapmalarını doğru bulmuyorum. Arkadaşlarımız ücretleri ilgili çalışmalarını yapıyorlar. 1 hafta içinde bu çalışmalar da biter. Tüm TEKEL işçilerinin geldikleri yere dönmelerini ve bu tür oyunlara gelmemelerini diliyorum..."

habertürk

Emekçiler

2009-12-18T15:03:00.003+02:00

Bu kadar yalan dolandan tiksinç olmaya başladı artık! Her konuda ve her olayda hilekâr davranan hükümet ve destekçileri, yarattıkları silahlı güç polisi, kaba kuvvete dönüştürdü. Aklını, işbirlikçilere kiraya vermiş insanların çıkış yolu olarak sahtekârlığı seçmeleri anlaşılıyor fakat işçilerin bugün maruz kaldıkları polis şiddeti de işçilerin akp ye oy vererek sınıflarına ihanet etmelerinin bir karşılığı olarak görünüyor. Bozulan gelir dağılımının önünde perde olarak çekilen ırk/din/cins ayrımcılığı bugünlerde aralandı birazcık...

...

Polislerin işçilerin üzerine lağım suları sıktığı da söylenmekte.. Yapmışlardır!

"...AKP hükümetinin emek karşıtı uygulamaları son günlerde tırmanışa geçti. Hak arayan işçilere, çalışanlara karşı uygulanan şiddet ve bizzat Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı'nın sendikalara yönelik kabul edilemez beyanları bu emek karşıtı tutumun yeni örnekleridir.

Tekgıda-İş Sendikası üyesi 12 bin Tekel işçisi hak mücadelesi için günlerdir Ankara sokaklarında direniyor. Hükümet Tekel işçilerini 657 sayılı Devlet Memurları Yasasının 4-C maddesi kapsamına almak istiyor. 4-C statüsü yılda 10 ay çalıştırmayı öngören, düzensiz, örgütsüz, güvencesiz ve düşük ücretli bir çalışma statüsüdür. Tekel işçileri bu eğreti istihdam biçimini kabul etmiyor, güvenceli, kadrolu ve örgütlü çalışmak istiyor.

Tekel işçilerinin sesine kulak verilmeli ve 4-C ısrarından vazgeçilmelidir. Dahası halen özelleştirme mağduru olarak 4-C statüsünde çalışan onbinlerce işçi çalıştıkları kurumlarda kadroya alınmalı ve mağduriyetlerine son verilmelidir.

Hükümetin Tekel işçilerine yönelik aşağılayıcı tutumunu, “yan gelip yatma” söylemini ve emekçilere yönelik şiddeti ve polis devletini çağrıştıran uygulamalarını kabul edilemez buluyoruz. Aynı anlayışın ürünü olarak polisin, Ankara’da Tekel işçilerine sert bir şekilde müdahale etmesini ve içerisinde Tekgıda-İş Sendikası yöneticilerinin de olduğu bir grup işçinin göz altına alınmasını şiddetle kınıyoruz.

Özelleştirmenin ve kamunun tasfiyesinin acı ve yıkıcı sonuçları ortadayken, demokratik açılım projelerinin tartışıldığı şu günlerde Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da işsizliği daha da artıracak yeni özelleştirme girişimlerini, binlerce işçinin mağdur edilme hazırlıklarını ciddi bir toplumsal yıkım hazırlığı olarak görüyoruz. Hükümeti, gündemdeki şeker ve enerji sektöründeki özelleştirme girişimlerinden vazgeçmeye çağırıyoruz.

Hak arayan itfaiye işçilerine, sendikal hakları için mücadele eden demiryolu emekçilerine reva görülen uygulamaları demokratik sosyal hukuk devleti ile bağdaştıramıyoruz. Emekçilere ve sendikalara yönelik bu saldırgan ve hiçe sayan tutumun toplumsal barışı zedelediğine ve gerilimi tırmandırdığına inanıyoruz. Hükümet bu yoldan vazgeçmeli işçinin sesine kulak vermeli ve gereğini yapmalıdır.

Hükümetin emek karşıtı ve bütün dünyada iflas etmiş piyasacı ve neoliberal politikalarına karşı sendikaların ortak duruşu ve kararlılığı büyük önem taşıyor. Bu konuda en büyük görev konfederasyonumuz Türk-İş’e düşmektedir.

Türk-İş Yönetim Kurulumuzu bütün üye sendikaların ortak davranışını sağlayacak, bir kolektif mücadele hattı, politikası ve stratejisi oluşturmaya ve acilen yaşama geçirmeye çağırıyoruz. Konfederasyonumuz Türk-İş sadece üye sendikaların değil diğer emek örgütlerinin de ortak mücadele hattı etrafında birleşmesi için çaba harcamalı, Konfederasyon olmanın, ülkenin en büyük emek örgütü olmanın gereğini yerine getirmelidir.

Genel Merkezi İstanbul’da bulunan Türk-İş’e bağlı sendikalar olarak hak mücadelesi veren Tekel işçilerinin ve diğer emekçilerin yanında olduğumuzu bir kez daha ilan ediyor ve hükümeti emek karşıtı uygulama ve politikalarına son vermeye çağırıyoruz.

Ülkemizde giderek bozulmaya başlayan toplumsal barışın yeniden sağlanmasına, demokrasi, barış, eşitlik ve kardeşlik duygularının pekişmesine en önemli katkıyı emeğin birleştirici gücünün sunacağına inanıyor, herkesi sağduyulu ve demokratik olgunlukta davranışlarda bulunmaya çağırıyoruz. "

Tekgıda-İş Sendikası

Tuhaf Karakterler - 4

2009-12-17T15:16:00.005+02:00

Başbakan:
".AKP iktidarının Başbakanı Erdoğan, yabancı devlet adamlarıyla yaptığı görüşmelerin tamamında veya bir bölümünde, görüşmenin notlarını tutacak olan ve Devleti temsil eden Büyükelçi veya temsilcisini toplantıya almamakta veya çıkartarak, yapılan konuşmaların kayda geçmesini önleyerek Devlet arşivlerine bu görüşmelerin girmesini engellemektedir ? "

Telekominikasyon İletişim Başkanı (TİB) Fethi Şimşek:
"...Yargıtay’daki telefonlardan bir tanesinin dinlenmesi için mahkeme kararı olduğunu, ancak santralın özelliği nedeniyle dinleme yapılamadığını, hakim kararındaki tedbir süresi sona ermeden sonlandırıldığını açıkladı.
Başkanlık kurulmadan önce bir ülkenin başbakanının 6 yıl hakim kararı olmadan dinlendiği, kayıtlarının ele geçirildiği ve gazetelere servis yapıldığı hususlarla ilgili olarak her nedense toplumumuzda bir tartışma yaşanmıyor. Hiçbir hakim kararı yok, bir ülkenin Başbakanı 6 yıl dinleniyor ve kimsenin kılı kıpırdamıyor. "

YÖK Başkanı Yusuf Ziya Özcan
"... Hacettepe Üniversitesi Beytepe Kampüsü'ndeki sosyal tesislerde düzenlediği basın toplantısında, görevinin ikinci yılına ilişkin değerlendirmelerde bulundu.
Önemli açıklamalar yapan YÖK Başkanı Özcan, Danıştay’ın, katsayı kararının yürütmesini durdurmasının ardından bütün olasılıkları dikkate aldıklarını belirtti.
"Gerekirse hukuku dolanacaklarını" söyleyen Özcan, ''B planımız var, C planımız var, D ve E'ye kadar planlarımız var. Bunu baştan biliyorduk. Her şeye hazırlandık'' dedi. "

Maden Bedeli

2009-12-16T13:44:00.004+02:00

- Bursa ili Mustafakemalpaşa ilçesine bağlı Devecikonağı beldesinde özel sektöre ait bir yeraltı kömür işletmesinde 10 Aralık 2009 tarihinde grizu patlaması sonucu meydana gelen iş kazasında 19 maden işçisi yaşamını yitirdi...

6 kişinin zaten emekli oldukları fakat günde 20TL yevmiye karşılığı maden işçisi olarak çalıştıkları belirlendi.

"...Kazayla ilgili olarak yürütülen incelemeler sonucunda aşağıdaki tespitler yapılmıştır:

· Kazanın meydana geldiği ocakta kömür üretimi "yeraltı üretim yöntemi"yle gerçekleştirilmektedir. "3 vardiya" üretim yapılan ocakta yaklaşık 150 kişi çalışmaktadır. Kazanın olduğu vardiyada ise 32 işçinin görev yaptığı saptanmıştır.

· Ocağa, 220 metre uzunluğundaki desandre (eğimli galeri/yol) ile inilmekte olup kömür içinde sürülen taban yolları ile madencilikte "ayak" olarak isimlendirilen, kömür üretim alanlarına ulaşılmaktadır.

· Kömür damarının kalınlığı 9-12 metre arasında değişmekte olup, damar eğimi 20 derece civarındadır.

· Ocağın havalandırılması, ana vantilatör ve tali pervanelerle gerçekleştirilmektedir.

· Üretim yapılırken sert kömür damarında patlayıcı madde kullanılarak gevşetme yapılmaktadır.

· Ocakta her vardiyada bulunması gereken maden mühendisi sayısı yeterli değildir.

· Çalışan işçiler çevre köylerden sağlanmakta olup sendikalı değillerdir. Genellikle eğitim seviyeleri düşük olup, düşük ücretlerle çalışmaktadırlar.

· Kaza, 16-24 vardiyasında ayakta kömür üretimi yapılması esnasında ortamda bulunan grizunun (metan gazı+hava karışımı) patlamasıyla meydana gelmiştir. Grizunun patlaması ile oluşan yüksek sıcaklık ve karbon monoksit (CO) gazı çalışan işçilerin yanmalarına ve zehirlenmelerine yol açarak ölümlerine neden olmuştur.

· Grizu patlamasının şiddetiyle göçükler meydana gelmiş ve işçiler göçük altında kalmıştır.

· Yetkililerce olayın/kazanın nedenlerini belirlemek üzere bilirkişiler atanmış ve incelemeler başlatılmıştır. Ancak ilk tespitlerden olayın, çalışma ortamında belirli bir oranın üzerinde bulunmaması gereken metan gazının, bir ısı kaynağıyla (muhtemelen patlayıcı madde kullanılması sonucu) tetiklendiği ve grizunun patladığı anlaşılmaktadır.

· Kaza sonrası kurtarma işlemlerinde ciddi organizasyon ve koordinasyon yetersizliği bulunmaktadır. "

Madencilik sektörü, doğası gereği özellik arz eden ve bu nedenle bilgi, deneyim, uzmanlık ve sürekli denetim gerektiren dünyanın en zor ve riskli iş koludur. Maden kazaları incelendiğinde olayın; teknik, sosyal, ekonomik, eğitim, planlama ve denetim sorunları gibi pek çok nedeni olduğu görülmektedir.

Türkiye iş kazalarında dünyada üçüncü, Avrupa‘da birinci sırada yer almaktadır. Özel maden işletmelerinde, işçi sağlığı ve iş güvenliği önlemleri genellikle maliyet unsuru olarak görülmektedir. Maden kazaları son yıllarda belirgin olarak artmaktadır. Odamız kayıtlarına göre, 2008 yılında 43 maden çalışanı iş kazası sonucu yaşamını yitirmişken, 2009 yılında bu sayı son kaza ile birlikte 76‘ya çıkmıştır. Ancak bu sayının daha yüksek olduğu tahmin edilmekte ve hayatını kaybedenler içerisinde maden mühendisi meslektaşlarımız da bulunmaktadır. Özellikle yeraltı kömür madenciliği, işçi sayısı başına düşen kaza ve ölüm sıralamasında bütün sektörlerin başında yer almaktadır. Bu nedenle, madencilik sektörü daha yakından izlenmeli, değerlendirilmeli ve kaza önleme çalışmalarına daha fazla ağırlık verilmelidir. Odamızın her zaman dile getirdiği gibi meydana gelen bu "kazalar kader değildir". Bu acı olaylar eğer gerekli önlemler alınmaz ise periyodik olarak devam edecektir.

Özellikle 80‘li yılların başından itibaren uygulamaya konulan özelleştirme, taşeronlaşma, rodövans vb yanlış uygulamalar; kamu madenciliğini küçültmüş, kamu kurum ve kuruluşlarında uzun yıllar sonucu elde edilmiş olan madencilik bilgi ve deneyim birikimini dağıtmıştır. Yoğun birikim ve deneyime sahip olan kurum ve kuruluşlar yerine üretimin, teknik ve alt yapı olarak yetersiz, deneyim ve uzmanlaşmanın olmadığı kişi ve şirketlere bırakılması, buna ek olarak kamusal denetimin de yeterli ve etkin bir biçimde yapılamaması iş kazalarının artmasına neden olmaktadır.

Ülkemizde; yüksek risk taşıyan, kuralsız ve denetimsiz çalışan, mühendislik bilim ve tekniğinden uzak, teknik elemanın gözetim ve denetimi olmaksızın, tamamen ilkel koşullarda çalışan pek çok maden işletmesi bulunmaktadır. Bu işletmelerde her an kaza olma olasılığı mevcuttur. Bu nedenlerle;

· Sektörün özelliği göz önüne alınarak kapsamlı bir risk haritasının ilgili Bakanlıklarca hazırlanması ve denetimlerin buna göre yapılması gerekmektedir.

· Teknik nezaretçi ve iş güvenliğinden sorumlu olan mühendis ücretini, denetlemek durumunda olduğu işyeri sahibinden almakta olup bu durum mühendisin işletme ile ilgili kararlarında özgür davranmasını engellemektedir. Bu açıdan, teknik nezaretçinin ve iş güvenliğinden sorumlu mühendisin özgürce karar verebilmesi ve görevini layıkıyla yerine getirebilmesi amacıyla, ücretini oluşturulacak bir fondan alması için gerekli yasal düzenlemeler acilen yapılmalıdır.

· Kazaların önlenebilmesi için bilimsel ve teknik yatırımların yanı sıra, örgütlenmenin ve sendikalaşmanın önündeki engellerin kaldırılması, çalışma yaşamı ile birlikte çalışanların sosyal ve ekonomik yaşamlarının da iyileştirilmesi zorunludur. Ayrıca, işçi sağlığı ve iş güvenliği yatırımları teşvik edilerek desteklenmelidir.

· İş güvenliği denetiminden birinci derecede sorumlu olan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı, yaşanan iş kazalarının önlenebilmesi için görevlerini tam olarak yerine getirmelidir. Yasal mevzuatlarda yapılacak düzenlemelerle denetim mekanizmalarının güçlendirilmesi gerekirken, çıkarılan yönetmelikte denetimin özelleştirildiği ve ticarileştirildiği, iş güvenliği mühendislerinin görev, yetki ve sorumluluklarının net olarak tanımlanmadığı, meslek odalarının görüşlerinin dikkate alınmadığı görülmektedir.

· Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından çıkarılan yeni İş Kanunu ve ilgili yönetmelikleri, madencilik sektöründe etkin denetlemenin yapılabilmesi bakımından yetersizdir ve ciddi sakıncalar içermektedir. Söz konusu mevzuat, yeniden gözden geçirilerek madencilik sektörünün özellik arz eden sorunları da göz önüne alınarak yeniden düzenlenmelidir.

· Kaza sonrası organizasyon ve koordinasyonun, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı bünyesinde kurulacak bir birim tarafından yürütülmesi, buna ilişkin planlamaların bu birim tarafından geliştirilerek kaza sonrası yaşanan belirsizliklerin giderilmesi büyük önem arz etmektedir.

· Kazaların oluşmasına neden olan etkenlerin; ilgili kurum ve kuruluşların koordinasyonu ile birlikte en kısa zamanda masaya yatırılması ve çözümlenebilmesi için acil olarak bir eylem planı hazırlanması gerekmektedir. Ulusal ölçekte oluşturulacak bu yapının; kazaların önlenmesi için gerekli risk haritalarını çıkarması, gerekli planlamaları ve eğitimleri koordine etmesi, ilgili yasa ve yönetmelikleri tekrar gözden geçirerek sahanın ihtiyaçlarına uygun olarak yeniden düzenlemesi ve iş güvenliği kültürünün geliştirilmesi için çalışmalar yapması gerekmektedir.

· Tüm maden işletmelerinde maden üretimi, mutlaka yeterli sayıda maden mühendisi nezaretinde yapılmalıdır. İşyerinde her vardiyada daimi olarak maden mühendisi bulundurmayan işletmelere üretim izni verilmemelidir.

· Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, denetim elemanı olarak yararlanacağı maden mühendisi kadrolarını çoğaltarak denetimlerini artırmalıdır.

· Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı‘nın madencilikten sorumlu birimi olan Maden İşleri Genel Müdürlüğü‘ne, yasa ile "madencilik faaliyetlerinin iş güvenliği ve işçi sağlığı ilkelerine uygun yürütülmesini takip etme" görevi de verilmiştir. Bu kuruluş, madencilik sektörünün ihtiyaçlarına yönelik olarak yeniden yapılandırılarak, iş güvenliği ile ilgili denetim birimini oluşturmalı, personel kadrosu gerek nicelik gerekse nitelik bakımından geliştirilmelidir.

· Maden Mühendisleri Odası‘nın görevi ve yasal hakkı olan mesleki denetimin engellenerek üye denetimini yeterince yapamaması da sorunların çözümünü zorlaştırmaktadır. Bu çerçevede gereken yasal düzenlemeler zaman geçirilmeden yapılmalıdır.

· Her işletmede risk değerlendirmesi yapılmalı, değerlendirme sonucunda çalışması uygun olmayan işletmeler kapatılmalıdır.

Bundan önce olduğu gibi "gerekenler yapılacaktır" gerekçesinin arkasına sığınılmadan gerçek sorumlular belirlenmeli, maden mühendisleri, teknik nezaretçi ve bazı çalışanlar günah keçisi olarak seçilmemeli, olayın gerçek sorumluları vicdani ve hukuki gereklilikleri yerine getirmelidir. "

Maden Mühendisleri Odası

Cumhurbaşkanlığı

2009-12-15T18:48:00.003+02:00

Cumhurbaşkanlığı forsunu da Abdullah Gül ve karısı beğenmemişler, değiştirmişler. Herhalde insanın kendini/haddini bilmemesi böyle bir şey.

Yunanistan Başbakanı bugün ekonomik kriz için aldıkları önlemleri açıkladı. Dikkat çeken önlemlerden birisi, başbakan, bakanlar ve milletvekillerinin maaşlarının dondurulması.

Türkiye de ki hasbelkader Cumhurbaşkanı seçilmişin harcamaları hâlâ sorgulanmaya muhtaç. Ayrıca ordan burdan, şundan bundan, utanmadan aldıkları hediyeler(?) de herkesin midesini bulandırmakta.

Harcamalarının bir kısmını ilân etmişler. Şöyle ki:

...

1-Cumhurbaşkanlığı Tarabya Yerleşkesi’nde tadilat ve dekorasyon işlerine: 6.400.000TL

2- Cumhurbaşkanı ve ailesi tarafından kullanılacağı için bütün vergilerden muaf tutulan Villeroy&Boch porselenlerine toplam 623 bin TL peşin olarak ödendi. Porselen takımın muaf tutulduğu Gümrük Vergisi, Özel Tüketim Vergisi ve KDV’si eklendiğinde gerçek değerinin 1 milyon TL’yi aştığı belirtildi.
1.000.000 TL

3- Cumhurbaşkanlığı Köşkü'nde hizmet binası bürolarının bakım ve onarımına, ;
* Halen devam eden gayrimenkullerin bakım ve onarımı için toplam bir milyon 443 bin YTL (1.443.000 TL) harcandı. Bu paranın, 704 bin 486 YTL'si hizmet binasına, yaklaşık 704 bin YTL'si ise büro bakım ve onarımına gitti. Köşk'ün araçlarının bakım ve onarım gideri 486 bin 459 YTL oldu. Perde, mobilya gibi eşyaların yer aldığı tefrişatın, bakım ve onarımı için 51 bin 152 YTL'lik harcama yapıldı.

Diğer masraflar ise şöyle:

ZIRHLI ARAÇ: Cumhurbaşkanı Gül'ün kullandığı zırhlı aracın da içinde yer aldığı "Kara Taşıtı Alımları"na bir milyon 203 bin 361 YTL harcandı. (1.203.361 TL)

ELEKTRİK ÇARPTI: Köşk'ün bütçesinde "Enerji alımları" dikkat çeken "yüksek" bir harcama kalemi olarak yer aldı. Köşk, bu başlık altında yılın ilk on ayında toplam 1 milyon 783 bin 937 YTL'lik (1.783.937 TL) alım yaptı. Bu tutarın 822 bin 489 YTL'lik kısmını elektrik, 871 bin 234 YTL'sini akaryakıt ve yağ, 90 bin YTL'sini ise doğalgaz faturası oluşturdu.

GİYİM-KUŞAM: Çankaya Köşkü, bu yılın ilk on ayında giyecek alımlarına 32 bin 531 YTL (32.531TL) harcadı. Yiyecek, içecek ve yem alımlarında da aynı miktar faturalandırıldı. Giyecek alımları (kişisel kuşam ve donanım dahil) olmak üzere 16 bin 719 YTL oldu.

BAHÇEYE SERVET: Köşk'ün "Özel malzeme alımı" başlıklı kaleminde ise güvenlik ve savunmaya yönelik harcamaların dışında bahçe malzemesi alımları ile yapım ve bakımına yapılan gider dikkat çekti. 8 bin 413 YTL'yi (8.413TL) güvenlik ve savunmaya harcayan Köşk, bahçe malzemeleri alım, yapım ve bakımına toplam 391 bin 700 YTL (391.700TL) harcadı.

TELEFONA AYLIK 30 BİN YTL: Köşk, haberleşme hizmetlerine bu yılın ilk on ayında 385 bin 57 YTL (385.057TL) harcadı. Bu tutarın önemli bir kısmını telefon faturası oluşturdu. Köşk on ayda telefona 297 bin 502 YTL harcadı. Köşk'ün aylık telefon faturasının yaklaşık 30 bin YTL olduğu ortaya çıkıyor. Haberleşme giderlerinin 74 bin 162 YTL'sini "Abonelik giderleri" oluşturdu. Köşk bu başlık altında uydu haberleşmesi için 2 bin 821, hat kirası için 3 bin 383 YTL'lik fatura ödedi. Haberleşme giderleri arasında bin 496 YTL ile posta ve telgraf giderleri de yer aldı.

EĞİTİM DERNEKLERİ UNUTULDU: Cumhurbaşkanlığı, bu on ay içinde kar amacı gütmeyen kuruluşlar ile derneklere de yardım yaptı. Adları açıklanmayan ve "cari transferler" kalemi içinde yer alan bu harcamalardan "Kar amacı gütmeyen kuruluşlara" 195 bin (195.000TL) , dernek, birlik, kurum, kuruluş ve sandıklara 45 bin YTL (45.000TL)ödeme yapıldı. Eğitim amaçlı transferler ise sıfır oldu.

GAZETEYE GÜNDE 200 YTL: Cumhurbaşkanlığı Köşkü, "periyodik yayın alımları" için bütçe ödeneğinden Ocak-Ekim aylarında 61 bin 224 YTL (61.224TL) harcama yaptı. Bu harcama kalemine göre Köşk, günlük gazete, haftalık ve aylık dergilerin alımı için günde 202 bin YTL harcama yapıyor.

KÜLTÜRE "SIFIR" HARCAMA: Cumhurbaşkanlığı Köşkü'nün on aylık harcama cetvelinde, çok sayıda kalemin karşısında "0" ibaresi de dikkat çekti. Hiç harcama yapılmayan kalemlerin arasında "kültür varlığı yapımları ve alımları ve korunması", "Eski eser alım ve onarımları", "Tablo-Heykel yapım, alım ve onarımları", "Bilgisayar yazılımı alımları", "Sabit iş makinesi alımları" ve "Yangından korunma malzemeleri alımları" yer aldı. "

Yanlış toplamadıysam: 10 ayda 13milyon eski lira ile 13 trilyon harcamışlar eğer bu söyledikleri miktarlar doğruysa tabii...bence 1/10'unun hesabını yazmışlardır.

Bu aldıklarının daha doğrusu aldırdıklarının çoğunu da zimmetlerine geçirdiklerini düşünmekteyim. Evet itimat telkin etmiyor bu insanlar.

Kara Bush'a Nobel Verilmiş(?)

2009-12-13T12:32:00.003+02:00

1980 yılında Nobel Barış Ödülü'nü kazanmış olan Adolfo Pérez Esquivel tarafından, ödülün bu seneki sahibi Barack Obama'ya ithafen kaleme alınan makalenin özeti;

"...İşe yaramaz kahramanlarla hiçbir yöne doğru süren savaşlarda Kuzey Amerikalı, Britanyalı ve öteki ülkelerden kaç asker öldü ve ölecek? Irak'ta, Afganistan'da savaş bitene kadar ve henüz başlamamış savaşlarda.

İstilacı ülkelerin ölüleri sayılmakta, fakat işgale maruz kalan ülkelerin ne kaybettikleri, nelerin yok olduğu, kaç insanın öldüğü bahsi geçmemektedir. Ölen binlerce kadın çocuk geçiştirilmekte, NATO'nun yağma ve yıkımıyla, kıyıma uğratılan nüfus, yakıp yok edilen insanlık, maddi varlıklar, tarih ve kültür mirasları, geçmiş ve gelecekleri ile birlikte silinen yüzyılları.

Bütün bu yıkım ve ölümler özgürlük ve demokrasi adına gösterilmekte, ülkeleri diktatörlüklerden özgürleştirme olarak tanımlanmaktadır.

Kuzey Amerika Birleşik Devletleri yakın tarihe kadar tek tek ülkeler vasıtası ile öteki ülke politikalarını uygulamakta idi. 8 yıl süren İran-Irak savaşı bunun bir örneğidir. Irak İran'a karşı ABD'nin bir savaş gücü olma rolünü yerine getirmişti. Bugün gelinen noktada ise artık NATO Müttefikleri ABD'nin dünya üzerindeki hegemonya gücü olarak bulunmaktadır.

İngiltere Başbakan'ı Gordon Brown, Afganistan'da öldükten sonra onurlandırılan 221 askerinin şeref madalyalarını verirken, daha fazla asker göndereceğinin sözünü de verdi.

Birleşik Devletler dünyanın değişik yerlerinde ölen askerlerini anıyor. Ailelerine veya dul eşlerine madalyalarını ve nasıl kahraman olduklarının hikayelerini gönderiyor. Fakat ne için öldükleri konusunda bir açıklama yapamıyorlar. Geriye faydasız kahramanların anıtları kalıyor.

Gizli işlerlikleri ise silah tekellerine olan hizmetleri, askeri endüstri tesislerini güçlendirmek, imparatorluğun hegemonya alanlarını genişletmek…

Öteki halkların uğradıkları yıkım, sefaletin yok ettiği hayatlar ise ne Pentagon, CIA, devlet kurumlarında, ne de diğer Nato ülkelerinde herhangi bir kayda değer anlam taşımaz.

İşte bu insanın ikiyüzlü saçmalığıdır.

Yunan mitolojisinde Olimpos Dağı'nın eteklerinde omuzlarında ağır bir kayayı tepeye çıkaran Sísifo her defasında tam sona ulaşmakta iken, tekrar baştan başlaması ile günümüz insanını
temsil eden bir anlama sahiptir.

Albert Camus, Sísifo karakterini, başlığa konu olan "işe yaramaz kahraman" olarak ele alır. Hiç bir amaca yönelik savaşların işe yaramaz kahramanları. Devletlerin, egemen sistemin ve günümüz modern insanının durumu.

Aynı yolu tekrar geçtiğini üç saniye sonra unutup tekrar aynı sona doğru ilerleyen insan figürü. Vadiyi aşıp tepeye ulaştıktan sonra kendini dağın eteklerinde yeni başlıyor olarak bulması.

Sísifo'ya bu cezayı tanrıların kralı olan Zeus'un verdiği bilinmektedir. Fakat ABD ve NATO müttefiklerine bu cezayı kimin verdiği ise bilinmemektedir.

İnsan akılsızlığının en büyük kazanımı olan tekrar etmek: saçmalığın tekrarı. Bu şekilde Kuzey Amerika Birleşik Devletleri kaçıncı kez Vietnam'ı tekrar ediyor?

Özgürlük özgürlüğe dair her şeyi ortadan kaldırmakla bir anlamdır. Başka halklara boyun eğdirmek, teslim almak, birçok yükümlülük altında bırakmak.

Bütün dünyanın gözleri önünde ve Birleşmiş Milletler tanıklığında Gazze şeridinde Filistin Halkı'na karşı İsrail Ordusu'nun işlediği savaş ve insanlık suçları.

Ve aynı şekilde Kolombiya'da, İsrail ve Kuzey Amerika Birleşik Devletleri paramiliter gruplarının halka karşı işledikleri suç ve cinayetler, belirsizlik üreten narko-terör ve uyuşturucu trafiği, bu uğurdaki ölümler, sosyal ve yapısal şiddet ve tecavüzün faydasız kahramanları olarak karşımıza çıkmakta.

Kuzey Amerika Birleşik Devletleri, Demokrasi adı altında; istila etmekte, işkence yapmakta, gasp etmektedir. Tehlikeli, zararlı veya düşman olarak adlandırdıklarını yok etmek, sivil nüfusun katledilmesi sıradan olaylar haline gelmiştir. Katledilen binlerce kadın, çocuk ve sivil nüfus bu tehlikeli ve zararlı sınıflaması içinde bulunmaktadır.

Bunların hiçbirisi haber ve iletişim araçlarında yansımaz. Ne BBC, CNN de, ne de istatistiklerde bulunmaz. Kendileri haricinde yok olanlar kimse değillerdir. Hiç kimse olarak göz önünde bulundurulurlar. Bu nedenle konusu da olmaz.

Kuzey Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve NATO müttefiklerinin ölen askerleri aslında hiç bir kahramanlık vasfı taşımazlar. Sahip olabilecekleri en iyi unvan yağmacılıktır. Yak, yık, yağmala, tahrip et, öldür. Askerler savaşa neden gittiklerini bilmezler. Basitçe öldürmek veya ölmek içindir. Kazandıkları tek şey yabancı topraklarda öldükten sonra ölü vatandaş unvanı almalarıdır.

Hayatta kalanlar veya sakatlananlar sadece korku ve dehşet bakışlarına sahip, ölen öbür gençleri hatırlayarak yararsız kahramanlıklarına anlam vermeye çalışırlar.

Başkan Obama aldığı Nobel Barış ödülünün hakkını vermesi için önce silah tekelleri karşısında kendi boyunduruğunu çıkarıp atması gerekir. Savaşları sona erdirmek acil bir zorunluluktur. Dünyanın ve kendi halkının talebi de budur. Daha büyük yıkım ve sefaletleri önlemek için bu onun mecburiyetidir. Başka halkları yok etmek için asker göndermeye devam edilemez. Bu adil değildir. Ahlak dışıdır. Bütün insanlığa karşı bir tutumdur.

Diğer durumda, birliklerin kendilerini savunabilmek için ne bir tılsımı ne de adil ve haklı bir nedenleri vardır. Her defasında daha ağır bir yükü omuzlama döngüsünü bir düşünce ile ve hedefle açıklamak mümkün değildir. Bunun için tarihin rotasında Kuzey Amerika Birleşik Devletleri bir yıkılış ve kaybedilen savaşlar toplamı olmaktan kaçamaz."

Çeviren ve düzenleyen: Turgay Turgut

Ay Yıldız

2009-12-10T22:06:00.002+02:00

Belediye "Oto"parkı...

2009-12-10T20:45:00.004+02:00

Yaya yolunu, çarşının ortasını belediye çalışanlarının/gelen giden torpillilerin/ipini koparanın otoparkına çeviren zihniyetin yapacağı kamu yararına bir iş olabilir mi?

Sadece ambulansların zabıta araçlarının girebildiği bir yere şimdi kendini önemli sayan/saydıran herkes park edebiliyor.

Bizim için bu insanlar "öteki"dir. Aşağılarım. Çünkü böyle bir davranışı asla yapmayız, yapmam! Biraz ilerde otopark var. Oraya gidip park eden bizler enayiyiz bunlar akıllı bıdıklar! Büyükşehir flamasını ön camına takmış, resmi plaka ile yayaların geçtiği yerin ortasına getirip aracını koymuş bu her kimse kınıyorum! Bu kişinin herhangi bir iyi iş yapabileceğini de sanmıyorum. Anca homini gırtlak yapıyordur... muhtemelen!

Özyayla

2009-12-10T20:18:00.006+02:00

Özyayla, epey dağınık çalışıyorlar, kapılarının önündekilerle en birinci market düzenlemesini kazanamazlar, içerde yerleşim de âlâ değil, kasiyerler kışın üşümekteler. Velhasıl iyi bir mimara gereksinimleri var farkında değiller... bu hizada bir de tahin-pekmez satan bir yer var. Muhteşem!

Ulus Pastanesi

2009-12-10T20:04:00.003+02:00

Şekerlemeleri, ezmeleri, naneli şekerleri, cevizli sucuğu, vs vs ağzımıza lâyık yaparlar.

Bu arada! Adı Türkçe olmayan abidik gubidik isimli işyerlerinden hiç bir şey almıyoruz.

Süthaneler...

2009-12-10T19:52:00.003+02:00

Eskiden Sütaş da; Sütmanlar gibi Çamlıca Süthanesi gibi alışveriş yaptığımız, peynirlerini, yoğurtlarını beğendiğimizdi...

Şimdi ise Sütaş ürünlerini almıyoruz, biraz beğenilince hemen yoğurtları bozuldu, ayranlar sulandı, kendini de gitti yabancılara sattı. Güle güle...daha bir çok kendini satmayan, ürünlerini bozmayan süthanelerimiz var!

Bahar Süthanesi...

2009-12-09T22:23:00.002+02:00

İki tane Bahar Süthanesi oldu artık. Kapatılan ve üzerine "karşıya taşındık" yazanın önünde karnemi düşürmüştüm. :)) ortaokula giderken, karnelerin verilidiği gün, yarıyıl, şubat ayı, müthiş bir yağmur vardı ve karneyi mantomun içine koymuştum...laylaylom eve giderken -çünkü teşekkür almışım- evde böbürlenerek gösterecek iken o ne? Karne yok. Gerisin geriye geldiğim yolu koşarak giderken bu süthanenin önünde ıslanmış bir halde hem karne hem teşekkür duruyordu. Şimdi gülüyorum fakat o gün kahrolmuştum. Karne ve teşekkür sırılsıklam, kuruyunca daha da beter olmuşlardı.

Neyse!

Ülkü Pastaneleri...

2009-12-09T22:06:00.003+02:00

İki tane Ülkü Pastanesi var. Bir tanesi Maksem Caddesinde diğeri Kağan Parfümerinin yanındaki.. Marshall pastalarının ve de ekler/profiterol pastalarının, minik tahinlilerinin, kuru pastalarının tadına doyum olmamaktadır... profiterol diyorlar fakat bildiğimiz profiterol değil, değişik bir şey işte!

Kağan'ın yanındaki cephe olarak biraz daha alımlı, bir apartmanın alt katında, cadde üzerinde olan ise daha sakin, Bursa evinin alt katında, daha geniş hacme sahip gibi görünmekte... fakat sokağa bakan cephesi boyuna olduğundan bu etkiyi yapıyor.

Türk Ruleti

2009-12-08T13:05:00.002+02:00

Aynı koşullarda "genellikle" aynı sonuçlar alınır.

1919 koşullarını yaratanların niteliklerine daha doğrusu niteliksizliklerine sahip olan hükümet, cumhurbaşkanı ve destekçileri emperyalistler tarafından görevlendirilmiş, Türk yurdunu değil çıkarlarını gözetiyorlar ise 1919 koşullarına geri dönülür. Bu bir kesinliktir.

Hükümet, cumhurbaşkanı ve diğer bürokratik kadrolarda, askerler de dahil büyük bir yozlaşma görülmekte;

- Kendi çıkarlarını toplumun çıkarlarından önde görme zaafiyetleri, rüşvet ve çıkar sağlayanların yaptıklarının sıradanlaşması, olağan karşılanması.

- Niteliksizlerin ön planda olması, yönetici durumuna gelenlerin yakınlarını kayırmaları niteliksizliğin temelini oluşturmakta, misal; imamların teknik bilgi sahibi olunması gereken görevlere yerleşmeleri.

- Suça meyilli olanların, hatta suçluların hükümet tarafından olumsuz işlerini yaptırma amaçlı kollanması, hükümeti oluşturan kurumların adeta suç örgütü niteliğine sahip olması.

- Toplumsal yarar konusunda duyarlı olanların psikolojik olarak yıpratılmaları, misal rüşvet almayanların enayi olduklarının hissettirilmesi. Öldürülen askerlerin boşuboşuna öldükleri, "dağda gezmeselerdi ölmezlerdi" düşüncesine sahip olanların açıkça ifade etmeleri.

- Kavram kargaşası yaratarak vatansever ve milliyetçi olmanın olumsuz bir özellikmiş gibi tanıtılması. Halbuki olumsuz milliyetçilik Hitler faşizmini yaratır elbette fakat olumlu milliyetçilik de Alman sanayisi ve endüstrisini yaratır.

- Kürtlerin kalkışmasını önlemek amaçlı sonuca götürecek bir eylemin yapılmaması, hükümetin adeta Türklerin olmadığı bir Türkiye istediğini davranışlarıyla belli etmesi. Türklerde evlat acısı, kendini Kürt olarak tanımlayanlarda artık kuyruk acısı oluştuktan sonra hâlâ kardeşlik türküleri çağırılması. Ya mübadele ya da vatandaşlıktan çıkarma gibi radikal çözümlerin konuşulması gerekirken, devlete karşı kalkışanlarla pazarlığa girişilmesi...zaafiyet gösterilmesi.

-Ekonomik krizin mutlaka sosyal krizlere yol açtığı bilnmesine rağmen, ekonomik krizi körükleyecek davranışların hükümetçe sergilenmesi.

- Hukukun saygınlığını yitirmesi, kanunların bile uygulanmaması, suçluların yönetici oldukları ve kendilerini kurtarmak uğruna adalet ve güvenlik konularını, ulusal güvenliği tehlikeye atacak boyutlarda hırpalaması.

- Ergenekon demek Türk demek olmasına rağmen, bu kutsal sözcüğü kirletmek ve kötü çağrışımlara neden olmasını sağlayacak durumların oluşturulması, ordunun itibarının ve şerefinin silinip atılması.

- Olumsuzlukları körükleyen hükümetin, sınıf çatışmalarını ırk, mezhep çatışmalarına dönüştürme gayreti içinde olanların suçlu ve hilekâr olduklarının görülmeyecek bir şekilde çarpıtılan haberlerin toplumsal dokuyu, düşünceyi zedelemesi, yolsuzlukların, çarpıklıkların haber yapılmaması dolayısyla toplumun haberdar edilmemesi...vs vs vs

Bütün bu olumsuzlukları daha önceden yaşayan bir toplumun, tarih bilinci gelişmiş olmayınca tekrar tekrar aynı hataları yaparak farklı sonuçlar ulaşması olası değildir.

1919 yılının 2009 yılı modelinde farklılıklar;

- Atatürk'ün niteliklerine sahip bir önderimiz yok fakat cumhuriyete inanan bir çok Atatürk gibi düşünenler var,

- Toplum birazcık daha eğitimli...yani okur yazar arttı,

- Din ile kandırılanların sayısı nüfusa oranla bira daha az...en azından akp ye oy vermeyen %50 den fazla seçmen var,

Tv'leri seyrederek ve güdülenmeyle değil, kendi okudukları ve yorumladıkları ile karar verebilecek, sorgulayabilen, kişiliğini geliştirmeye çalışan, okuyan ve doğru ile yanlışı, güzel ile çirkini, suçlu ile suçsuzu ayırt edebilme yeteneğine sahip yurttaşların çoğalmasını dilemekten başka yapılabilecek bir şey şu anda görünmüyor.

Ebu Menuçehr Camisi - Kars

2009-12-03T16:44:00.006+02:00

"...1064 Yılında Selçuklu Sultanı Alparslan’ın Anı Kentini fethetmesinden sonra Anı Beyi olarak atadığı MENUCEHR tarafından 1072 yılında dikdörtgen planlı iki katlı olarak yapılan caminin tavanında Selçuklu dönemi yıldız motifleri mevcuttur. Sekizgen köşeli minareye 99 basamaklı merdivenle çıkılmaktadır. Minarenin üzerinde kufi yazı stili ile “Bismillah” yazısı bulunmaktadır. Sekizgen minare Orta Asya Türk Mimarisinin izlerini taşımaktadır. Camii Anadoluda yapılan ilk Türk Camisidir."
...

"...İç Kale’ye giden yol üzerinde bulunan ve Arpaçay’a bakan yamaçta inşa edilen cami planı bilinen ve günümüze kadar ayakta kalabilmiş Anadolu’daki en eski Selçuklu dini eseridir. Mihrabı bulunmayan caminin iç duvarındaki bir oyukluk kıblenin yönünü gösterir. 1906'ya kadar yakında oturan köylüler tarafından kullanılmış olan cami, aynı yıl Rus arkeolog Nikoli Marr'ın kazı bulgularını barındırmak üzere bir müzeye çevrilmiş olsa da, 1990’ların sonuna kadar yağmalanmaktan kurtulamamıştır. "

Kafkas Üniversitesi

planlama

Fener Işığında Gölge Oyunları

2009-12-01T18:30:00.003+02:00

"...AKP Hükümeti, gözünü enerjiye dikmiştir. Enerji alanında özelleştirmeler yoluyla yandaş sermaye gruplarına rant aktarımı yapılmaktadır. Adıyaman-Kahramanmaraş elektrik dağıtımının 13 yıl önceki ihaleyle devredilmeye çalışılması aşamasında yandaş sermaye grubunun alıcı şirkete sokulması için uğraşıldığı tespit edilmiştir. Benzer uygulamaların diğer dağıtım özelleştirmelerinde de yaşandığı görülmektedir. Hatta bu hükümet döneminde yapılan özelleştirmelerde, ihale şartnamesi yoluyla, "alıcı şirketin ortaklık yapısına müdahale edilebilmesinin", kural haline getirildiği ortaya çıkmıştır. Nitekim son devredilen Meram Elektrik Dağıtımı‘nda ihalede en yüksek teklifi veren ve ÖYK kararıyla bölgeyi devralmasına karar verilen şirket başka, alıcı şirketin ortaklık yapısı ise başka hale getirilmiştir.

Özelleştirme bütünüyle ideolojik bir argümandır ve sermayeye kaynak aktarımından başka bir şey değildir. Siyasal iktidarlar da kendi yandaş sermaye gruplarının yaratılması ve bu gruplara kaynak aktarımı için özelleştirmeyi bir araç olarak kullanmakta, bunun için "Ali Cengiz oyunlarına" başvurmaktan da çekinmemektedirler. Türkiye‘de bugüne kadar yaşanan özelleştirme örnekleri bu gerçeği yeterince açık bir şekilde ortaya koymuştur.

Elektrik; üretim, dağıtım ve iletim hizmetiyle bütün olarak bir kamu hizmetidir ve kamu yararına yönetilmesi gerekir. Yandaş sermaye gruplarına kaynak aktarımının bedelini özelleştirmeler sonrasında halk faturaları aracılığıyla ödemektedir. Enerji alanındaki özelleştirmelerin halka yansıyan yüzü işsizlik, pahalı elektrik, elektrik alanında yatırım açığıdır. AKP‘nin sermaye düşkünlüğü, enerji alanında, en ucuz üretim yapan kamu hidrolik santrallarının çalıştırılmamasına kadar varmıştır. Gelinen aşamada kamunun santralları çalıştırılmamakta, şirket santralları ise karaborsa üzerinden pahalı elektrik satışına devam etmektedirler. Enerji alanındaki bu uygulamaları karşılığında AKP Hükümeti Dünya Bankası tarafından dış borç ödemesinde kullanmak üzere verilen kredi ile ödüllendirilmektedir. Ancak tarih önünde ve kamuoyu nezdinde AKP Hükümeti mahkum olmaktadır. Derhal elektrik alanındaki özelleştirme uygulamalarına son verilmeli; elektrik hizmeti, siyasal bağlantılardan uzak, kamu yararına yönetimi sağlayacak bir yapılanmaya kavuşturulmalıdır. EMO olarak sürecin takipçisi olduğumuzu, hukuki yollar başta olmak üzere her platformda mücadelemizi sürdüreceğimizi belirtiriz. "

Elektrik Mühendisleri Odası

Karanlığın Kuvveti - Talip Apaydın

2009-11-29T14:50:00.003+02:00

Talip APAYDIN’IN 1967 yılında yayınlanan ”Karanlığın Kuvveti” adlı kitabında yer alan anısı, tam da bu bayram gününde okunmaya değer bir anı..
"...Kurban bayramı tam kışın ortasına rastlıyordu. O günler bir soğuktu, bir soğuktu… Kar, fırtına, tipi… Eskişehir ortalarında papaz harmanı savruluyordu. Göz gözü görmüyordu dışarılarda. Sular donmuştu hep. Seydi Suyu iri buz parçaları akıtıyordu. Santral kanalı kapandığından, elektriklerimiz kaç gündür doğru dürüst yanmıyordu.

Akşam seminerlerinde kitap okuyamıyorduk, ders çalışamıyorduk. Lambalar ikide bir usulca sönüveriyordu. Dersliklerimizde pelerinlerimizle oturuyorduk da, gene de ısınamıyorduk. Musluklarımızdan su akmıyordu. Ellerimizi yüzlerimizi yıkamak için dere kıyısına gidiyorduk. İçme suyumuz yoktu. Üç gün bayram iznimiz vardı, ama bu soğukta nereye gidecektik? Köyü yakın olanlar gitti ancak. Bayram sabahı kampana çaldı. Dışarıda toplanılacak dediler. Başımızı gözümüzü sararak, büzülerek çıktık. Müdürümüz Rauf İnan merdivende bizi bekliyordu. Üstünde palto bile yoktu. Ellerini arkasına bağlamıştı. Boz urbaları içinde, yağsız çehresiyle bir heykel gibiydi.

Savrulan karlardan gözlerini kırpıştırıyordu. O halini görünce usulca pelerinlerimizin yakalarını indirdik. Ellerimizi cebimizden çıkardık. “Arkadaşlar!” diye başladı. Bir canlıydı sesi, bir heybetliydi. Önce yılgınlık psikolojisinin zararlarını anlattı. Korkan insanın muhakkak yenileceğini ve korktuğuna uğrayacağını söyledi. Bu hava soğuk evet, fakat siz isterseniz üşümezsiniz, dedi. Olduğumuz yerde birkac kez sıçramamızı ve kuvvetli tepinmemizi istedi. Dediğini yaptık. Birden ısınmıştık sanki. Hoşumuza gitmişti. Bugün bayram, dedi. Şimdi birbirimizi tebrik edeceğiz. Sonra yapacağımız iki iş var: Ya tekrar içeri girip sıralara büzülmek, mıymıntı mıymıntı oturmak, bu üç günü böyle faydasız, hatta zararlı geçirmek, can sıkıntısından patlamak. Boşuna içlenmek. Üstelik üşümek. Yahut da kazmayı, küreği alıp, santral kanalını temizlemeye gitmek.

Emin olun gidenler, kalanlar kadar üşümeyecektir. Çünkü, inanarak çalışan insan ne soğukta üşür, ne sıcakta yanar. O; yücelten, dirilten, kuvvetli kılan bir heyecan içinde her türlü güçlüğün üstüne çıkmıştır… Onu hiçbir karşı kuvvet yolundan alıkoyamaz. Yeter ki bir insan yaptığı iş in gereğine inansın.

-Ben ş imdi kazmamı küreğimi alıp kanala gidiyorum, dedi. Çünkü kanal açılınca elektriklerimiz yanacak. Elektrik yanınca okulun işleri yoluna girecek. Kitap okuyabileceksiniz, ders çalışabileceksiniz. Sularınız akacak, yıkanabileceksiniz. Size şunu söylüyorum, bizim asıl bayramımız, yurdumuz bu gerilikten, bu karanlıktan kurtulduğu gün başlayacaktır. Şimdilik bize düş en milletçe çalışmak, çok çalışmaktır. Parolamız şu olmalıdır: “Bayramlarda çalışırız bayramlar için”.

Ben gidiyorum. Gelmek isteyenler gelsin.
Heyecanlanmıştık, üşümemiz geçmişti.
-Hepimiz geleceğiz! diye bağırmıştık.
-Bayramda çalışırız bayramlar için!
-Bayramda çalışırız bayramlar için!

Altı yüz kişi böyle bağırdık. Sonra da kazma kürekleri koyduğumuz işliğe doğru bir koşuşma başladı. İnsanların böyle canlanması, bir amaca doğru saldırması belki sadece savaşlarda görülür. Santral havuzundan başlayarak onar metre arayla su kanalına dizildik.

Çıplak Hamidiye Ovası ayaz. Kırıkkız Dağı’ndan doğru zehir gibi bir rüzgar esiyor. Pelerinlerimizin etekleri uçuşuyor. Kazmayı vurdukça yüzlerimize buz parçaları fırlıyor. Bazı yerlerde kar heryeri doldurmuş, kanal dümdüz olmuş. Nereyi kazacağız belli değil. Müdürümüz, öğretmenlerimiz başımızda dört dönüyorlar. Bir o yana koşuyorlar, bir bu yana. Öyle çalışıyoruz ki, boyunlarımızdan buğu çıkıyor.

Bazen adam boyunda buz parçalarını elleyip çıkarıyoruz kıyıya. Kimisi bağırıyor, kimisi kazmalara tempo tutuyor. Bir gürültü gidiyor kanal boyunca. Yeşilyurt köylüleri evlerinin önüne çıkmış, bize bakıyorlar. Böyle çalışmamıza alışkınlar ama, bayram günü, bu soğukta nasıl donmadığımıza şaşıyorlar. Yeşilyurtlu arkadaşımız Azmi, -köyü yakın olduğu için izinli ya!- bize evlerden bazlama ekmek taşıyor. Köylü ekmeğini özlemişiz, aramızda kapışıyoruz. Yukarılardan, aşağılardan ikide bir sesler yükseliyor:

-Bayramda çalışırız bayramlar için!

Koca ova çınlıyor. Taa uzaktan Hamidiye’nin, Mesudiye’nin köpekleri ürüyorlar. Bu kı ş günü böyle seslere anlam veremiyorlar herhalde. Ayaz ovanın ıssızlığı yırtılıyor. O gün o kanalın yarı yerini açtık. Bir buçuk metre derinliğinde, uzun, derin bir çukur karları yara yara gitti. Ertesi gün taa bende kadar tamamladık. Sonra merasimle suyu saldık. Nazlı bir gelin getirir gibi önünden ardından yürüyerek, türküler marşlar söyleyerek getirdik ve geç zamanda, santral havuzuna döndük, sonra bir baktık, okulumuzun balkonuna çakılı “C K E” yandı…

(Çifteler Köyü Enstitüsü). O zamanki sevincimizi nasıl anlatmalı? Üşümüş ellerimiz alkıştan ısındı. “Ya şa var ol” seslerimiz ufukları kapattı. Dünyanın en içten gelen, en coşkun bayramı oldu belki. Hiç unutmam bir arkadaşımız kendi ellerini öpüyordu. “Aferin ulan eller, diyordu, bu elektriğin yanmasında senin de hissen var, yaşasın.” Sevinçten gözlerimiz yaşarmıstı. Müdürümüz bir tümseğe çıktı. Birkaç kelimeyle başarımızı tebrik etti. Her nokta koyuşta “sağ ool!” diye bağırıyorduk.

- Şimdi, dedi, depomuza su dolacak, banyoyu yakacağız. Yıkanın ve çalışıp başarmış insanların huzuru içinde uyuyun. Işte gördünüz, inanarak çalışan yapar! Amacına ulaşır! Bu heyecanla çalışmaya devam edersek, biz Türkiye’yi de yükseltebiliriz!

-Yükselteceğiz!, diye bağırdık.
-Bayramda çalışırız bayramlar için!
-Bayramda çalışırız bayramlar için!
İçeri girdik, musluklardan şarıl şarıl sular akıyordu.
Birbirimizi tebrik ediyorduk.
Unutulmaz bir bayramdı.”

–
NE MUTLU “TURKÜM” DİYENE!

Spagetti Ev

2009-11-28T13:57:00.001+02:00

dbarchitect

Kulube..

2009-11-23T19:46:00.003+02:00

Frank Lloyd Wright tasarımlarından esinlenilmiş bir kedi/köpek kulubesi...

Kaynak

Çikolatalı Kanape...:)

2009-11-23T18:58:00.001+02:00

Kaynak

Türk İsyanları, Kürt İsyanları ve Onur Öymen’e Haksızlık

2009-11-17T15:25:00.003+02:00

"...Dersim İsyanı, Tunceli Kanununun uygulanmaya başlaması üzerine çıkmış. Kanun 1935 Aralığında kabul edilip 1936 Ocağında yürürlüğe girmiş.
Dersim ilginç bir yer… Halkı Alevi-Bektaşi... Ama nasıl olmuşsa olmuş, çok eski tarihlerde, belki yüzyıllar önce, hatta belki Türklerin Anadolu’ya gelişini takiben, Bilal Şimşir’in tabiriyle «bir Sünni denizinin ortasında bir ada gibi» kalmış. Yüzyıllarca, kendilerini kuşatan Sünnilerin aşağılamalarına, itip kakmalarına, baskılara maruz kalmışlar. Dağlara sığınmış ve tepki olarak kendilerini Kürt saymaya başlamışlar.

Yani, en başta, Dersim sorununun temelinde bir Sünni şeriatçılığı bulunduğunu çok rahat söylemek gerekir. Alevilerin laik Cumhuriyeti çok kolay benimsemelerinin altındaki gerçek de bu.

Bölge, iklim ve coğrafya itibariyle tarıma elverişsiz… Geçim kaynakları son derece sınırlı. Halk son derece yoksul. Hele o tarihlerde yol, iz de yok. Buna karşılık bolca ağa, şeyh, seyit, mir var. Geçim bunlar açısından da zor. Çareyi eşkıyalıkta, yakın çevredeki, ovalardaki köyleri, kasabaları basıp, hayvanına hasadına el koymakta bulmuş; bunu yaparken kendilerinden de beter durumdaki köylüleri kullanmışlar. Ele geçenlerin ölmeyecek kadarını da bunlara bırakmışlar.

Sık sık olaylar, isyanlar çıkmış; sık sık polisiye, askeri tedbirler uygulanmış. Bu yüzden sükunet de ancak bir süre hâkim olmuş; sonra yine eski duruma dönülmüş. 1937′ye gelinceye kadar 1876′dan bu yana 11 kez askeri tedbirlere başvurmayı gerektiren olaylar çıkmış bölgede. Osmanlı Dersim’i bu asayiş boyutu dışında adeta yok saymış. O kadar ki, Tanzimat’tan sonra idare yeniden düzenlenip iller, valilikler kurulurken Dersim yine yok sayılmış.

Bu durum, işte Tunceli Kanununun çıktığı 1935′e kadar aynen devam etmiş. Cumhuriyet hükümeti o sırada zaten idareye yeni bir düzen vermekte, yeni iller ilçeler kurmakta. Dersim de özellikle bu asayiş sorunu dikkate alınarak, ama bu defa öyle gelip geçici nitelikte değil, kalıcı bir düzen sağlanması amacıyla daha ziyade bir ıslahat programı çerçevesinde ele alınmış. Tunceli Kanunu, işte bu ıslahat programının adı…

Yani konunun üzerine sadece askeri yöntemlerle gidilmeyecek. Aynı zamanda Yöre, baştan ayağa medenileştirilecek: okuluyla, yoluyla, suyuyla, hastanesiyle, köprüsüyle…

Tunceli Kanunuyla birlikte kurulan Dördüncü Umumi Müfettişliğe getirilen Korgeneral Abdullah Alpdoğan, önce aşiret reislerini bir araya getirip ıslahat programını anlatmış. Reis efendiler orada seslerini çıkarmamış; hatta memnun görünmüşler. Ama dönerken yolları üzerindeki bütün köprüleri havaya uçurmuşlar.

Aslında bu alt yapı yeniliklerinin ağaların, şeyhlerin, seyitlerin hoşuna gitmeyeceği biliniyor. Çünkü bu yenilikler sosyal yapıyı da değiştireceği için eski nüfuzlarını, çıkar olanaklarını kaybedecekler.
Yani, Tunceli Kanunu, ortada bir isyan bulunduğu için, bu isyanı bastırmak için çıkarılmış değil. Yöreyi medenileştirelim, insanlara aş iş sağlayalım, böylece asayişsizlik ve isyan potansiyelini en aza indirelim denmiş.

Ama tahmin edilenler de gerçekleşmiş. Köprüler, yollar, okullar yapılmaya başlanır başlanmaz, homurdanmalar da başlamış. Homurtular giderek eyleme dönüşmüş ve 21 Mart 1937 gecesinden itibaren askeri karakollar basılmaya başlanmış. Askeri birlik karargâhlarına aynı anda baskınlar düzenlenmiş. Telefon telleri kesilmiş. Ama en ilginci köprüler yakılıp yıkılmış.
Ayaklanmanın elebaşı Seyit Rıza… Onun çağrısıyla Yusufanlı, Kureyşanlı, Abbasuşağı, Bahtiyar, Haydaran aşiretleri katılmış ayaklanmaya. Asi aşiret reisleri bir ültimatom göndermiş hükümete. İstekleri şunlar:

Jandarma dersimden çekilsin. Yeni köprüler yapılmasın. Yeni idari yapı oluşturulmasın. Silahlarına el konulmasın. Vergiler, hükümetle aralarında paylaşılsın.

Bunun üzerine hava kuvvetleri desteğindeki kara birlikleri dört bir yandan asileri kuşatmış. Sarp kayalık dağlardaki mağaralarına doğru sıkıştırmış. Asiler paniğe kapılmış. Ayaklanmanın elebaşlarından Demenanlı Cebrail, Seyit Rıza‘ya «teslim olalım» demiş, ama ikna edememiş.

Mayıs’ta başlayan ayaklanma Eylül‘de tamamen bastırılmış. Elebaşlarından Roznaklı Kamer, Demenanlı Cebrail, Yusufhanlı Ağdatlı Kamer, Kureyşanlı Hasso Seydo, Bahtiyar Aşiretinden Şahin sağ olarak yakalanıp mahkemeye sevk edilmiş. Seyit Rıza’nın bir oğlu ağır yaralanmış, diğer oğlu teslim olmaya karar vererek babasından ayrılmış. Seyit Rıza’nın sağ kolu Koçgirili Alişir, Bahtiyarlı Şahin’in amcası Alişan öldürülmüş. Seyit Rıza önce dağlardaki mağaralara saklanmış, 12 Eylül 1937 günü de iki adamıyla birlikte teslim olmuş.

Yargılanan 58 isyancıdan 11′i idam’a, 33′ü ağır hapse mahkûm edilmiş, 14′ü beraat etmiş. İdam’a mahkûm edilenlerden dördü çok yaşlı olduğu için cezaları 30′ar yıl hapse çevrilmiş; dolayısıyla sadece 7’si idam edilmiş.

Türkiye’deki ABD Büyükelçisi ayaklanmayı kendi başkentine şöyle anlatmış:

«Dağlık olan coğrafi yapısından dolayı, bölgenin erişilmesi güç bir durumda bulunması, bölge halkının geri kalmışlığı, sorunun temelini oluşturmakta. Sert iklim şartları, toprağın işlenmesinde önemli güçlükler yaratıyor. Hırsızlık ve eşkıyalık yörede oldukça yaygın ve yalnız yöre insanları değil, komşu vilayetlerin insanlarını da etkileniyor. Toplumun sosyal yapısı tipik feodal özellikler taşıyor; geniş halk yığınlarının hükümetle olan tek irtibatını aşiret reisleri sağlıyor. Türk hükümeti ekonomik açıdan sorunu çözmeye çalışıyorsa da, yöre insanları yollar, okullar, köprüler vs., yapılmasına karşı koyuyor. Son ayaklanma, hükümetin, bölgenin sosyal ve ekonomik şartlarını ıslah etmek üzere geliştirdiği reform programını, daha önce elde ettikleri haklara tecavüz olarak gören aşiret reisleri tarafından başlatıldı.»

Başbakan İsmet İnönü, 14 Haziran 1937 günü Türkiye Büyük Millet Meclisinde konu hakkında bilgi verirken; böyle bir direnişin beklendiğine işaret ettikten sonra,

«Şimdiye kadar olan Dersim tecrübeleri, orada hükümetin bir emrine karşı muhalefet olunca, mühim bir kuvvet toplayarak o mıntıkada ciddi tedibat yapmak ve bırakmak… Biz buna «sel seferleri» dedik. Memleketin bir tarafında bir hadise çıkınca onu kuvvetli bir surette ve sel halinde gelip geçmekten bir fayda hasıl olmayacağı kanaatinde bulunduk. Biz muhalefet edenlerin mukavemetlerini bertaraf ettikten sonra kendi programımızın hiçbir şey olmamış gibi takip olunmasını esaslı vazifemizden saydık. … Yol yapıyoruz, mektep yapıyoruz, karakol yapıyoruz. … Cumhuriyet Hükümeti oraya ıslahat programını süs olarak, heves olarak götürmedi. Ne kadar müşkülata uğrarsa, ne kadar çok sene sürerse (sürsün) yaz ve kış bu programı biz orada tatbik edeceğiz» demiş.

İngiltere Büyükelçiliğinin 1937 tarihli Türkiye raporunda da şu bilgiler var:

«Dersim bölgesinde iki yıl önce başlatılan özel reform programına tepki olarak ayaklanma çıktı ve bastırıldı. Bastırmak için asker ve uçaklar kullanıldı. Hükümet kuvvetlerinin zayiatı: 1 subay (teğmen) ile 28 asker şehit; 3 subay ile 46 asker yaralı. Asilerin zayiatı: 265 ölü, 20 yaralı, 27 yakalanan, 849 teslim olan. … Aralarında Seyit Rıza’nın da bulunduğu 7 kişi idam edildi. Hükümet asilere karşı nispeten yumuşak ve merhametli davrandı. Geçmişte jandarmanın sert davranması ters tepmiş.» (Bilal N. Şimşir, Kürtçülük-II, s. 374-416, Bilgi Yayınevi, 2009, Ankara.)

Demek ki hadisenin Kürtleri yok etmekle, hele hele Alevilerle hiçbir alakası yok.

Asilerin kuvvetinin (İngiliz raporlarında) 1500-2000 bin kişi olduğu belirtiliyor; bu sayıyı üç-beş bine kadar çıkaranlar da var. Arazi takibe son derece elverişsiz… Asiler tıpkı bugünkü PKK gibi dağların zirvelerindeki mağaralara saklanabiliyor. Hava kuvvetlerinin kullanılması bu nedenle zorunlu olmuş.

İsyanın, hükümet baskısıyla, adaletsizlikle, dil konuşturmamakla ve saire ile de hiçbir alakası yok. Devlet, güvenliğin hiç bulunmadığı bir yerde güvenliği tesis edebilmek için alt yapı hizmeti götürüyor. Yörenin, çıkarları zedelenen veya zedelenecek olan güç sahipleri düpedüz «yol istemezük, köprü istemezük…» diye ayaklanıyor. Askeri birlik karargâhı, askeri karakol basıyor, subay şehit ediyor, asker şehit ediyor. Köprü uçuruyor.

Evet, Tunceli kanunu, yeni kurulacak ile atanacak ve askeri yetkilerini de taşımaya devam edecek olan general rütbesindeki valiye neredeyse bir bakanınki kadar geniş yetkiler vermiş. Yargılamalarda sert düzenlemeler yapmış. Yasa bu haliyle bir olağanüstü hal, hatta sıkıyönetim yasasına benzetilebilir.

Ama ayaklanma yasanın bu özelliklerine tepki olarak çıkmamış. Çünkü bu hükümlerin uygulamalarına başlama fırsatı bile henüz doğmamışken isyan çıkmış. Yani tıpkı Patrona Halil isyanı gibi bir tür «medeniyet istemezük» hadisesi.

İsyan eden, ancak kazanırsa haklıdır, başarılıdır. Kazanamazsa veya kazanıncaya kadar başına gelene katlanır. "

Türk İsyanları, Kürt İsyanları ve Onur Öymen’e Haksızlık - Ali Tartanoğlu

SIGINT istihbarat örgütleri ve ulusal güvenliğimiz

2009-11-17T13:40:00.004+02:00

"...1947’de yürürlüğe giren ve ABD, İngiltere, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda tarafından imzalanan ‘İngiltere/ABD Güvenlik Anlaşması’nın metni ‘çok gizli’ tutulmuş ve bugüne kadar açıklanmamıştır.
İngiltere ve ABD ‘öncelikli taraflar’ (first parties), diğer ülkeler ‘ikinci taraflar’dır (second parties).
İkincil ülkeler tarafından toplanan ham istihbarat, birincil ülkeler tarafından değerlendirilir, işleme tabi tutulur.
Anlaşmanın içeriğinin bir kısmı ‘International Regulations on SIGINT’ (SIGINT ile İlgili Uluslararası Düzenlemeler) adlı ‘çok gizli’ kitapçıkta kayıtlıdır.
……
‘Sinyal istihbaratı’ olarak çevireceğim Signal Intelligence (SIGINT): kişiler ve bilgisayarlar arasındaki her türlü elektronik haberleşmenin takip edilerek istihbarat toplanması ve şifreli mesajların kripto analiz yöntemiyle deşifre edilmesidir.
Dinle değil, bilimle, teknolojiyle yönetilen ülkelerde, sinyal istihbaratından sorumlu kurumlar, aslında “ulusal güvenlik” ve “ulusal çıkarları korumaktan” sorumlu kurumlardır.
......
Amerikan Ulusal Güvenlik Ajansı (NSA/CSS), internet sayfasında (www.nsa.gov) ‘Görevimiz’ bölümünde şöyle yazıyor:
“...NSA/CSS, sinyal istihbaratı ile haberleşme güvenliği ürün ve hizmetleriyle, iletişim ağı harekâtlarını (network warfare) mümkün kılar. Toplanan istihbari bilgiyi, Ulus’un ve müttefiklerimizin yararına kullanır. Vizyonumuz; ulusal şebekemiz (network) yararına, küresel kriptolojik üstünlüğümüzü sağlamaktır.”
‘Ulusa Adanmışlık’ (Dedication to the Nation) başlığı altında, NSA/CSS’te çalışan personelin tanımı şöyle yapılıyor:
“NSA/CSS çalışanları, herşeyden önce ve sonra ve daima Amerikalıdır. Her çalışan, Anayasa’yı ve ABD’yi, dahili ve harici bütün düşmanlarına karşı desteklemeye, korumaya yemin etmiştir.”
......
NSA’nın Kanada’daki karşılığı Haberleşme Güvenliği Kuruluşu CSE’dir (Communication Security Establishment).
Verilen önemi anlatmak açısından yazıyorum; 33 milyon nüfuslu Kanada’nın CSE bordrosunda 38 bin çalışan kayıtlıdır.
İnternet sayfasında (www.cse-cst.gc.ca), görevleri arasında, devletin güvenli haberleşmesini sağlama ve NSA’de olduğu gibi kriptolojik istihbarat toplama vs sayılmaktadır.
‘Görevimiz’ bölümünde;
“SIGINT ürün ve hizmetlerimizden, devlet, ulusal güvenlik, ulusal savunma ve dış politika konularında karar alırken yararlanır.” yazar.
Yani Kanada’da da ABD’deki gibi ‘ulusal güvenlik’ten sorumlu istihbarat servisi, aslında elektronik istihbarat yapan kurumdur.
SIGINT örgütleri, CIA, CSIS (Kanada İstihbarat örgütü) vs gibi istihbarat örgütlerinden tamamen ayrı, bağımsız, üstün teknolojiyle donanımlı haberalma örgütleridir. Temel görevleri ulusal güvenliği ve ulusal yararları korumaktır.
……
İngiltere’nin ulusal güvenlikten sorumlu istihbarat örgütü Devlet Haberleşme Karargâhı’dır (Government Communications Headquarters (www.gchq.gov.uk).
Dışişleri Bakanı David Milliband’in “İngiltere’nin çıkarlarının korunmasında en önemli örgütlerinden biri” olarak tanımladığı GCHQ, Birinci Dünya Savaşı sırasında 25 kadar şifre kırıcı elemanla işe başlamıştır.
Bu örgütlerin çoğu, savaşta şifre kırmakla işe başlayıp, 1960’lardan sonra haberleşme uydularının uzaya gönderilmesiyle sinyal-elektronik istihbarat üstünlüğünü ele geçirip, ULUSAL GÜVENLİKLERİ ve ULUSAL ÇIKARLARI için kullanan örgütlerdir.
..…
Avustralya SIGINT istihbarat örgütü Savunma Sinyal Direktörlüğü’nün (Defence Signal Directorate- www.dsd.gov.au) sloganı şöyledir:
“Onların sırlarını ifşa eder, kendi sırlarımızı koruruz.”
“Savunma ve ulusal güvenliğimizle ilgili olarak, yabancıların elektronik haberleşmesinin takibinde önemli rol oynarız. Avustralya’da devlet haberleşmesinin güvenliğini sağlarız. ”
......
Yeni Zelanda’daki ulusal güvenlik örgütü; Devlet Haberleşme Güvenliği Bürosu GCSB’dir (Government Communications Security Bureau- www.gcsb.govt.nz). Görev tanımın yapıldığı belgenin başlığı ‘Ulusun Güvenliğini Güvenceye Almak’tır.
.....
Dikkat isterim! ‘Ulusal güvenlik’ ve ‘haberleşme güvenliği’ sürekli yanyana geçer. Ulusal güvenliği korumakla görevli örgütler, devletin haberleşme güvenliğini de sağlayan, şifre kıran, verdikleri teknik istihbaratla hükümet politikalarını ulusal çıkarlar doğrultusunda yönlendiren örgütlerdir.
Bu örgütlerde; bilgisayar-iletişim yazılım mühendisleri, bilgisayar adli tıp mühendisleri, sistem analistleri, matematikçiler, elektronikçiler, kripto uzmanları, dilbilimciler, istihbarat analistleri çalışır. En üst düzeyde ‘güvenlik kleransı’nı haiz elemanlardır. Gelip geçici hükümetlerin değil ‘devletin’ kurumlarıdır.
Türkiye’de ‘ulusal güvenliği’ dolayısıyla ‘ulusal haberleşme’yi koruyan-sağlayan bir kurum yoktur.
Devletin kripto haberleşmesinin kodlarını vs düzenleyen, cihazlarını imal eden TÜBİTAK’a bağlı UEKAE’nin (Ulusal Elektronik ve Kriptoloji Araştırma Enstitüsü) internet sayfasında, her ürün için (muhtemelen İngilizceden kötü tercüme edilerek) şunlar yazılıdır:
“Merkez idari kalitesini sahip olduğu süreç kalite belgeleri, bilimsel ve teknik kalitesini ise NATO için tasarlanan algoritmalara NATO’daki kripto analizin ardından verilen NATO’nun tüm gizlilik seviyelerinde kullanılabilir onayı ile ispatlamıştır.”
UEKAE’nin görevleri arasında, ‘ulusal güvenliği korumak’tan söz edilmemekte, NATO sistemlerine uyumlu olmakla, NATO’nun onayını almış olmakla övünülmektedir.
1947’de, yukarıda bahsettiğim anlaşmaya imza koyan NATO üyesi ülkerden ABD, Kanada ve İngiltere’nin SIGINT örgütlerinin sayfalarında, bu NATO yalakalığını göremezsiniz.
UEKAE’nin bağlı olduğu TÜBİTAK’ın yasasında yapılan değişiklikle (zamanında Sayın Ahmet Necdet Sezer veto etmişti), Bilim Kurulu’nun 14 üyesi AKP’nin Başbakanı tarafından atanmaktadır.
UEKAE’nin müdürü Mehmet Önder Yetiş, TÜBİTAK’ın Başkanı Nüket Yetiş’in kocasıdır.
Gül-Erdoğan ikilisi tarafından TÜBİTAK’ın başına Nüket Yetiş’in atanması üzerine, ‘özerk bir bilim kuruluşunun siyasi etki-denetim altına alındığı’ gerekçesiyle dört Başkan Yardımcısı, bir Bilim Kurulu üyesi ve bir Yüksek Komite Sekreteri topluca istifa etmiştir.
......
PKK Açılımı’nda görev alan Müsteşar Emre Taner’in MİT’i, aslen kendisi bir ‘ulusal güvenlik sorunu’ haline gelen iktidar partisinin emrinde, ortaokul mezunu adamların turşucu kılığına girip, mahalle muhtarlarına sorup istihbarat topladığı köhne bir kurumdur.
......
‘Ulusal güvenlik’ denilince akla gelenlerden Milli Güvenlik Kurulu, “AB müktesebatı uyarınca” AKP’nin Başbakanına bağlı, iki ayda bir yapılan toplantılardan ibarettir.
.....
2005’te AKP tarafından kurulan Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı (TİB), telefon dinlemeyi tek merkezde toplamak üzere kurulmuştur (şu gazete haberine bir göz atıverin (*1). TİB elemanlarının çoğunun, Ebu Dallama Hazretleri’nin, dolayısıyla ABD’nin kontrolundaki Emniyet kadrolarından atandığı ileri sürülür.
Özetle;
Batı, ‘ulusal güvenliğini’ ‘uydu vasıtasıyla elektronik iletişim-haberleşme kontrol sistemleri ve devletin haberleşme güvenliğine ve güvenilir vatandaşlarına dayamışken, Türkiye Cumhuriyeti’nin ulusal güvenliğini koruyacak, hükümetleri, ulusal çıkarlarımıza uygun kararlar alacak şekilde yönlendirecek ULUSAL bir kurumu-istihbarat örgütü yoktur.
Olanlar, NATO’ya ve AB müktesebatına uyumlu olmakla öğünmektedirler ki, ‘ulusal’ olma vasıfları eksiktir. Tamamı, doğrudan ABD’ye bağlı olan AKP Başbakanına bağlı olmak gibi bir zaaf içindedir.
AB
Velev ki böyle ‘ulusal’ bir kurum olsun; teknik istihbarat toplama çalışmasını, başında İngiliz istihbaratı ile ilişkili bir adamın (Paul Doany) bulunduğu, Lübnanlı Hariri ailesine ait, Türk olmayan Telekom üzerinden yapmak zorunda kalacaktır.
Yukarıda bahsettiğim Batılı ‘ulusal güvenlik’ örgütleri, seçim zamanında oy sayımı-sonuç verileri toplanmasının güvenliğinden de sorumludurlar.
2000 yılında, George Bush başkanlık seçimini kaybetmek üzereyken Florida’da devreye girip sonuçlara etki eden CIA ve FBI’dan ziyade NSA’dır.
Dolayısıyla;
-2002 seçimlerinden sonra aslında milletvekili bile olamayacak Erdoğan’ın, Siirt’te yenilenen seçimler sayesinde Başbakan olduğunu bilinirken,
-AKP’nin, 2007 seçimleri oy sayımı sırasında, yarışa bilgisayar üzerinde artı yüzde 25 ile başladığı da biliniyorken,
-2009 Mart yerel seçimlerinde Kemal Kılıçdaroğlu ile Topbaş arasında fark çok azalmış ve Kılıçdaroğlu arayı gitgide arayı kapatıp öne geçmek üzereyken elektriklerin kesildiği, sonuçların ilanına ara verildiği hatırlanıyorken,
-Türkiye’nin nüfusu, bilgisayar üzerinde, her seçimden önce 6 milyon artar, seçimden sonra 6 milyon azalıverirken, durup durup “Yüzde 47 suçlu...yüzde 38 suçlu...” diye dıngırdamayalım.
Dıngırdamayalım ve “Sandığa gömeceğiz...sandığa gömün” romantikasına kapılmayalım.
Dolayısıyla;
-Yargı dinleniyor, manav dinleniyor, ay annemin telefonu da dinleniyor diye şaşırmayalım. Yargıyı, manavı ve annemizi dinleyenlerin birden fazla olduğunu bilelim. Dinleyenlerden hükümet kanadının amacının, ulusal güvenlik-ulusal çıkar falan değil, tersine kendilerinin ulusal güvenlik sorunu olduğunu bilelim.
Türkiye’de de, ABD, İngiltere, Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda gibi “ülkenin ulusal çıkarlarını ve ulusal güvenliğini ve devletin haberleşmesinin gizliliğini koruyacak”, hükümetler üstü, gerçek vatanseverlerin görev yapacağı, seçim sistemlerini de denetleyecek bir kurumu-istihbarat örgütü olmadıkça, biz uydudan alınan sinyal hesabıyla yenileceğiz. Mevcut tablo değişmeyecek.
Dolayısıyla;
Halkın ‘ulusal güvenlik ve çıkarları’nı koruyacak başka bir kurum kalmadığından, yüzde 87 oranında TSK ‘en güvenilir kurum’olmaya devam edecektir.
TSK’nın ise, ABD’yle elini kolunu bağlayan bir ‘müttefiklik’ tutturmuş olduğunu, sonuçta NATO ordusu olduğunu,
gizli haberleşme kodlarının da, müdürü ABD’ye bağlı başbakan tarafından ısrar ve baskıyla atanan bir kurum (UEKAE) tarafından yapıldığını kenara kaydedelim.
Dolayısıyla;
Ergenekon diye bir örgüt yoktur. Ulusal güvenliğimizi ve ulusal çıkarlarımızı işportada pazarlayan AKP’yi durduracak bir devlet kurumu olmadığından, AKP’nin örtülü ödeneklerle kurduğu, kendi hizmetindeki ‘dinleme çeteleri’ne yakalanmış, “Ne yapsak, nasıl etsek?” diye düşünen, NATO’ya ve AB’ye karşı yurtsever muhalefet vardır.
ABD, NSA’da çalışacakların, ‘sapına kadar Amerikalı olması’ şartını koşmaktadır.
Türkiye ise, yedi yıldır “Türküm” demeye utanan, ‘ulus’ değil ‘ümmet’, ‘kul’ olmayı seçen, seçilmiş değil, yabancı SIGINT örgütleri tarafından atanmış, halktan alamadıkları desteği, gözlerini gökyüzüne çevirip Allah’tan almaya çalışan insanlar tarafından yönetilmektedir.
Aslen gökyüzünde aradıkları Allah değil, kendilerini iktidara getiren haberleşme uydularıdır. Onları iktidara getiren ve iktidarda tutan o uydulardır.
Dolayısıyla;
Atatürk’ün derin zekâsı ve öngörüsüyle taa 1925 yılında “İstikbal göklerdedir” deyip, adını koyamadan, 40 yıl önce haber vermeye çalıştığı, bu ulusal güvenliği haberleşme güvenliği üzerinden sağlayan SIGINT kurumları ve haberleşme uydularıdır.
Türkiye’nin ulusal güvenliğinden sorumlu kurumlar parça pinçik, darmadağınık, köhne, AKP Başbakanının, yani yabancı istihbarat servislerinin kontrolündedir.
Dolayısıyla, ‘ulusal çıkarı’ ve ‘istikbali’ Türkiye’de AKP’yi iktidarda tutmakta olan ABD-AB, AKP’ye her türlü teknik desteği verir. Yargıyı da dinler, manavı da, ananı da...
Telekomünikasyonun yabancıların elinde olduğu sürece, Kendi ulusal SIGINT örgütünü kuramadığın sürece ‘devlet sırrın’ yoktur. Mabadın imanına kadar açıktadır.
Bencileyin bunları söyleyenlere tükürür gibi ‘ulusalcı’, ‘aşırı milliyetçi’, ‘faşist’ denmesi boşuna değildir. Kıçı açıkta olana ‘Kıçın açık’ demek suçtur. İstikbal açık g..lerde değil, Ata’nın söylediği gibi göklerdedir. "

bağımsızgündem - Kıymet Nadir Bindebir