Mondros Ateşkes Antlaşması’nın imzalanmasından sadece 3 gün sonra İngilizler işgallere başlamışlardır. (3 Kasım 1918, Musul’un işgali). Onları, Fransızlar, İtalyanlar, Ermeniler ve Yunanlılar takip etmiştir. İşte, 1918-1921 arasında Anadolu’da işgal edilen yerler:İngiliz İşgalleri:
1. Musul: 3 Kasım 1918.
2. Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
3. İskenderun: 9 Kasım 1918.
4. Antakya: 7 Aralık 1918.
5. Batum: 24 Aralık 1918.
6. Kilis: 27 Aralık 1918.
7. Ankara İstasyonu: Aralık 1918.
8. Antep: 1 Ocak 1918.
9. Cerablus: 3 Ocak 1919.
10. Haydarpaşa İstasyonu: 15 Ocak 1919.
11. Konya İstasyonu: 22 Ocak 1919.
12. Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
13. Maraş: 22 Şubat 1919.
14. Birecik: 27 Şubat 1919.
15. Samsun: 9 Mart 1919.
16. Urfa: 24 Mart 1919.
17. Merzifon: 30 Mart 1919.
18. Kars: 13 Nisan 1919.
19. Marmara Kıyıları, Karamürsel, Haziran 1920.
20. Mudanya: 6 Temmuz 1920.
21. İstanbul: 13 Kasım 1918-16 Mart 1920.
Doğu Trakya Demiryolları: 9 Kasım 1918.
Fransız İşgalleri:
Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
Dörtyol: 11 Aralık 1918.
Mersin: 17 Aralık 1918.
Toros Tünelleri: 27 Aralık 1918.
Adana ve Pozantı: 27 Aralık 1918.
Doğu Demiryolları: 15 Ocak 1919.
Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
Çiftehan ve Akköprü: 3 Şubat 1919
10. Afyon İstasyonu: 16 Nisan 1919.
11. Urfa: 30-31 Ekim 1919.
12. Antep: 27 Ekim 1919.
13. Maraş: Ekim 1919.
14. İstanbul: 13 Kasım 1918.
İtalyan İşgalleri:Antalya: 28 Mart 1919.
Konya İstasyonu: 26 Nisan1919.
Kuşadası: 4 Mayıs 1919.
Fethiye, Bodrum: 11 Mayıs 1919.
Marmaris: 11 Mayıs 1919.
Akşehir (Kısmen): 14 Mayıs 1919.
Afyon: 21 Mayıs 1919.
Malkara: 27 Mayıs 1919.
Burdur: 28 Haziran 1919.
10. İstanbul: 13 Kasım 1918.
2. Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
3. İskenderun: 9 Kasım 1918.
4. Antakya: 7 Aralık 1918.
5. Batum: 24 Aralık 1918.
6. Kilis: 27 Aralık 1918.
7. Ankara İstasyonu: Aralık 1918.
8. Antep: 1 Ocak 1918.
9. Cerablus: 3 Ocak 1919.
10. Haydarpaşa İstasyonu: 15 Ocak 1919.
11. Konya İstasyonu: 22 Ocak 1919.
12. Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
13. Maraş: 22 Şubat 1919.
14. Birecik: 27 Şubat 1919.
15. Samsun: 9 Mart 1919.
16. Urfa: 24 Mart 1919.
17. Merzifon: 30 Mart 1919.
18. Kars: 13 Nisan 1919.
19. Marmara Kıyıları, Karamürsel, Haziran 1920.
20. Mudanya: 6 Temmuz 1920.
21. İstanbul: 13 Kasım 1918-16 Mart 1920.
Doğu Trakya Demiryolları: 9 Kasım 1918.
Fransız İşgalleri:
Çanakkale Boğazı: 6-12 Kasım 1918.
Dörtyol: 11 Aralık 1918.
Mersin: 17 Aralık 1918.
Toros Tünelleri: 27 Aralık 1918.
Adana ve Pozantı: 27 Aralık 1918.
Doğu Demiryolları: 15 Ocak 1919.
Turgutlu-Aydın Demiryolu: 1 Şubat 1919.
Çiftehan ve Akköprü: 3 Şubat 1919
10. Afyon İstasyonu: 16 Nisan 1919.
11. Urfa: 30-31 Ekim 1919.
12. Antep: 27 Ekim 1919.
13. Maraş: Ekim 1919.
14. İstanbul: 13 Kasım 1918.
İtalyan İşgalleri:Antalya: 28 Mart 1919.
Konya İstasyonu: 26 Nisan1919.
Kuşadası: 4 Mayıs 1919.
Fethiye, Bodrum: 11 Mayıs 1919.
Marmaris: 11 Mayıs 1919.
Akşehir (Kısmen): 14 Mayıs 1919.
Afyon: 21 Mayıs 1919.
Malkara: 27 Mayıs 1919.
Burdur: 28 Haziran 1919.
10. İstanbul: 13 Kasım 1918.
Yunan İşgalleri:
1. Uzunköprü-Hadımköy Demiryolu: 9 Ocak 1919.
2. İzmir: 15 Mayıs 1919.
3. Urla: 16 Mayıs 1919.
4. Çeşme: 17 Mayıs 1919.
5. Torbalı: 20 Mayıs 1919.
6. Menemen: 22 Mayıs 1919.
7. Manisa: 25 Mayıs 1919.
8. Bayındır: 25 Mayıs 1919.
9. Selçuk: 25 Mayıs 1919.
10: Aydın: 27 Mayıs 1919.
11. Tire: 28 Mayıs 1919.
12. Turgutlu: 29 Mayıs 1919.
13. Ayvalık: 29 Mayıs 1919.
14. Nazilli: 4 Haziran 1919.
15. Akhisar: 5 Haziran 1919.
16. Bergama: 12 Haziran 1919.
17. Kırkağaç: 23 Haziran 1920.
18. Soma: 23 Haziran 1920.
19. Salihli: 23 Haziran 1920.
20. Alaşehir: 25 Haziran 1920.
21. Nazilli: 3 Temmuz 1920.
22. Balıkesir: 30 Haziran 1920.
23. Mustafa Kemal Paşa (Kirmasti): 2 Temmuz 1920.
24. Karacabey: 2 Temmuz 1920.
25. Bursa: 8 Temmuz 1920.
26. Borlu: 12 Temmuz 1920.
27. Demirci: 21 Temmuz 1920.
28. Çorlu: 20 Temmuz 1920.
29. Edirne: 25 Temmuz 1920.
30. Bütün Trakya: 27 Temmuz 1920.
31. Afyon, Eskişehir, Kütahya: Temmuz 1921.
1. Uzunköprü-Hadımköy Demiryolu: 9 Ocak 1919.
2. İzmir: 15 Mayıs 1919.
3. Urla: 16 Mayıs 1919.
4. Çeşme: 17 Mayıs 1919.
5. Torbalı: 20 Mayıs 1919.
6. Menemen: 22 Mayıs 1919.
7. Manisa: 25 Mayıs 1919.
8. Bayındır: 25 Mayıs 1919.
9. Selçuk: 25 Mayıs 1919.
10: Aydın: 27 Mayıs 1919.
11. Tire: 28 Mayıs 1919.
12. Turgutlu: 29 Mayıs 1919.
13. Ayvalık: 29 Mayıs 1919.
14. Nazilli: 4 Haziran 1919.
15. Akhisar: 5 Haziran 1919.
16. Bergama: 12 Haziran 1919.
17. Kırkağaç: 23 Haziran 1920.
18. Soma: 23 Haziran 1920.
19. Salihli: 23 Haziran 1920.
20. Alaşehir: 25 Haziran 1920.
21. Nazilli: 3 Temmuz 1920.
22. Balıkesir: 30 Haziran 1920.
23. Mustafa Kemal Paşa (Kirmasti): 2 Temmuz 1920.
24. Karacabey: 2 Temmuz 1920.
25. Bursa: 8 Temmuz 1920.
26. Borlu: 12 Temmuz 1920.
27. Demirci: 21 Temmuz 1920.
28. Çorlu: 20 Temmuz 1920.
29. Edirne: 25 Temmuz 1920.
30. Bütün Trakya: 27 Temmuz 1920.
31. Afyon, Eskişehir, Kütahya: Temmuz 1921.
Ermeni İşgalleri (1919-1920):
1. Kars
2. Sarıkamış,
3. Iğdır
4. Oltu,
5. Kulp.
6. Çukurova.
..........................
1920 yılı sonlarında Türkiye’deki işgal kuvvetlerinin ortalama sayısı şöyledir:
Yunan kuvvetleri: 220.000.(Sakarya Savaşı’nda ulaşılan sayı).
İngiliz kuvvetleri: 10.000.
Fransız kuvvetleri (Tunus, Cezayir ve Senegalli askerler): 12.000.[1]
İtalyan kuvvetleri: 2000.
Hintli kuvvetler (İngilizlere bağlı): 8000.[2]
Ermeni kuvvetleri (Fransızlara bağlı): 10.000.[3]
Ermeni Çeteleri: 5000.
Pontus Rum Çeteleri: 25.000.
Bunların dışında:
Anzavur, Çerkez Ethem ve Kuvayi İnzibatiye kuvvetleri: 15.000
Anadolu’daki 21 İç isyana katılan isyancı: 15.000.[4]
Yani Kurtuluş Savaşı’nda Türk ordularının karşısındaki düşman gücü ortalama 322.000 kişi civarındadır.[5] Turgut Özakman’ın tespitiyle, Kurtuluş Savaşı sırasında Kuvayı Milliye, Düzenli Ordu ve Ankara yönetimi şu devlet, millet ve topluluklarla savaşmıştır:
Bazen ön planda bazen arka planda İngilizler.
Çukurova ve çevresinde Fransızlar.
Batıda Yunanlılar.
Doğu’da ve Çukurova’da Ermeni birlikleri ve çeteleri.
Kuzeyde Yunanistan destekli Pontus çeteleri.
Kocaeli, Ege ve Marmara bölgesinde Rum ve Ermeni çeteleri, ayrıca yerel halktan oluşan bazı işbirlikçi çeteler ve İyonya Devleti için hazırlanan 20 000 kişilik kuvvet.
21 iç isyana katılan, 15.000 civarında isyancı.
Anzavur’un birliği ve Kuvayı İnzibatiye.
Çerkez Ethem’in Kuvayı Seyyaresi.
....................
Ozakman’ın dediği gibi, “Kısacası Ankara yönetimi, birden çok devlet, millet ve toplulukla savaşıp çekişmiş, çatışmıştır; barış görüşmelerinde de yine birçok devletle mücadele etmek zorunda kalacaktır. Onun için ‘yedi düvelle savaş’ bir efsane değildir ve Türkiye bu şaşırtıcı mücadele’den galip çıkmıştır.
2. Sarıkamış,
3. Iğdır
4. Oltu,
5. Kulp.
6. Çukurova.
..........................
1920 yılı sonlarında Türkiye’deki işgal kuvvetlerinin ortalama sayısı şöyledir:
Yunan kuvvetleri: 220.000.(Sakarya Savaşı’nda ulaşılan sayı).
İngiliz kuvvetleri: 10.000.
Fransız kuvvetleri (Tunus, Cezayir ve Senegalli askerler): 12.000.[1]
İtalyan kuvvetleri: 2000.
Hintli kuvvetler (İngilizlere bağlı): 8000.[2]
Ermeni kuvvetleri (Fransızlara bağlı): 10.000.[3]
Ermeni Çeteleri: 5000.
Pontus Rum Çeteleri: 25.000.
Bunların dışında:
Anzavur, Çerkez Ethem ve Kuvayi İnzibatiye kuvvetleri: 15.000
Anadolu’daki 21 İç isyana katılan isyancı: 15.000.[4]
Yani Kurtuluş Savaşı’nda Türk ordularının karşısındaki düşman gücü ortalama 322.000 kişi civarındadır.[5] Turgut Özakman’ın tespitiyle, Kurtuluş Savaşı sırasında Kuvayı Milliye, Düzenli Ordu ve Ankara yönetimi şu devlet, millet ve topluluklarla savaşmıştır:
Bazen ön planda bazen arka planda İngilizler.
Çukurova ve çevresinde Fransızlar.
Batıda Yunanlılar.
Doğu’da ve Çukurova’da Ermeni birlikleri ve çeteleri.
Kuzeyde Yunanistan destekli Pontus çeteleri.
Kocaeli, Ege ve Marmara bölgesinde Rum ve Ermeni çeteleri, ayrıca yerel halktan oluşan bazı işbirlikçi çeteler ve İyonya Devleti için hazırlanan 20 000 kişilik kuvvet.
21 iç isyana katılan, 15.000 civarında isyancı.
Anzavur’un birliği ve Kuvayı İnzibatiye.
Çerkez Ethem’in Kuvayı Seyyaresi.
....................
Ozakman’ın dediği gibi, “Kısacası Ankara yönetimi, birden çok devlet, millet ve toplulukla savaşıp çekişmiş, çatışmıştır; barış görüşmelerinde de yine birçok devletle mücadele etmek zorunda kalacaktır. Onun için ‘yedi düvelle savaş’ bir efsane değildir ve Türkiye bu şaşırtıcı mücadele’den galip çıkmıştır.
Kaynak: